ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αντιρρησίες

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Παρ’ όλο που στην πρόσφατη αναθεώρηση του Συντάγματος περιελήφθη, επιτέλους,
πρόβλεψη για τη θεσμοθέτηση της εναλλακτικής κοινωνικής θητείας για όσους
πολίτες αρνούνται για λόγους συνείδησης να υπηρετήσουν στον Στρατό, η σχετική
διάταξη ήταν άτολμη και δεν κατοχύρωσε ρητά το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα στην
άρνηση στράτευσης, ώστε να μην μπορεί μια μελλοντική κυβέρνηση να καταργήσει
την υπάρχουσα νομοθεσία. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία
αποφεύγει, ακόμη και τώρα, να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα και να
δώσει με θάρρος μια δίκαιη οριστική λύση που να συμμορφώνεται με τα διεθνή
πρότυπα και τις σύγχρονες αντιλήψεις περί ατομικών ελευθεριών.

Εξάλλου, ο ισχύων Νόμος 2510/97 αποτελεί την πηγή πολλών δυσμενών διακρίσεων
εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης. Αυτή τη στιγμή, υπηρετούν κοινωνική
θητεία σε Δημόσιες Υπηρεσίες έξω από τον Στρατό περίπου 500 άτομα που είναι
Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αντιθέτως, οι ιδεολογικοί αντιρρησίες (ειρηνιστές)
αναγκάστηκαν να εξακολουθήσουν να ζουν σε καθεστώς παρανομίας, αφού δεν
μπορούν να ανταποκριθούν στον ανελεύθερο και τιμωρητικό χαρακτήρα της
ισχύουσας νομοθεσίας, γεγονός που διαπιστώθηκε επίσημα και από τη Διεθνή
Αμνηστία. Έτσι, συνεχίζουν να προσάγονται σε δίκη με τις κατηγορίες της
ανυποταξίας και λιποταξίας. Η Διεθνής Ομοσπονδία του Ελσίνκι έχει
επανειλημμένα αναφερθεί σε υποθέσεις Ελλήνων αντιρρησιών (π.χ. Καρανίκας,
Πετρομελίδης). Ακόμη και ο Συνήγορος του Πολίτη έχει συντάξει ολόκληρη Ειδική
Έκθεση όπου ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση για την απροθυμία της να
τροποποιήσει ριζικά το νομοθετικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα, ο Συνήγορος θεωρεί
απαράδεκτη την άκαμπτη “ταρίφα” των 18 επιπλέον μηνών που επιβαρύνουν τη
θητεία ενός αντιρρησία, διότι η χρονική προσαύξηση θα έπρεπε να υπακούει στην
αρχή της αναλογικότητας, και να μην είναι υπέρμετρη. Επίσης, τόσο ο Συνήγορος
όσο και η Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζητούν να υπαχθεί ο θεσμός
της κοινωνικής θητείας στον έλεγχο πολιτικού υπουργείου, ώστε να εξασφαλιστεί
ότι οι στρατιωτικές αρχές δεν θα παρεμβαίνουν εκδικητικά εις βάρος των
αντιρρησιών (π.χ. δυσμενείς γεωγραφικά τοποθετήσεις σε περιοχές όπου ο
πολίτης-αντιρρησίας δυσκολεύεται να επισκεφθεί τον τόπο κατοικίας του κατά τα
Σαββατοκύριακα, εκτός εάν είναι εύπορος). Και, φυσικά, εννοείται ότι με το
πενιχρό ποσόν των 60.000 δρχ. τον μήνα (!!) ο αντιρρησίας δεν μπορεί να
αντεπεξέλθει στα έξοδα διαβίωσης μακριά από τον τόπο κατοικίας του (π.χ.
ενοίκιο γκαρσονιέρας, φαγητό, ρούχα κ.λπ.). Αυτό το σύστημα στοχεύει στην
οικονομική εξόντωση των οικογενειών των αντιρρησιών, ενώ με το παραμικρό
παράπτωμα επικρέμαται η ποινή της “έκπτωσης” από το δικαίωμα για κοινωνική θητεία!!».