o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Τα ανθρωπιστικά μαθήματα πρέπει να μείνουν ζωντανά

Μας χαρακτηρίζουν εθισμένους στην υποκουλτούρα, τον χουλιγκανισμό, τις
«ακραίες» μορφές διασκέδασης, άγονα και ακαλαίσθητα άτομα που αδιαφορούν για
τα αγαθά του πνεύματος. Παρ’ όλα αυτά, σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση ανάλογης
συμπεριφοράς διαδραματίζει και η παροχή ελλιπούς ανθρωπιστικής παιδείας από το
σχολείο.

Μαθήματα όπως η Ιστορία και τα Αρχαία θεωρούνται από την πλειονότητα των νέων
επιεικώς άχρηστα, το πρώτο γιατί μέσα σ’ ένα 24ωρο το έχουμε ξεχάσει (το
βιβλίο δε στη Β’ Λυκείου είναι τόσο δυσνόητο που και στην καθαρεύουσα να ήταν
γραμμένο τα ίδια θα καταλαβαίναμε) και το δεύτερο επειδή δεν πρόκειται ποτέ να
το χρησιμοποιήσουμε πρακτικά.

Κι όμως τα ανθρωπιστικά μαθήματα μένοντας «ζωντανά» μπορούν να συμβάλλουν στη
διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων της νεολαίας. Οι «Αρχές Φιλοσοφίας» και ο
«Επιτάφιος» του Περικλή, για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε να είναι μαθήματα
θεωρητικής κατεύθυνσης, αλλά κορμού.

Φυσικά, το να αγνοεί κανείς στη σύγχρονη εποχή την τεχνολογική ανάπτυξη είναι
σαν να πετάει την τηλεόραση από το παράθυρο λόγω του Big Brother.

Από την άλλη πλευρά, ζητάμε να εκπληρωθεί το όνειρό μας. Εκείνο το όνειρο που
αναφέρει ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος «το όνειρο της γενιάς μας: ο εξανθρωπισμός της
επιστήμης».

Στεφανία Καπακτσή – Β’ Λυκείου 1ο Λύκειο Αγίας Παρασκευής

Κουράστηκα να βλέπω το σχολείο σαν… βαθμό

Εχω μια παράκληση, για όλους όσους ασχολούνται με την «τέχνη» του
εκπαιδευτικού συστήματος!

Κύριοι και κυρίες, η «τέχνη» αυτή, όπως και όλες οι τέχνες, χρειάζεται μεράκι.
Μεράκι, αγάπη και μεγάλη καρδιά για να αντέξει και να χωρέσει όλα τα παιδιά
της χώρας μας!!!

Δεν εναντιώνομαι σε κανέναν! Απλώς, νιώθω πληγωμένη και απογοητευμένη για έναν
χώρο στον οποίο έχω περάσει πολλές ώρες, και περνώ τη μισή μου μέρα.

Θα αναφέρω μερικούς λόγους που νιώθω έτσι. Πρώτα απ’ όλα μ’ ενοχλεί η
βαθμοθηρία!

Κουράστηκα να βλέπω τα παιδιά έτσι. Να στάζει το στόμα τους μέλι για να
κερδίσουν έναν βαθμό παραπάνω. Κουράστηκα από τα ψέματα: ότι δήθεν δεν θα
μάθουν τα παιδιά στην παπαγαλία (κι από την άλλη να μαθαίνουν κατεβατά
ολόκληρα για να κερδίσουν τις πολύτιμες μονάδες). Κουράστηκα να βλέπω
καθηγητές χωρίς όρεξη, που έρχονται να συμπληρώσουν το ωράριό τους και να
φύγουν.

Κουράστηκα να βλέπω το σχολείο σαν βαθμό, σαν κόλλα αναφοράς των Πανελλαδικών
Εξετάσεων.

Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου σε σας τους υπεύθυνους! Δεν αντιλέγω ότι το
σύστημα έχει αρκετά καλά στοιχεία. Δεν μου αρκεί! Στ’ αυτιά μου ακούγεται
λίγο. Θέλω το εκπαιδευτικό σύστημα να έχει μόνο καλά στοιχεία! Ζητάω πολλά;

Δήμητρα Ψαχούλια – Γ’ Λυκείου 3ο Λύκειο Αθηνών

Τόσο διάβασμα καθημερινά, για ένα… 30%

Ειλικρινά ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω πως ένα εκπαιδευτικό σύστημα θα
μπορούσε να με καταστήσει έρμαιο των βαθμών (κι όχι της γνώσης) και θα μοίραζε
το καθημερινό 24ωρό μου ανάμεσα σε σχολείο – σπίτι – φροντιστήριο – διάβασμα
και αντίστροφα.

Θεωρώ πολύ ανούσιο να δίνουμε Πανελλαδικές Εξετάσεις και στη Β’ Λυκείου και
είναι κάτι που λέω έχοντας προσωπική εμπειρία. Να αναλώνεσαι σε τόσο διάβασμα,
να αγχώνεσαι τόσο πολύ, να στερείς από τον εαυτό σου οποιαδήποτε άλλη
απασχόληση, για ποιον λόγο;

Για έναν βαθμό που είναι, αν όχι βέβαιο, σχεδόν βέβαιο πως δεν θα
χρησιμοποιήσεις πουθενά;

Από την άλλη το ενδιαφέρον για το σχολείο ολοένα και μειώνεται αφού ο
προφορικός βαθμός συνυπολογίζεται μόνο σε ποσοστό 30% στην εξαγωγή του μέσου
όρου. Τόση προσπάθεια για το καθημερινό διάβασμα του σχολείου. Τόση πίεση και
άγχος για τα διαγωνίσματα, για το «τίποτα»; Ας παρέμενε τουλάχιστον το 50%.

Ας μου πει επίσης κάποιος, γιατί να εξετάζομαι πανελλαδικώς σε μαθήματα που
διόλου θα μου φανούν χρήσιμα; Και τέλος, τι είναι αυτό που κάνει το υπουργείο
Παιδείας να πιστεύει πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι επιτυχές, ωφέλιμο και
καλύτερο από το προηγούμενο;

Έλεος… Όχι άλλες αλλαγές, για φέτος τουλάχιστον!

Νίκη Βασιλείου – Γ’ Λυκείου 2ο Λύκειο Αγίας Παρασκευής