ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Όπου φύγει – φύγει

«Τέλος πάντων, σ’ αυτή τη βρωμοχώρα, τίποτα σωστό δεν μπορεί να γίνει»! Φωνή
στεντόρεια απλώθηκε στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην καρδιά των
έργων εξωραϊσμού της πρωτεύουσας. Σήκωσαν το κεφάλι γιαγιάδες που είχαν βγάλει
βόλτα τα εγγόνια τους στου Φιλοπάππου, τουρίστες, και εργάτες που πεζοδρομούν
παρακάτω, την Αποστό-λου Παύλου. Τι είχε πάθει η γυναίκα και δυσφήμιζε την
πατρίδα εκεί ακριβώς που πασχίζει να αναδειχθεί; Μήπως είχε περπατήσει με ήλιο
όλο τον πεζόδρομο και δεν είχε βρει ούτε μια βρύση; Ούτε τουαλέτα; Ούτε ξύλινο
παγκάκι ν’ απολαύσει την πολιτιστική της κληρονομιά χωρίς να παγώνουν τα
οπίσθια; Τουρίστες, γιαγιάδες και λοιποί περαστικοί την κοίταξαν με προσδοκία.
Ίσως θα φώναζε αυτά που σκέφτονταν κι εκείνοι. Μια βρυσούλα, ρε παιδιά, τι
ψυχή έχει; Μια τουαλέτα κυριών τουλάχιστον… Αλλά είπε, «Δεν μπορεί κανείς να
μου πει από πού θα πάρω το τρένο; Να φύγω θέλω, να πάω σπίτι μου! Αμάν πια!».
Έσπευσαν οι εργάτες της πεζοδρόμησης να της δείξουν τον δρόμο για τον σταθμό
του Θησείου κι έφυγε ασθμαίνοντας. Αλλά δεν έγινε αντιληπτό τι ήταν εκείνο
που, κατά τη γνώμη της, χαρακτήριζε τη χώρα ως βρωμο-.

Το ότι κανείς δεν ήξερε να της πει πού ήταν ο σταθμός, το ότι ήταν μακριά ο
σταθμός, ή το ότι ήταν μακριά το σπίτι της; Μακριά πολύ από τη φροντισμένη
πολιτιστική κληρονομιά, τους πεζόδρομους, την άπλα και τις προσόψεις των
προνομιούχων κατοικιών που αναδείχθηκαν απέναντι. Ίσως τα ένιωσε τόσο τέλεια
όλ’ αυτά και τόσο απρόσιτα μαζί, χωρίς βρύση, τουαλέτα, παγκάκι, που της
φάνηκαν εχθρικά, και το μόνο που ήθελε ήταν να πάει γρήγορα στο σπίτι της.