Εκδίκηση του καλού

Νομίζουν ίσως μερικοί ότι όσοι γράφουμε για τον αθλητισμό (το ίδιο ισχύει και
για τις άλλες τέχνες), είμαστε επαγγελματίες γκρινιάρηδες. Ότι τίποτα απ’ όσα
βλέπουμε δεν μας αρέσει, ότι χαρά μας μόνη είναι ν’ αναδεικνύουμε τα στραβά
και να στηλιτεύουμε, δίκην περισσότερο ή λιγότερο κομψού κήνσορα, τα κακώς
κείμενα. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Αν συχνά μένουμε ανικανοποίητοι,
είναι γιατί αγαπάμε τον αθλητισμό κι αυτό που αντιπροσωπεύει και πονάμε όταν η
ομορφιά του εμποδίζεται να έρθει στην επιφάνεια. Κάποιοι από μας θα θέλαμε όσο
τίποτα να γράφουμε μόνο γι’ αυτή την ομορφιά – αλλά δεν μας αφήνουν ύποπτοι
παράγοντες, αχόρταγοι έμποροι κι αθλητές που αδικούν τον εαυτό τους.

Όλα αυτά θα μπορούσαν σήμερα ν’ αναγνωσθούν και σαν είδος αυτοκριτικής. Γιατί
μέσα στα γήπεδα δόθηκε αυτή τη βδομάδα μια αρχή απάντησης σε πρόσφατες πικρές
διαπιστώσεις μου για την εν γένει κατάσταση των δύο δημοφιλέστερων στη χώρα
μας αθλημάτων. Το φετινό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα αναδεικνύεται σιγά αλλά
σταθερά ως το πιο ενδιαφέρον και «ποιοτικό» (τα πάντα είναι σχετικά) των
τελευταίων ετών. Η δε επιστροφή τού Ιωαννίδη (κυρίως αυτή) φαίνεται να
ξαναδίνει το χαμένο σφρίγος και την αυτοπεποίθηση σε μια Εθνική μπάσκετ που
δεν θέλει και πολύ για να ξαναγίνει η επίσημη αγαπημένη των Ελλήνων φιλάθλων.

ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΑΛΜΑ

Το χορταστικό ως θέαμα αλλά και από άποψη αγωνιστικής συμπεριφοράς των παικτών
ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού τής περασμένης αγωνιστικής ήταν η επισφράγιση της
στροφής του φετινού πρωταθλήματος προς το καλύτερο. Γιατί δεν ήταν το πρώτο ή
το μόνο παιχνίδι με πάθος, αγωνία και προσπάθεια δημιουργίας. Πολλά «μεγάλα»
(όπως το ντέρμπι των αιωνίων) ή «μικρότερα» παιχνίδια (για παράδειγμα το
Παναχαϊκή – ΠΑΟΚ, πάλι της περασμένης αγωνιστικής) έχουν μέχρι τώρα υπάρξει
συναρπαστικά. Η μεγάλη μάλιστα χθεσινή μάχη των δύο δικεφάλων ίσως τα ξεπέρασε
όλα και χάρισε – εκτός βέβαια από τους φίλους της ΑΕΚ, που θ’ ακούνε πλέον
τρία – δύο και θα τρέχουν – τη μεγαλύτερη οπτική απόλαυση. Στο τέλος του
πρώτου γύρου, η μάχη τόσο για την κορυφή όσο και για τις ευρωπαϊκά
προνομιούχες θέσεις, αλλά και για την αποφυγή του υποβιβασμού, κάθε άλλο παρά
έχει κριθεί ή μπορεί να προβλεφθεί. Σημαντικότερο ακόμα, αρκετές ομάδες είναι
σε εμφανή άνοδο σε σχέση με πέρσι. Ο ΠΑΟΚ, που όλο και πλησιάζει στο μοντέλο
που αθόρυβα ονειρεύεται ο Μπάγιεβιτς, ο νικητής όλων των παιχνιδιών που
«έκαιγαν» Ηρακλής, ο εκ των έσω και σε στέρεες βάσεις ανανεωμένος ΟΦΗ, η από
χρόνια ερωτοτροπούσα με το κάτι παραπάνω Ξάνθη, ακόμα και πιο αλλοπρόσαλλες
ομάδες σαν τον Άρη ή τον Εθνικό Αστέρα. Ο Ολυμπιακός και, ίσως,
ο Παναθηναϊκός (θυμηθείτε πού βρισκόταν πριν από δύο μήνες και θα
καταλάβετε γιατί λέω ότι προσπάθησε ν’ αυτοκτονήσει πολύ πριν από την ΑΕΚ)
φαίνονται μάλλον να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους και, με το μισό πρωτάθλημα
μπροστά μας, αυτό ακούγεται σαν υπόσχεση για ακόμα καλύτερη συνέχεια. Οι
πραγματικά μεγάλοι παίκτες μπορεί, με την εξαίρεση ίσως του Τζόρτζεβιτς, ακόμα
να λείπουν από τα γήπεδά μας, αλλά το μέσο επίπεδο και, οφείλουμε να το
επισημάνουμε, το μέσο ήθος έχουν αισθητά ανέβει. Έτσι ισοσταθμίζεται κάπως η
συνεχιζόμενη υστέρηση της διαιτησίας, όπως και η αμφίβολη αγάπη προς το άθλημα
αρκετών διοικητικών παραγόντων. Με δυο λόγια, είναι ξαφνικά σαν φέτος, με κάτι
σαν είκοσι χρόνια καθυστέρηση, το πρωτάθλημά μας να δρέπει τους καρπούς τού
επαγγελματισμού. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μας διαψεύσει η συνέχεια.

Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

Για την Εθνική μπάσκετ αρκεί ίσως να πούμε πως ανακαλύπτει και πάλι τις χαρές
της παρέας – και γι’ αυτό και η παρέα ξαναβρίσκει τη συνήθεια να κερδίζει. Η
νίκη στο Ισραήλ φανέρωσε ψυχή – και τύχη, που στα οριακά ματς του μπάσκετ
χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλο άθλημα. Ο θρίαμβος επί μιας έστω
αποδυναμωμένης Ισπανίας φανέρωσε και πολύ ταλέντο – που πάντα, όπως μας
έλεγαν, υπήρχε, αλλά από κάποια στιγμή και πέρα δυσκολευόταν να εκφρασθεί.
Παίκτες σαν τον Τσαρτσαρή και τον Χαρίση είναι και ενδιαφέροντες και ακόμα
βελτιώσιμοι και πολύ «μπασκετικοί». Η ωριμότητα του Ρετζιά (του δυνάμει
υψηλότερης κλάσεως παίκτη που ανέδειξε το ελληνικό μπάσκετ μετά τη θρυλική
τετράδα του ’87) είναι πια σχεδόν εντυπωσιακή. Η πρόοδος του Ντικούδη συνεχής.
Η σιγουριά που προσφέρει το χέρι του Αλβέρτη μονιμότερη από ό,τι στον
Παναθηναϊκό. Ο Ιωαννίδης δεν θέλει και πολύ για να μας πείσει πως δουλεύει με
σπουδαίο υλικό και είναι σίγουρα ικανός για σπουδαία πράγματα.