Μετέωροι 30.000 συμβασιούχοι

Μόνον 8.000 συμβασιούχοι, εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στους δήμους, μπορούν
να κοιμούνται ήσυχοι, έχοντας ήδη εξασφαλίσει το διαβατήριο για τη
μονιμοποίησή τους.

Περίπου άλλοι 30.000 συνάδελφοί τους παραμένουν σε εκκρεμότητα, καθώς η
κυβέρνηση τούς προικοδοτεί μεν με αυξημένα μόρια για να διεκδικήσουν μόνιμη
θέση στο Δημόσιο, δεν τους εγγυάται όμως και την πρόσληψή τους σ’ αυτήν (όπως
ακριβώς είχαν γράψει «ΤΑ ΝΕΑ» στις 5 Φεβρουαρίου).

Σε σύσκεψη που έγινε χθες στο Μαξίμου, υπό την προεδρία του κ. Σημίτη,
αποφασίστηκε να κατατεθεί άμεσα νομοθετική ρύθμιση με την οποία θα
μοριοδοτηθούν, ανάλογα με τον χρόνο προϋπηρεσίας τους, όσοι συμβασιούχοι
εργάζονταν στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα και στους ΟΤΑ μέχρι τη
συνταγματική αναθεώρηση. Και μάλιστα ανεξαρτήτως της σύμβασης που είχαν
(έργου, ορισμένου χρόνου κ.λπ.) ή του χρόνου διακοπής ανάμεσα σε δύο ή
περισσότερες συμβάσεις. Ο χρόνος προϋπηρεσίας θα πολλαπλασιάζεται επί έναν
ειδικό συντελεστή βαρύτητας ­ το ύψος του οποίου δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί
­ ώστε να διασφαλιστεί η αυξημένη μοριοδότηση για τον συμβασιούχο. Επιπλέον,
επεκτείνονται τα όρια ηλικίας για την πρόσληψη σε μόνιμη θέση στο Δημόσιο
ισόποσα με τον χρόνο προϋπηρεσίας κάθε συμβασιούχου.

Τα προβλήματα

Την ίδια στιγμή, δόθηκε εντολή από τον Πρωθυπουργό οι φορείς του Δημοσίου και
οι ΟΤΑ να προχωρήσουν αμέσως στην προκήρυξη τακτικών θέσεων τις οποίες θα
διεκδικήσουν οι συμβασιούχοι με την αυξημένη μοριοδότηση, αλλά όχι μόνον
αυτοί… Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Διότι δεν είναι καθόλου βέβαιο ­ με
δύο λόγια, δεν είναι εξασφαλισμένο ­ ότι τελικά τις θέσεις θα τις καταλάβουν
οι συμβασιούχοι και όχι άλλοι υποψήφιοι που έχουν περισσότερα προσόντα ή
προσόντα που «μετρούν» περισσότερο στις προσλήψεις (με πρώτο και καλύτερο τον
βαθμό απολυτηρίου ή τίτλου σπουδών κ.λπ.). Και μάλιστα σε μια εποχή που η
κατεύθυνση αλλά και οι ανάγκες του Δημοσίου σε εξειδικευμένο προσωπικό ή
προσωπικό με προσόντα (ξένες γλώσσες, χρήση υπολογιστή κ.λπ.) φέρνει
αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα όσους μπουν σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό με κύριο
προσόν τον μοριοδοτημένο χρόνο προϋπηρεσίας. Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι
καμία από τις κατηγορίες συμβασιούχων που συνομίλησαν το τελευταίο διάστημα με
την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών ­ και στους οποίους προτάθηκε η
επαναπροκήρυξη των θέσεών τους με αυξημένη μοριοδότηση (π.χ. οι συμβασιούχοι
του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας) ­ δεν αποδέχθηκε αυτήν τη ρύθμιση.

Εξάλλου, νομικοί κύκλοι εκτιμούσαν χθες ότι αυτή ακριβώς η μοριοδότηση μπορεί
να θεωρηθεί πως οδηγεί σε φωτογραφικές προκηρύξεις, πράγμα που με τη σειρά του
μπορεί να εγείρει προσφυγές ή ενστάσεις για τη συνταγματικότητα του νόμου ή
για την ακύρωση των προκηρύξεων ή των προσλήψεων από οποιονδήποτε έχει έννομο
συμφέρον.

Χρήση της νομοθετικής ρύθμισης για την αυξημένη μοριοδότηση, σύμφωνα με τον
υπουργό Εσωτερικών κ. Κώστα Σκανδαλίδη, που επέμεινε ότι είναι ρύθμιση
«κοινωνικής ευαισθησίας ­ μέσα στα όρια που θέτει το Σύνταγμα ­ απέναντι σε
ανθρώπους που έχουν προσφέρει και που αυτό πρέπει να αξιοποιηθεί στην
προσπάθειά τους να αποκτήσουν μια μονιμότερη σχέση με τον δημόσιο τομέα»,
μπορούν να κάνουν: δύο με τρεις χιλιάδες συμβασιούχοι που βρίσκονται στη
διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, περίπου 14.000 συμβασιούχοι που εργάζονται
σε δήμους και δημοτικές επιχειρήσεις, 5.200 γιατροί του ΙΚΑ που απασχολούνται
με το «παγκοσμίως καταπληκτικό εφεύρημα της σύμβασης έργου… αορίστου χρόνου»
και «… χιλιάδες άλλοι συμβασιούχοι που απασχολούνται στο Δημόσιο και στα
Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου και Ιδιωτικού Δικαίου».

Αντιθέτως, δύο κατηγορίες συμβασιούχων μονιμοποιούνται αυτοδικαίως, σύμφωνα
πάντα με τον κ. Σκανδαλίδη ­ χωρίς δηλαδή να περάσουν από τη διαδικασία της
νομοθετικής ρύθμισης: όσοι καλύπτονται από την υπ’ αριθμόν 250 γνωμοδότηση του
Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ­ και υπολογίζονται σε οκτώ χιλιάδες. Πρόκειται
για συμβασιούχους που κατά το διάστημα 1994-2000 είχαν 24μηνη συνεχή
απασχόληση και ακολούθως συνήψαν νέα σύμβαση, ανεξαρτήτως του χρόνου που
μεσολάβησε.

Και, δεύτερον, όσοι έχουν υπέρ τους αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις. Πλην
όμως στην τελευταία αυτή κατηγορία δεν υπάγεται ούτε ένας συμβασιούχος, διότι
ουδείς δικαιώθηκε σε κανένα από τα περίπου 50 Διοικητικά Εφετεία σε όλη τη
χώρα που κατά καιρούς ασχολήθηκαν με τέτοιες περιπτώσεις.