Δρόμοι

Οι χρονιάρες μέρες…

… πέρασαν και έφυγαν, μαζί με τα όποια αισθήματα συμπόνιας. Ο χιονιάς πέρασε
και αυτός, και οι φτωχοί και οι άστεγοι ξαναβγήκαν στους δρόμους. Ήταν ανάγκη;
Είναι ανάγκη, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι είναι πιο τυχεροί στη ζωή, να
υπομένουν διαρκώς το θέαμα αυτών των δυστυχισμένων; Με αυτό ακριβώς το θέμα
ασχολείται το αμερικανικό περιοδικό «Όνιον». Όλοι αυτοί οι ρακένδυτοι, που
σέρνουν κάθε τόσο τα πόδια τους μπροστά σου, σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα
μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να έχεις μια καλή δουλειά και ένα ωραίο σπιτικό
και ένα αστραφτερό αυτοκίνητο. Το βρίσκετε σωστό;

Μια παλάμη…

… απλωμένη βρίσκεις διαρκώς μπροστά σου, είτε είσαι σταματημένος με την
καινούργια Μερσεντές σου στο φανάρι είτε πηγαίνεις να ψωνίσεις ή να
διασκεδάσεις. Κουρελήδες σπρώχνουν στον δρόμο ξεχαρβαλωμένα καροτσάκια γεμάτα
σκουπίδια ή κουβαλούν «μυρωδάτες» πλαστικές σακούλες. Δεν είναι αηδιαστικό;
Φυσικά, δικαιούνται και αυτοί ένα ελάχιστο επίπεδο ανθρώπινης αξιοπρέπειας,
αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πετάνε τη φτώχεια τους κατάμουτρα στους
άλλους. Αν θέλουν καλύτερη μεταχείριση, πρέπει να καταλάβουν πως οι άνθρωποι
σαν εμάς θέλουμε να πίνουμε τον καφέ μας ή να τρώμε στη λιακάδα, χωρίς να
είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε μπροστά μας έναν άθλιο να σκαλίζει τον
σκουπιδοτενεκέ. Σου κόβει την όρεξη.

Και γιατί…

… να κοιμούνται στα παγκάκια; Χάθηκαν οι κοιτώνες της εκκλησίας ή τα λαϊκά
υπνωτήρια; Πώς να γυρίσει κανείς στο άνετο σπίτι του και να απολαύσει τον ύπνο
του στα ζεστά στρωσίδια, όταν για να φθάσει μέχρι εκεί πρέπει πρώτα να
δρασκελίσει ένα ανθρώπινο ερείπιο που κοιμάται στο κατώφλι; Τόσους φόρους
πληρώνουμε για να έχουν ένα κρεβάτι οι άστεγοι και αυτοί περιφρονούν το
υστέρημά μας. Αν και πρέπει να τους αφήνουν το ελεύθερο να πηγαίνουν – σχεδόν
– όπου θέλουν, οι άστεγοι και οι φτωχοί πρέπει να έχουν τουλάχιστον τη
στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην πηγαίνουν εκεί όπου άλλοι προσπαθούν να
διασκεδάσουν. Μακριά λοιπόν από θέατρα και ρεστοράν και κλαμπ.

Και τέλος…

… μια παράκληση σε όσους φτωχούς ή άστεγους τύχει να διαβάσουν αυτές τις
γραμμές – αφού, βέβαια, ανασύρουν προηγουμένως την εφημερίδα από κάποιον
σκουπιδοτενεκέ. Παρακαλώ, μη ζητάτε ελεημοσύνη από ανθρώπους που συνοδεύουν
παιδιά. Να προσπαθεί κανείς να εξηγήσει κανείς την άθλια μοίρα σας σε ένα
παιδί, είναι το δυσκολότερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Επειδή το
παιδί είναι πολύ μικρό για να καταλάβει γιατί μερικοί άνθρωποι ξεπέφτουν μέσα
από τις τρύπες που έχει το κόσκινο της κοινωνίας και επειδή δεν είναι σωστό με
την παρουσία σας να φέρνετε έναν γονιό σε τέτοια θέση. Οι φτωχοί πρέπει να
καταλάβουν ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν αισθήματα και πως είναι πολύ
εγωιστικό να περιφέρουν επιδεικτικά τη δυστυχία τους. Ας χαμογελούσαν,
τουλάχιστον, λιγάκι. Ένα χαμόγελο δεν κοστίζει τίποτα.