ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα…

Κοπελίτσα 19 χρόνων, από εύπορη οικογένεια. Μάζεψε, επί τρεις μήνες, το
χαρτζιλίκι που της δίνει ο πατέρας της ­ καθόλου ευκαταφρόνητο, πρέπει να πω ­
και πήρε σβάρνα τα μαγαζιά, τώρα με τις εκπτώσεις, για ν’ αγοράσει φορέματα,
φούστες, εσώρουχα, παλτά, μπότες. Ψώνισε πολλά πράγματα. Μπήκε στο σπίτι
φορτωμένη με σακούλες και άδειασε το περιεχόμενό τους σ’ έναν καναπέ, μπροστά
στη μητέρα της. «Πώς σου φαίνονται τα ψώνια μου;», την ρώτησε. «Πολύ ωραία!».
Την άλλη ημέρα έκανε την ίδια επίδειξη στον πατέρα της. «Με γειά», της είπε
αυτός. «Έχεις γούστο, σε παραδέχομαι…». Διέκρινε, όμως, στο βλέμμα της κόρης
του κάτι το γυάλινο, το παγερό. «Τι έχεις; Δεν σε βλέπω και πολύ ενθουσιασμένη
με τις αγορές σου…», παρατήρησε. «Δεν είμαι ενθουσιασμένη… Άλλα ρούχα
ήθελα κι άλλα πήρα… Όσο για τις μπότες, δεν είναι δα και τίποτα
σπουδαίο…».

Την ιστορία, μου την αφηγήθηκε η θεία της κοπελίτσας. Στο τέλος, κουνώντας
μελαγχολικά το κεφάλι της, σημείωσε: «Είδες πώς έχουν γίνει, στις μέρες μας,
τα παιδιά; Εμείς, παλιά, με ένα απλό φουστανάκι, μ’ ένα φτηνό ζευγάρι γόβες,
πετούσαμε από τη χαρά μας! Σήμερα, τα κορίτσια ιδίως, αδειάζουν όλα τα ράφια
του Κολωνακίου κι ωστόσο δεν αισθάνονται καμιά ικανοποίηση…». Και ύστερα:
«Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι οι νεαρές, όπως η ανιψιά μου, που έχουν
εύπορους μπαμπάδες, δεν ξέρουν από επιθυμίες. Όποτε ζήτησαν κάτι, το απέκτησαν
αμέσως. Ενώ, αν δούλευαν και συγκέντρωναν χιλιάρικο χιλιάρικο το “κομπόδεμα”
για τα ψώνια τους, θα αισθάνονταν και θα αντιδρούσαν διαφορετικά…».

Είπα για την Ι9χρονη κοπελίτσα και τις εκπτώσεις και θυμήθηκα την κόρη μου: με
πήρε μαζί της, το περασμένο Σάββατο, στην αγορά. Μπήκε σ’ ένα μαγαζί, μπήκε σ’
ένα δεύτερο, μπήκε σ’ ένα τρίτο ­ άρχισα να κουράζομαι και να βαριέμαι. Κάποια
στιγμή, ενώ ανηφορίζαμε την Ερμού, μου λέει «συγγνώμη» και στέκεται μπρος σε
μια βιτρίνα. Τι να κάνω; Περιμένω. Περιμένοντας βγάζω από την τσέπη μου μια
αθλητική εφημερίδα και πιάνω να διαβάζω. Ύστερα από τρία λεπτά, να και πάλι η
κόρη μου δίπλα μου. «Τους βλέπεις αυτούς τους δύο νεαρούς;», μου κάνει.
«Ποιους νεαρούς;». «Τον ψηλό με το παλτό και τον ξανθό με το μπουφάν». «Ναι,
τους βλέπω…». «Ο ψηλός, περνώντας πλάι σου, είπε “γαμώ την ΑΕΚ”. Και όταν
τον ρώτησε ο φίλος του, γιατί το είπε αυτό, ο ψηλός του απάντησε: “Αυτός που
προσπεράσαμε, είναι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Έβρισα την ΑΕΚ, για να τον
προκαλέσω. Αλλά δεν τίσμπησε…”».

Πάντως, την Κυριακή, στο ντέρμπι, οι φίλαθλοι φέρθηκαν γενικώς άψογα. Και
μπράβο! Μακάρι, να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση. Μακάρι, να καταλάβουν οι
πάντες πως το ποδόσφαιρο είναι ένα σοβαρό παιχνίδι. Τόσο σοβαρό, που όταν
έγιναν συζητήσεις για τη μεταπήδηση του Μπέκαμ στην Μπάγερν Μονάχου, ο
μάνατζερ της γερμανικής ομάδας Ο. Χένες, τόνισε: «Σπουδαίος ο Μπέκαμ! Αλλά δεν
τον θέλω. Γιατί θα ‘ρθεί μαζί του και η γυναίκα του, η Βικτόρια. Και η ομάδα
θα γίνει… τσίρκο»!