ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στυλ μιλιτέρ

Εν δυό, εν δυό, ο Μπους ονομάζει τους εχθρούς του. Στρατιώτη αν θες τη μάχη να
κερδίσεις μια κοπελίτσα κοίτα ν’ αγαπήσεις, έλεγε το τραγούδι. Αλλά αυτός ο
στρατιώτης είναι άλλο είδος. Προτιμά να εφιστά την προσοχή στους
αγαπησιάρηδες. Η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, λέει αυστηρά. Μπρρ, ανατριχίλα του
αρχαίου θυμωμένου στρατηγού που δεν σήκωνε κουβέντα για κοπε-λίτσες. Τις
φαντά-ζεται ευχαρί-στως με ποδήρη στρατιω-τική καμπαρντίνα και βάδισμα λοχία.
Λιπόσαρκες από τη θυσία, τις κοπελίτσες. Και έχουμε και οικονομική ύφεση, όλως
τυχαίως. Καιρός για χαρακώματα, ξεχάστε τις χαρές. Για να τονιστεί το πνεύμα
αυτό, τα κάνουμε και λίγο σαλάτα, το Ιράν πάει μαζί με το Ιράκ, μη μπλέκουμε
τους ανθρώπους, ποια χώρα τελειώνει σε νι και ποια σε κάππα, εκεί θα
κολλήσουμε; Φτάνει η Βόρεια Κορέα, που μας μπερδεύει. Κάνει προσεγγίσεις με τη
Νότια, ε, αυτά είναι λεπτομέρειες. Και το Ιράν που κάνει προσπάθειες
μεταρρύθμισης; Χάνεται μέσα στην κατάργηση των αποχρώσεων η μεταρρύθμισή του.
Όσο για τους Παλαιστινίους, αυτοί κι αν χάνονται. Μόνον οι ακραίες οργανώσεις
τους ονομάζονται, ως μέλη του εχθρού-τρομοκράτη. Άδικα τη φόραγε την κουφία
τόσα χρόνια ο Αραφάτ απαράλλαχτη, για να τον μάθουν, να τον ξεχωρίζουν. Στον
ασπρόμαυρο κόσμο της ανάγκης που οραματίζονται οι στρατάρχες, για να μπορούν
να παίζουν τον ρόλο τους, δεν χωρούν τα καρουδάκια. Δεν έχει τίποτα να κάνει
στη Μέση Ανατολή η εμπόλεμη χώρα, μόνο να κυνηγάει τρομοκράτες. Ξεχάστε το
χαμόγελο του Κλίντον καθώς έβαζε Ισραηλινούς – Παλαιστινίους να σφίξουν τα
χέρια. Τώρα είναι σε πόλεμο, φτωχή υπερδύναμη, αδύναμη για μεσολαβήσεις, άγρια
κι ολομόναχη, όπως εκείνο το φτωχό πλουσιοκόριτσο.