Διαστάσεις Απολύσεις μετά λυγμών

Η κυρία γενικός διευθυντής ήταν απαρηγόρητη. Μάταια προσπαθούσε η (πρώην)
εργαζομένη να την καθησυχάσει, να τη διαβεβαιώσει ότι όλα θα πάνε καλά.

«Με βλέπω σε κάποια μορφή δημόσιας υπηρεσίας, όπως ο τραπεζικός τομέας» (σκίτσο από τον Νιου Γιόρκερ)

Τον περασμένο Φεβρουάριο, η στήλη έγραφε για ένα από τα χιλιάδες θύματα του
αμερικανικού downsizing, τη Λώρα Ρόουλι, που είχε μάθει ότι θα απολυθεί από το
CNN ύστερα από πέντε χρόνια δουλειάς. Ήθελε όμως να αποχωρήσει με στυλ.
Ντύθηκε λοιπόν στην τρίχα και παρουσιάστηκε στην υπεύθυνη προσωπικού, η οποία,
αφού εξέφρασε τον θαυμασμό της για το παντελόνι, ανακοίνωσε τη δυσάρεστη
είδηση. Εκείνη παρέμεινε αδιάφορη και απόμακρη, δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά
που απολυόταν. Τότε μίλησε ένας άνδρας που καθόταν δίπλα στην υπεύθυνη, που
είπε ότι θα συνοδεύσει την κοπέλα στο γραφείο της για να μαζέψει τα πράγματά
της και να εγκαταλείψει το κτίριο εντός μιας ώρας. Η Λώρα έβαλε τα κλάματα από
τον θυμό της, και άρχισε να φωνάζει. Τελικά, κατάφερε να πάρει διορία μέχρι το
βράδυ.

Ύστερα ήλθαν οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Η Αμερική ανακάλυψε ότι δεν
είναι αθάνατη, ούτε άτρωτη, ότι έχει ψυχή. Οι ηγέτες της έβαλαν κάτω τα
πράγματα, προβληματίστηκαν, διαβουλεύτηκαν με τους συμμάχους τους, διαπίστωσαν
στην πράξη την αλληλεγγύη τους, το έψαξαν εν πάση περιπτώσει, και αποφάσισαν
ότι πρέπει να λειτουργήσουν με διαφορετικό τρόπο. Στο εξής θα δείχνουν
λιγότερη αλαζονεία, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Οι πόλεμοι, ας
πούμε, θα γίνονται κατά το δυνατόν δι’ αντιπροσώπου. Όσο για τις απολύσεις,
φυσικά θα συνεχιστούν. Αντί όμως να κλαίει ο απολυόμενος, θα σπαράζει στο
κλάμα ο διευθυντής.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη ριζική αλλαγή δεν την πληροφορήθηκαν όλοι οι
Αμερικανοί πολίτες. Πάρτε την περίπτωση της Αν-Μαρί Τηγκ. Όταν την κάλεσαν στο
γραφείο της διευθύντριάς της για να της ανακοινώσουν την απόλυσή της, ήταν
σίγουρη ότι κάποιος θα έβαζε τα κλάματα. Δεν μπορούσε να φανταστεί όμως ότι
αυτός ο κάποιος δεν θα ήταν η ίδια, αλλά η γυναίκα που θα είχε απέναντί της.
Έκπληκτη, λοιπόν, ανακάλυψε τον εαυτό της να προσπαθεί να παρηγορήσει τη
διευθύντρια, η οποία έκλαιγε στον ώμο της ευχαριστώντας την για τη συνεργασία.
«Ήταν περίεργο, έκλαιγε με λυγμούς. Εγώ της έλεγα: “Ησυχάστε, μην κάνετε
έτσι”, αλλά εκείνη δεν σταματούσε με τίποτα», λέει η Αν-Μαρί στους Νιου
Γιορκ Τάιμς.

Οι ειδικοί προβάλλουν διάφορες εξηγήσεις για το φαινόμενο. Ύστερα από τις
μεγάλες συγκινήσεις ­ δηλαδή τους Δίδυμους Πύργους ­ υπάρχει μια ανάγκη
εκτόνωσης. Στο κάτω κάτω, ένας εργοδότης μπορεί να είναι συναισθηματικά
δεμένος με τους υπαλλήλους του και να στενοχωριέται όταν φεύγουν. Ίσως ακόμη
να φοβάται ότι θα είναι αυτός το επόμενο θύμα. Κλαίει λοιπόν από τώρα, για να
μπορέσει να παρηγορήσει με τη σειρά του τον ανώτερό του όταν έλθει εκείνη η ώρα.