ΜΑΤΙΕΣ Η… Άγκυρα!

Μου φαίνεται πως το ‘χω ξαναπεί, αλλά, δεν πειράζει, θα το επαναλάβω:

Ο Αλέξης Μινωτής, ο μεγάλος ηθοποιός και σκηνοθέτης, ήταν Καραμανλικός ίσαμε
τα βάρδουλα των παπουτσιών του! Μια μέρα, 1976 πρέπει να ‘τανε, στάθηκε μπρος
σ’ ένα περίπτερο και δείχνοντάς μου τις κρεμασμένες αντικαραμανλικές
εφημερίδες, μου είπε, με οργή: «Τις βλέπεις; Όλο για λιμούς, σεισμούς και
καταποντισμούς φωνάζουν στους πρωτοσέλιδους τίτλους τους!». Και αμέσως μετά:
«Αυτές οι εφημερίδες, μου δίνουν την εντύπωση ότι δεν εκδίδονται στην Αθήνα,
αλλά στην… Άγκυρα!».

Αν ζούσε, το ίδιο θα έλεγε, σίγουρα, και τώρα, παρακολουθώντας τις ειδήσεις
ορισμένων εμπορικών καναλιών. Ειδήσεις, που άλλο δεν κάνουν, από το να
κραυγάζουν για τις χιλιάδες δυστυχίες που χτυπούν δίχως έλεος τη… χώρα μας
και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα! Ως και για το ευρώ έβαλαν τις φωνές: «Ο
κόσμος είναι απληροφόρητος», «Πού πήγαν τα λεφτά για τη διαφήμιση;», «Οι
γέροι, στα χωριά, μόνο με δραχμές συναλλάσσονται…» και διάφορα άλλα τέτοια!

Όπως αποδεικνύεται, όμως, οι Έλληνες δεν βρήκαν καμιά δυσκολία με το «ενιαίο
νόμισμα». Σαν έτοιμοι από καιρό, άρχισαν να ψωνίζουν μ’ αυτό, να λογαριάζουν
μ’ αυτό και να ζητούν τα ρέστα τους, τα ψιλά, χωρίς να χρησιμοποιούν
κομπιουτεράκι! Είμαι δε βέβαιος, ότι μέσα σ’ ένα μήνα, σε δύο μήνες το πολύ,
θα πάψουμε να σκεφτόμαστε τη δραχμή και να κάνουμε τις σχετικές αναγωγές, όταν
βγαίνουμε στην αγορά, για ψώνια.

Τώρα, λοιπόν, που το ευρώ μπαίνει για καλά στη ζωή μας, θα ‘θελα λίγο να
γκρινιάξω. Να πω, δηλαδή, ότι δεν μου αρέσει καθόλου σαν νόμισμα! Είναι ψυχρό
κι ανάποδο. Με χρώματα ξέθωρα και μουδιασμένα. Και σχήματα- εικόνες, που
μπορεί να ευχαριστούν τους Γερμανούς, τους Αυστριακούς και τους Βόρειους,
γενικώς, αλλά σίγουρα δεν είναι για τους Έλληνες, τους Ιταλούς κ.λπ. Χάθηκε
μια ζεστή φάτσα, μια όμορφη γυναίκα, κάτι ανθρώπινο τέλος πάντων;

Για τα χαρτονομίσματα, φυσικά, μιλάω. Τα χαρτονομίσματα με τις γέφυρες, τις
πύλες, τους χάρτες, τα αστέρια, τα νούμερα, τις υπογραφές κ.λπ. Τα κοιτάζω και
έχω την εντύπωση ότι βλέπω, πίσω από το καθένα, έναν γηραλέο τύπο με γυαλιά
και σκυθρωπό ύφος. Έναν τύπο που σίγουρα είναι τραπεζίτης στη Φρανκφούρτη ή
στη Βιέννη και πιθανώς και στο Λονδίνο της εποχής του Ντίκενς.

Ούτε τα κέρματα μου αρέσουν ιδιαίτερα. Εδώ, μάλιστα, έχω να κάνω και μια
παρατήρηση, που δεν έχει σχέση με το αισθητικό μέρος: γιατί, αλήθεια, σε
κάποιο απ’ όλα δεν απεικονίζεται και ο Κ. Καραμανλής; Δεν είναι ο πολιτικός
που πίστεψε στην Ευρώπη και δούλεψε σκληρά για να μπούμε σ’ αυτήν; Μερικά
πράγματα δεν τα καταλαβαίνω…