Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στον κόσμο

‘Είναι λογικό να διαμαρτύρονται τόσοι άνθρωποι στο Πόρτο Αλέγκρε, παρ’ όλο που
δεν έχουν τίποτα συγκεκριμένο να προτείνουν. Το μόνο που έχουν είναι οι
θεωρίες του Μαρξ. Πού είναι όμως οι λύσεις; Μιλούν για πολιτικές και
δημοκρατικές αξίες, για επιθυμητά πράγματα, όχι όμως για οικονομική ευημερία.

Οι νέοι άνθρωποι είναι αναστατωμένοι και αυτό είναι καλό. Χρειάζεσαι ιδεαλισμό
για ν’ αλλάξεις τον κόσμο. Όμως παραείναι νέοι για να ξέρουν. Λένε ότι οι
ξένες επενδύσεις είναι επιζήμιες. Αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει: η κοινωνία της
πληροφορίας, οι θεσμικές αλλαγές, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις(ΜΚΟ) με κάνουν
να μην ανησυχώ και να μην είμαι σκεπτικιστής όπως 30 χρόνια πριν.

Ας είμαστε πραγματιστές. Οι πολυεθνικές έχουν κάνει καλό. Το λένε οι έρευνες
που δείχνουν αυξήσεις στους εγχώριους μισθούς. Οι νέοι κατά της
παγκοσμιοποίησης μιλούν για sweatshops (εργοστάσια με 12 ώρες την ημέρα
δουλειά). Μπερδεύουν όμως διαφορετικά πράγματα. Δεν γνωρίζουν ότι οι
πολυεθνικές πληρώνουν κατά μέσον όρο 10% παραπάνω από τις τοπικές
επιχειρήσεις.

Μιλούν για εκμετάλλευση, αλλά δεν είναι έτσι. Αν πληρώνουν καλύτερα από τις
εγχώριες επιχειρήσεις, τι να κάνουμε; Είναι γεγονός. Όπως είναι γεγονός ότι
κάποιοι γεννήθηκαν σε φτωχές χώρες, όπως εγώ γεννήθηκα στην Ινδία. Όμως, τα
σοσιαλιστικά προγράμματα στη χώρα μου χειροτέρεψαν την κατάσταση. Αντίθετα,
στην Ινδία, όπως και στην Κίνα, η εκμετάλλευση της παγκόσμιας ένταξης έφερε
μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης και μείωσε τη φτώχεια.

Η ραγδαία ανάπτυξη είναι μια λύση, ίσως όχι η καλύτερη, αλλά η πιο
ολοκληρωμένη. Η δική τους λύση ποια είναι; Ψάχνω στοιχεία που ν’ αποδεικνύουν
τους ισχυρισμούς τους, αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Η παγκοσμιοποίηση είναι η
καλύτερη λύση, αρκεί να προσαρμοστούμε στη διεθνή ανταγωνιστικότητα και να
δημιουργήσουμε ένα θεσμικό πλαίσιο πολιτικών υποστήριξης.

Αν θα πήγαινα στο Πόρτο Αλέγκρε; Είναι χάσιμο χρόνου. Και ο Μαρξ να ζούσε
σήμερα, θα είχε αλλάξει απόψεις. Αυτοί οι σοσιαλιστές δεν αλλάζουν ποτέ. Δεν
μπορώ να συζητήσω μαζί τους, γιατί δεν έχουν επιχειρήματα, εκτός από μερικές
οργανώσεις, όπως την ATTAC.

Δεν χρειαζόμαστε ταραξίες, αλλά ανθρώπους που θα κάνουν πιο όμορφο τον κόσμο.
Είμαι πολύ αισιόδοξος για τους νέους, και αυτό λέω στους φοιτητές μου: να
έχουν επιχειρήματα, να έχουν τα εργαλεία για να σχεδιάσουν πολιτικές. Οι ΜΚΟ
γνωρίζουν καλά τα προβλήματα και μπορούν να βοηθήσουν τις κυβερνήσεις. Έτσι
μπορούμε να φτιάξουμε έναν πιο όμορφο 21ο αιώνα. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί
στον κόσμο. Αν κλείσουμε τις πόρτες, δεν έχουμε καμιά ελπίδα’.

Ο Τζαγκντίς Μπαγκουάτι είναι καθηγητής Οικονομικών στο Columbia
University, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του διεθνούς εμπορίου και της
αναπτυξιακής πολιτικής.