Μαζί μ’ αυτόν τελείωσα κι εγώ

«Ένιωσα ότι όλα ήταν μάταια. Οι θυσίες μου, οι προσπάθειές μου, όλα όσα
είχα κάνει με σκληρή δουλειά για την οικογένειά μου, για τα παιδιά μου. Έγινε
αυτό που δεν έπρεπε να γίνει. Μέσα σε δευτερόλεπτα σωριάσθηκαν 57 χρόνια της
ζωής μου».

Ο Νίκος Στάμου βρέθηκε στα κρατητήρια της Ασφάλειας Λαμίας. Τα «πέτρινα
χρόνια», το μαρτύριο της οικογένειάς του με τον μεγαλύτερο γιο του χρόνια
παγιδευμένο στα ναρκωτικά και τον μικρότερο να ακολουθεί την ίδια καταστροφική
πορεία σφραγίσθηκαν με έναν πυροβολισμό. Στην απελπισμένη προσπάθειά του, όπως
λέει, να τραβήξει τον γιο του από την πηγή που του προμήθευε τα ναρκωτικά, να
εκφοβίσει τον άνθρωπο τον οποίο θεωρούσε υπαίτιο για το δράμα της οικογένειάς
του, το όπλο του εκπυρσοκρότησε.

Ο 42χρονος Νίκος Τσόφλιος σωριάσθηκε νεκρός και όταν αποκαλύφθηκε το έγκλημα,
ο Νίκος Στάμου συνελήφθη.

«Πέντε ημέρες και βαραίνουν πάνω μου σαν πενήντα χρόνια. Μια αδιέξοδη
κατάσταση, από τύψεις και ανησυχία για την οικογένειά μου. Όποιες και αν θα
είναι οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης, εγώ αισθάνομαι τελειωμένος. Είμαι ένας
οικογενειάρχης που δούλεψε σκληρά στις οικοδομές για τα τρία παιδιά του και
μέσα σε λίγα λεπτά πέρασα στην άλλη όχθη. Τα γεγονότα με τσάκισαν και ήταν η
χαριστική βολή για την οικογένειά μου. Στο σπίτι μου έμεινε η γυναίκα μου.
Μόνη της, αντιμέτωπη με τόσο δύσκολες καταστάσεις. Στα τόσα που πέρασε αυτά τα
χρόνια με τα ναρκωτικά, μας έπεσε σαν μολύβι και η δική μου ιστορία και έχει
καταρρεύσει».

Εκείνο το μοιραίο μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου ο Νίκος Στάμου όταν
επέστρεψε στο σπίτι του, στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας Φθιώτιδας, δεν βρήκε
τα δύο παιδιά του. Για τον μεγαλύτερο, τον 32χρονο Χρήστο, είχε υπόνοιες για
το πού μπορεί να βρίσκεται. Προηγουμένως είχε δει το μηχανάκι του έξω από την
παράγκα όπου διέμενε ο Νίκος Τσόφλιος. Ήταν κοινό μυστικό στην περιοχή, όπως
λέει, ότι η παράγκα ήταν στέκι και σύχναζαν χρήστες. «Περισσότερο όμως
ανησύχησα για το μικρότερο παιδί μου. Ένα παλικάρι 22 χρόνων. Φοβήθηκα μήπως
είχε πάρει και αυτό τον ίδιο δρόμο. Το ένα το έχασα από τα ναρκωτικά,
τουλάχιστον να έσωζα το άλλο όσο ήταν ακόμα νωρίς. Δεν είχα άλλα περιθώρια».

Πήγε οπλισμένος

Προτού φύγει για την παράγκα πήρε μαζί του το κυνηγετικό όπλο του.
«Περισσότερο για δική μου άμυνα. Δεν είχα πρόθεση να σκοτώσω, να αφαιρέσω ζωή,
ό,τι κακό και αν είχε κάνει στην οικογένειά μου. Σκοπός μου ήταν να φοβερίσω
αυτούς που βρίσκονταν στην παράγκα για να αφήσουν ήσυχα τα παιδιά μου…».
Περιγράφοντας τη σκηνή που στιγμάτισε τη ζωή του λέει: «Μπήκα στην παράγκα και
άρχισα να ψάχνω στους χώρους της. Ξαφνικά, τον είδα μπροστά μου. “Τι συμβαίνει
ρε. Τι θες εδώ”, μου φώναξε. Είδε το όπλο, ήρθε κατά πάνω μου, το τράβηξε από
την κάννη και αυτό εκπυρσοκρότησε. Τον είδα να σωριάζεται μέσα στα αίματα.
Μαζί με αυτόν τελείωσα κι εγώ».

Μια ωραία ζωή που έγινε κόλαση

Στον Νίκο Στάμο έμεινε πια το μακρινό παρελθόν, οι καλές στιγμές της
οικογένειάς του προτού δηλητηριαστεί από τα ναρκωτικά. «Υπήρξαν και καλές
εποχές. Πριν από χρόνια, όταν μεγάλωναν τα τρία παιδιά μου. Εγώ δούλευα
εργολάβος σε οικοδομές. Δεν μας έλειπε τίποτα. Ο Χρήστος, ο μεγαλύτερος γιος
μου, έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Υπαξιωματικών της Αεροπορίας. Μπήκε από τους
πρώτους. Μετά πήγε να υπηρετήσει στην Καλαμάτα. Στις αρχές του 1990 είχε ένα
ατύχημα σε τροχαίο. Μέχρι να αναρρώσει έμενε με τη γιαγιά του. Από εκεί
άρχισαν όλα, έμπλεξε σε παρέες και έκανε τη μεγάλη στροφή. Λίγο αργότερα τον
έδιωξαν από την Αεροπορία. Δεν μας είπαν τους λόγους. Τον πήρα μαζί μου στην
οικοδομή».

Τα προβλήματα όσο περνούσε ο καιρός γίνονταν εντονότερα. «Ο κατήφορος όμως
είχε αρχίσει. Ο Χρήστος παντρεύτηκε και απέκτησε ένα παιδί – έξι χρόνων
σήμερα. Δεν ξέκοψε από τα ναρκωτικά. Χώρισε και επέστρεψε στο σπίτι μας».

Τα δύο τελευταία χρόνια ήταν ένα μαρτύριο για την οικογένεια. «Ξεσπούσε στη
μητέρα του και τη χτυπούσε. Όλη αυτή η κατάσταση επηρέασε και το μικρότερο
παιδί μας. Τον παρακαλούσαμε να ακολουθήσει θεραπεία για απεξάρτηση. Δεν
γινόταν τίποτα. Ούτε να ακούσει δεν ήθελε. Χανόταν για μέρες από το σπίτι και
ξημεροβραδιαζόταν στην παράγκα».