o υποψήφιος Η παρέα της Μαδρίτης πάλι μαζί

Τι κι αν ήταν σκορπισμένοι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας; Τι κι αν η χρονιά που
πέρασε ήταν από τις δυσκολότερες ­ αυτή της τελικής ευθείας για τις εξετάσεις;
Με τηλέφωνα, με γράμματα, με e-mail, με κάτι ευχετήριες κάρτες, με κάτι
εκδρομές, η επαφή ­ η παρέα ­ κρατήθηκε. Πέρασαν τα «ζόρια», άφησαν πίσω την
Γ’ Λυκείου και το εξουθενωτικό διάβασμα. Ξαναβρέθηκαν όλοι στην Αθήνα:
φοιτητές πια, άλλοι στην Ιατρική, άλλοι στη Νομική, άλλοι στο Οικονομικό,
άλλοι στο Πολυτεχνείο…

Όλοι όμως εδώ ­ συντροφιά. Μια συντροφιά που γνωρίστηκε πριν από ενάμιση χρόνο
στη Μαδρίτη. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων στην αρχή, με μοναδικό σημείο επαφής
έναν πολύ καλό βαθμό στη Β’ Λυκείου (από 19 και πάνω…), που τους έδινε το
δικαίωμα συμμετοχής σ’ ένα ταξίδι που διοργάνωνε η Γραμματεία Νέας Γενιάς,
έπειτα από πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη. (Αντίστοιχα ταξίδια
στις πόλεις της Ευρώπης διοργανώθηκαν και φέτος. Όμως, το τρομοκρατικό χτύπημα
στις ΗΠΑ και ο φόβος μαθητών και γονιών τα… ανέβαλαν μέχρι νεωτέρας).

Το «δεύτερο γκρουπ της Μαδρίτης» έδεσε σε μια ζωντανή, χαρούμενη και δυνατή
παρέα από την πρώτη κιόλας ημέρα του ταξιδιού. Μία εβδομάδα μετά,
επιστρέφοντας στην Ελλάδα ­ για να σκορπιστεί ο καθένας στο σπίτι, στο
σχολείο, στο διάβασμά του ­ ήταν πια «κολλητοί φίλοι». Μετά τον «Γολγοθά των
εξετάσεων», έχοντας πια αφήσει για τα καλά στην άκρη τους βασανιστικούς μήνες
μελέτης και αγωνίας, η «παρέα της Μαδρίτης» ­ πρωτοετείς φοιτητές όλοι σήμερα,
οι περισσότεροι σε σχολές της Αθήνας ­ είναι και πάλι μαζί…

«Ήταν Σεπτέμβριος του 2000. Η παρέα μας γεννήθηκε σε μια ξένη ­ μα φιλόξενη ­
χώρα. Τράφηκε με παέγια, ποτίστηκε με σαγκρία, έκανε τα πρώτα της βήματα πάνω
σ’ έναν χασαποσέρβικο στην Πλάθα ντε Μαγιόρ, αγνάντεψε την ομορφιά του κόσμου
πάνω από ένα ύψωμα στο Τολέδο, είπε τις πρώτες λέξεις πάνω σ’ ένα ισπανικό
τραγούδι, με τη συνοδεία μιας τσιγγάνικης κιθάρας… Μάθαμε πολλά στον χρόνο
που πέρασε. Ωριμάσαμε, δυναμώσαμε ­ εμείς οι ίδιοι και μαζί και η παρέα μας.
Περάσαμε από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο, ζήσαμε την ένταση των εξετάσεων, αλλά
δεν χάσαμε ούτε το κέφι, ούτε τη ζωντάνια, ούτε το δέσιμό μας». Η Ιωάννα
Κουκούτση (η «Juanita» της συντροφιάς «των Ισπανών» ­ όπως αναγνωρίζονται
μεταξύ των συμφοιτητών τους στις σχολές) μοιάζει να μιλά εκ μέρους όλων.

Κανείς δεν έχει κάνει πίσω. Ακόμη και εκείνοι που πέρασαν στην Πάτρα ή στη
Θεσσαλονίκη, ακόμη και κάποιοι που δεν πέρασαν πουθενά και πήραν άλλους
δρόμους, όλοι βρίσκονται σε επαφή, όλοι αναζητούν τα νέα ο ένας του άλλου. Ο
«Πιέδρο» (επισήμως… Πέτρος Μπούρας), η Καλλιόπη, ο Κώστας, η Σοφία, ο
Γιώργος και ο άλλος Γιώργος, ο «Χόρχε», ο Στάθης, ο Θοδωρής και ο άλλος
Θοδωρής (ο «τραγιάσκας»), ο Σταμάτης, η Κατερίνα, η Χριστίνα, η Ευτυχία, η
Ρουμπίνη, η Μαρία, η Τίνα, η Ευγενία, έχουν πια κοινούς κώδικες, ξεχωριστά
σημεία επαφής, μια σχέση ιδιαίτερη, ένα δέσιμο ξεχωριστό…

«Το ταξίδι στην Ισπανία δεν τέλειωσε. Συνεχίζεται εδώ στην Αθήνα», λέει η
Βίλλυ Μπέσα, πρωτοετής στην Ιατρική Αθήνας. «Πέρυσι, εξαιτίας των υποχρεώσεων
του σχολείου, δεν μπορούσαμε να βρεθούμε πολλές φορές. Όμως, το καλοκαίρι
αξιοποιήσαμε κάθε ευκαιρία. Πήγαμε μαζί διακοπές, κάναμε εκδρομές.
Γνωριστήκαμε καλύτερα. Πλέον, οι περισσότεροι είμαστε συμφοιτητές και
βρισκόμαστε καθημερινά»…

Τις πρώτες ημέρες στο Πανεπιστήμιο, τα παιδιά που ήρθαν από την επαρχία, είχαν
για στήριγμα τους φίλους από τη Μαδρίτη που έμεναν στην Αθήνα. Συμφοιτητές
ορισμένοι, πέρασαν μαζί τη διαδικασία της εγγραφής ή της αναζήτησης σπιτιού,
έγιναν πόλος έλξης για τις καινούργιες παρέες που χτίστηκαν σε καθεμία από τις
σχολές. «Δεν είναι υπερβολή να πω πως εκείνη η εκδρομή στη Μαδρίτη μού άλλαξε
τη ζωή», λέει η Σοφία Τσακνάκη, που έμενε στα Γρεβενά και τώρα ζει και
σπουδάζει στην Αθήνα, στην Ιατρική Σχολή. «Ακόμη και τώρα, που πέρασε καιρός
και βλέπω τα πράγματα από απόσταση, είμαι σίγουρη πως έτσι είναι. Βρήκα άτομα
που με καταλαβαίνουν, που ταιριάζω μαζί τους. Κι αυτό που έδωσε αισιοδοξία και
δύναμη για να προσπαθήσω να φτάσω τον στόχο μου, να περάσω στη σχολή που
ήθελα. Μπορεί, για έναν χρόνο ­ τον τελευταίο του σχολείου ­ να μη συναντήθηκα
με τα παιδιά (λόγω της απόστασης), όμως ήμασταν σε επαφή, στήριζε ο ένας τον
άλλον, με αστεία, με παιχνίδια, με συζητήσεις σοβαρές. Σήμερα, στην Ιατρική
είμαστε 10 από τα «παιδιά της Μαδρίτης». Και με τους υπόλοιπους, που
σπουδάζουν εδώ στην Αθήνα, βρισκόμαστε επίσης πολύ συχνά. Είναι μια παρέα με
παρελθόν, παρόν και ­ στα σίγουρα ­ μέλλον»…

«Ας προσηλωθεί ο καθένας στον στόχο του και θα τα ξαναπούμε»

Μοιάζει, η περίοδος από τον Οκτώβριο του 2000 μέχρι και τα μέσα Ιουνίου του
2001 να ήταν μια… παρένθεση στο κέφι, τη διάθεση και τη ζωντάνια των παιδιών
που γνωρίστηκαν και έφτιαξαν μια ζεστή συντροφιά, γύρω από τα αξιοθέατα και τα
μουσεία της Μαδρίτης. Χωρίς κανείς να την εκφράσει με σαφήνεια, η συμφωνία
υπήρχε από τη στιγμή που επέστρεψαν στην Ελλάδα και χώρισαν: «Ας
συγκεντρωθούμε τώρα, ας προσηλωθεί ο καθένας στον στόχο του και θα τα
ξαναπούμε… στα σίγουρα»!

Αυτό έγινε. «Η περυσινή χρονιά είχε άγχος και διάβασμα. Εκτός από τις έντονες
αναμνήσεις, τις φωτογραφίες, τις κουβέντες από το τηλέφωνο… Αλλά να, που
δικαιωθήκαμε. Φέτος πετύχαμε όλοι τους στόχους μας και συγκεντρωθήκαμε ξανά.
Είναι πολύ σπάνιο να καταφέρουν τόσοι άνθρωποι να ταιριάξουν τόσο καλά μεταξύ
τους», εξηγεί η Τίνα Καλαϊτζάκη, φοιτήτρια επίσης στην Ιατρική της Αθήνας.

«Ήταν φάρος αυτό το ταξίδι ­ όσο κι αν ακούγεται παράξενο», λέει ο Κώστας
Ψαθάς, που σπουδάζει στη Νομική. «Έφεγγε έναν ολόκληρο χρόνο και τώρα ξανά
εδώ… Οι ισχυρές φιλίες που δημιουργήθηκαν στην Ισπανία, έγιναν πόλος έλξης
και για νέες παρέες στις σχολές μας». «Το ταξίδι στην Ισπανία», θα
συμπληρώσουν η Ευτυχία Χαρατσή και η Νίκη Κόλλια, «μας χάρισε μια μεγάλη,
τρελή παρέα αλλά και ξεχωριστές φιλίες».