Δρόμοι

Οι αριστεροί…

… ιστορικοί του Ισραήλ κάποτε κατέρριπταν τους μύθους που με αυτούς ζούσε το
εβραϊκό κράτος. Διανοούμενοι που έγιναν γνωστοί καταγράφοντας τα δεινά των
Παλαιστινίων, σήμερα εκπλήττουν τους αναγνώστες τους. «Οι Παλαιστίνιοι δεν
μπορούν να αποδεχτούν την ύπαρξη του Ισραήλ», λέει ο Μπένι Μόρις, από τους
πρωτεργάτες του κινήματος που ονομάστηκε «Νέοι Ιστορικοί». Ο ίδιος πιστεύει
πως παραμένει αριστερός και πως δεν έχει αλλάξει απόψεις. Όσα λέει, όμως,
δείχνουν πόσο έχει μεταστραφεί η ισραηλινή κοινή γνώμη, παγιδευμένη ανάμεσα
στον «διάλογο» των άκρων: «Η εμπόλεμη κατάσταση θα συνεχιστεί για πολύ καιρό,
ώσπου να αναδειχτεί νικητής εκείνος που θα πετάξει τον άλλο στη θάλασσα».

Οι νέοι ιστορικοί…

… ήταν μια πρωτοπορία Ισραηλινών ερευνητών που εξέταζαν τις συνέπειες από
την ίδρυση του Ισραήλ το 1948 και ιδιαίτερα την ενοχή του στην εκτόπιση
εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων. Με την ταμπέλα του προδότη που τους είχε
κολλήσει στο κούτελο η υπόλοιπη ισραηλινή διανόηση, το έργο τους είχε
χρησιμοποιηθεί από την ισραηλινή Αριστερά για να ζητήσει τον τερματισμό της
κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών. Σήμερα, όσο οι σφαίρες και οι βόμβες μιλούν
τη δική τους γλώσσα, τόσο η ισραηλινή κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης
δυσκολεύονται πια να ακούνε επικριτικές φωνές για την πολιτική του εβραϊκού
κράτους. Οι νέοι ιστορικοί νιώθουν τη βία να τους σπρώχνει πίσω στην παλιά
«σιωνιστική μήτρα». Και αισθάνονται πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό.

Το κύμα…

… των βομβιστικών επιθέσεων έχει πείσει πολλούς Ισραηλινούς πως όλα αυτά δεν
είναι παρά ένας δαρβινικός αγώνας για επιβίωση ανάμεσα στους δύο λαούς.
Κάποτε, οι νέοι ιστορικοί είχαν ανοίξει τον διάλογο για τις ισραηλινές ευθύνες
στο παλαιστινιακό ζήτημα, τεκμηριώνοντας πότε τις σφαγές και πότε τις
εκτοπίσεις των Παλαιστινίων από τα χωριά τους. Σήμερα, όσο δεξιότερα στρέφεται
η ισραηλινή κοινή γνώμη, τόσο οξύνονται οι επικρίσεις κατά των νέων ιστορικών.

Οι απόψεις τους…

… είχαν σημειώσει άνθιση στη δεκαετία του 1990, όταν υπήρχαν ακόμη πολλές
ελπίδες για μια ειρηνευτική συμφωνία. Οι νέοι ιστορικοί ήλπιζαν βάσιμα τότε
στο τέλος του σιωνισμού – του κινήματος που υποστηρίζει την επιστροφή των
Εβραίων στη βιβλική γη του Ισραήλ. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο μετά την
παλαιστινιακή ιντιφάντα, την οποία προκάλεσε ο Αριέλ Σαρόν, που δεν έπαψε ποτέ
να είναι προκλητικός – χθες δήλωσε πως έπρεπε να είχε «φάει» τον Αραφάτ από το
1982. Παντού στους δρόμους της χώρας διαβάζει κανείς κυβερνητικές αφίσες που
γράφουν: «Ο σιωνισμός θα νικήσει». Οι δυο γυάλινοι ουρανοξύστες, που κάποτε
ήταν γνωστοί ως «πύργοι της ειρήνης», λάμπουν τις νύχτες στον ουρανό του Τελ
Αβίβ. Πάνω τους προβάλλεται μια γιγάντια ισραηλινή σημαία, με το εγωιστικό
απόφθεγμα «Όλα είναι στο χέρι μας», που προοιωνίζεται ένα ζοφερό μέλλον. Σε
αυτή τη χώρα δεν υπάρχει πια ανοχή για «προδότες».