Αλατισμένες εντυπώσεις

Το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση όταν επιτέλους φθάσεις στο Σολτ Λέικ
Σίτι – είκοσι έξι ώρες στον αέρα και τον χρόνο μετά την αναχώρησή σου από την
Αθήνα – είναι το πλάτος των δρόμων του. Νομίζεις ότι είσαι ακόμα στον «διεθνή
δρόμο» (όπως, υπέροχα, επιμένει ν’ αποκαλεί την εθνική οδό ο τριάντα χρόνια
ξενιτεμένος Έλληνας, που εθελοντικά ήρθε να σε πάρει), ενώ έχεις φθάσει στην
καρδιά του ντάουν-τάουν.

Φανταστείτε άπειρες σε μήκος Συγγρού, που φέρουν αριθμούς και κατευθύνσεις
αντί για ονόματα (τι ρομαντικό που θα ‘ναι να δίνεις το πρώτο σου ραντεβού στη
γωνία της 106ης Νότιας με την 33η Ανατολική!), να τέμνονται με όμοιές τους,
σχηματίζοντας πανομοιότυπα τετράγωνα (μπλοκς) που οδηγούν… Όχι και σε
σπουδαία πράγματα, για να είμαστε ειλικρινείς. Ο χαρακτηρισμός «πόλη» δύσκολα
ταιριάζει σε μια αραιή έκταση ομοιότυπων σπιτιών (θα μπορούσαν εξίσου καλά να
είναι ξενοδοχεία ή νοσοκομεία, βίλες ή γραφεία τελετών) που σχεδόν ντρέπονται
να διασπούν την οδική κυριαρχία.

Η γνωστή πια από τις εφημερίδες εικόνα των μοβ χιονισμένων βουνών πίσω από
τους ουρανοξύστες είναι σε μεγάλο βαθμό μία οφθαλμαπάτη, γιατί, εκ των ένδον,
οι ουρανοξύστες είναι λίγοι, τα βουνά άφαντα και το φως άλλο. Η «μεγαλύτερη
πόλη που οργάνωσε ποτέ Ολυμπιακούς Αγώνες» δεν κοιμάται ούτε ξεκουράζεται.
Υπάρχει, απλώς, με τον ρυθμό μιας βορειοδυτικής πολιτείας που θέλει την ησυχία
της και την ανάγκη να ξαναβρεί αυτή την ησυχία που ποτέ πια δεν είναι δυνατή.

Η ΗΧΩ ΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ

Πρέπει στ’ αλήθεια να ‘ρθει κανείς στην Αμερική, ιδίως για ένα μεγάλο αθλητικό
γεγονός, για να καταλάβει πόση αλήθεια έχει το κλισέ ότι ένας λαός δεν πρέπει
να χαρακτηρίζεται με βάση την ηγεσία του. Οι Ολυμπιακοί, έστω οι Χειμερινοί,
είναι εδώ, το νιώθεις σε κάθε γωνία κι όμως, αντί για εκμετάλλευση ή πανηγύρι,
σου περνάει μια αίσθηση συγκρατημένης αγωνίας. Η εθνικιστική υστερία, που
βιάστηκαν να προβλέψουν πολλά μέσα ενημέρωσης, είναι εντελώς απούσα. Ένα
«γιατί» κρέμεται ακόμα αναπάντητο στα φιλικά πρόσωπα, που γίνονται ακόμα
φιλικότερα όταν μάθουν ότι είσαι Έλληνας. Στους δρόμους, στην τελετή έναρξης,
η περηφάνια των Αμερικανών για τη χώρα τους είναι δεμένη με την έλλειψη
κατανόησης γι’ αυτό που τους συνέβη και με την αναμονή ο αθλητισμός να καλύψει
με τον δικό του τρόπο το ψυχικό κενό.

Πιο πολύ από τις βέβαιες νίκες, νιώθεις ότι ο κόσμος έχει την ανάγκη των
ειρηνικών μαχών.

Ο ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΤΣΙΜΠΑΕΙ

Η τελετή έναρξης συνδύαζε αυτή την αίσθηση αυτοσυγκράτησης και περηφάνιας.
Είχε μια ταπεινή φαντασμαγορικότητα, αν κάτι τέτοιο μπορεί ποτέ να υπάρξει. Το
μάλλον άχαρο στάδιο εξισορροποιείτο από τον λιτό και ωραία σχεδιασμένο στίβο,
με συγχωρείτε, πάγο. Η συντριπτικά κυρίαρχη παρουσία των ντόπιων στις κερκίδες
ξεχνιόταν μπροστά στο δίκαιο μοίρασμα του χειροκροτήματός τους για όλες τις
αποστολές (με την Τζαμάικα να αποτελεί, για ευνόητους λόγους, τον νικητή της
παρέλασης). Και το ίδιο το σόου, που έχεις μάθει, πια να περιμένεις, να είναι
ένα από τα ίδια (φωτοβολίδες, ιστορικές αναδρομές, κάποιοι διεθνείς Νταλάρες)
ήταν μάλλον λιτό και καλαίσθητο (αν εξαιρέσεις τη μακρόσυρτη σεκάνς της
εποίκισης της Άγριας Δύσης). Οι πιο έντονες στιγμές του ήταν, για μας, το
ξαφνικό πέταγμα ενός αετού που εγκλωβίστηκε χωρίς φόβο στο φως του προβολέα
και η τέλεια αρμονία του «Fragile», του Στινγκ, με το άναμμα των φακών στις
εξέδρες και το λαμπύρισμα των ψυχών τών φιλάθλων. Ο γιγαντισμός του
αμερικανικού αθλητισμού φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο στην τελετή αφής της
Φλόγας με τη διαδοχή τόσων γνωστών και άγνωστων Ολυμπιονικών (από τον βασιλιά
του πατινάζ ταχύτητας Ντον Τζένσεν στη σκιέζ με το όνομα βρετανικής
τηλεοπτικής σειράς Πίκαμπον Στριτ). Οι αγώνες αρχίζουν με το μείγμα
ενθουσιασμού και παραδόξου, που χαρακτήριζε τη σωματική μας κατάσταση μετά το
τέλος της τελετής έναρξης: καμένο από το κρύο πρόσωπο μέσα στη νύχτα και τα
χιόνια, παράλυτα, παρά τις τρεις κάλτσες, πόδια από έναν άλλο συνδυασμό των
ίδιων στοιχείων. Το μόνο που έχουμε να περιμένουμε από τους αθλητές είναι να
φανούν το ίδιο πιστοί στη φύση τους.