[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πολύ φούντωσε αυτές τις ημέρες ο τζόγος της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.
Το τι γίνεται, το τι γράφεται, το τι μεταδίδεται και, κυρίως, το τι «στολίζει»
τη μικρή οθόνη, φαντάζει απίστευτο…

Τι μένει, τελικώς, απ’ όλη αυτή την «ιστορία» των «αποκαλύψεων»; Μία πίκρα ότι
η Ελλάδα του 2002, δύο μόλις χρόνια πριν από τους πολυδιαφημισμένους
Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι βουτηγμένη μέχρι τον… λαιμό στη συναλλαγή και στη
διαφθορά.

Και όμως, υπάρχει και η… άλλη Ελλάδα, του Παρθενώνα και του Πολυτεχνείου,
του Ελύτη, της Κάλλας και του Χατζιδάκι, του Σεφέρη, της Παξινού και του
Θεοδωράκη· ο τόπος έχει πολλές πραγματικά εκσυγχρονιστικές και δημιουργικές
δυνάμεις, που ουδέποτε έπαιξαν στη ρουλέτα την τύχη του ελληνικού λαού.

Υπάρχει όμως γι’ αυτό ευρεία συζήτηση σε ορισμένους κύκλους του ΠΑΣΟΚ και,
ασφαλώς, στην Αριστερά.

«Καλά, τόση βρωμιά ίσως κανείς δεν περίμενε να έρθει στην επιφάνεια», λένε.
«Ποια είναι όμως η απάντησή μας σε όλα αυτά; Πού είναι η οργανωμένη παρέμβαση
μίας Αριστεράς, μίας πραγματικής Κεντροαριστεράς; Πού είναι η εναλλακτική λύση
και η πρότασή μας;», αναρωτιούνται.

Ο προβληματισμός αυτός έχει αναπτυχθεί ακόμα και σε βουλευτές. Είναι τόσο
ισχυρός, που ξεπερνάει τα όρια της όποιας Κεντροαριστεράς, αγγίζοντας
βουλευτές όλου του πολιτικού φάσματος.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι φωνές ότι χρειάζεται κάποια υπέρβαση για να
βρεθούν μαζί όσοι οραματίζονται μία άλλη Ελλάδα.

Λένε πως δεν είναι εύκολη υπόθεση, ότι υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές, πως
πολλές φορές τις χωρίζει το… χάος.

Και όμως, ποτέ άλλοτε, όπως υποστηρίζουν στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και
της Αριστεράς ­ και ας πέρασε η 11η Σεπτεμβρίου ως οδοστρωτήρας και από την
Αθήνα ­, δεν υπήρξαν τόσες προϋποθέσεις για να εκφρασθεί αυτή η «άλλη Ελλάδα».

Κι αν ο τζόγος εμφανίσθηκε μέχρι σήμερα ως διαλυτική δύναμη της ελληνικής
κοινωνίας, ίσως υπάρχει κι άλλη «ανάγνωση» και «αντίδοτο» στο «φαινόμενο»: Να
αποτελέσει… άθελά του τη γέφυρα στο διάβα του θολού ποταμού…