Δρόμοι

Από τη ζωή μου…

… είμαι ευχαριστημένος, τον περισσότερο καιρό. Άλλωστε, ζω στην Αμερική. Έχω
ένα καλό σπιτάκι, μερικούς καλούς φίλους και μια καλή δουλειά. Μα, να, πού και
πού με κυριεύει πικρία και λέω μέσα μου πως θα ήμουν καλύτερα αν εκείνο το
τρένο δεν μου είχε κόψει τα πόδια. Ξέρω τι σκέπτεστε. Έτσι είναι η ζωή, φίλε,
ποιος δεν έχει παράπονο από αυτή: δεν έπρεπε να είχα αφήσει εκείνη την
γκόμενα, δεν έπρεπε να είχα πουλήσει εκείνη τη μετοχή (έπρεπε να είχα πηδήξει
για να αποφύγω τη μετωπική με το τρένο). Τέτοια συμβαίνουν σε όλους. Μα, να,
μερικές φορές νιώθω λες και μονάχα εμένα με πάτησε τρένο.

Οι άνθρωποι…

… δεν πρέπει να αλλάζουν γνώμες σαν τα πουκάμισα. Μα, να, όποτε ξαναθυμάμαι
εκείνη τη στιγμή και αντηχεί πάλι στα αυτιά μου το τρίξιμο από το μέταλλο που
ξεσκίζει τη σάρκα και συντρίβει το κόκαλο, σκέπτομαι πως ίσως, αν μπορούσα να
γυρίσω πίσω το ρολόι του χρόνου, θα άλλαζα μερικά πράγματα. Ίσως αν είχα
πεταχτεί ένα δυο μέτρα πιο πέρα, να γλίτωνα τα πόδια μου, ή έστω το ένα, ή
αντί για τα πόδια, μπορεί το τρένο να μου έκοβε κανένα χέρι. Έστω και με ένα
χέρι, ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Ίσως πάλι να είχα προτιμήσει
το τρένο να μη με είχε πετύχει καθόλου.

Τι ανοησίες!..

… θα μου πείτε. Βλέπει κανείς πάντα ρόδινη τη ζωή που δεν έζησε. Όμως, ποιος
ξέρει τι γυρίσματα θα μου φύλαγε, αν εξακολουθούσα τις σπουδές μου – με
υποτροφία, παρακαλώ – και αν δεν σας τα έγραφα τώρα όλα αυτά καθισμένος στο
αναπηρικό καροτσάκι μου. Μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ. Γι’ αυτό, καλύτερα
αγνοήστε όλα αυτά τα «αν». Ποιος ξέρει πώς θα ένιωθα αν μπορούσα να
ξαναπερπατήσω στην αμμουδιά ή να ανεβώ τα σκαλιά στο σπίτι της πρώην μου ή να
πάω μόνος μου στην τουαλέτα; Ό,τι έγινε, έγινε. Μα, να, πού και πού, όλους μάς
κυριεύουν τέτοια συναισθήματα. Σκέπτεσαι όσα συνέβησαν στη ζωή σου, τους
ανθρώπους που γνώρισες, τις δουλειές που δούλεψες, τα τρένα που πέρασαν από
πάνω σου, και αναρωτιέσαι πώς θα ήσουν αν όλα αυτά είχαν συμβεί διαφορετικά.

Η πνευματική μου…

… διαύγεια είναι βέβαια ακέραιη, γι’ αυτό μπορώ και κάνω τέτοιες σκέψεις.
Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που μετανιώνουν. Γι’ αυτό χαίρομαι που βλέπω τους
ηγέτες μας να δηλώνουν χωρίς ίχνος μετάνοιας πως, μολονότι χάσαμε 2.800 ψυχές
στη Νέα Υόρκη, μολονότι δεν μπόρεσαν να πιάσουν τους «δικούς μας» τρομοκράτες
στη δική μας χώρα, θα υποχρεώσουν όλες τις άλλες χώρες του κόσμου να πιάσουν
τους δικούς τους. Δεν πρέπει να μετανιώνει κανείς. Μα αρκετά σας κούρασα με τα
δικά μου. Όχι, σταθείτε! Μη φεύγετε. Βάλτε ένα χεράκι. Νομίζω πως πρέπει να
πάω στην τουαλέτα.