ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η πλατφόρμα

«Μοιάζω να υποχωρώ εύκολα;» ρωτάει η νεαρή στη διαφήμιση των τσιγάρων. Είναι
ωραία, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, η ομορφιά της μας αφήνει εντελώς
αδιάφορους. Εκείνο που μετράει είναι πως δεν υποχωρεί, άμα τη δεις στον δρόμο
καθώς περπατάς, μπορεί και να πέσει πάνω σου. Άρα αν καπνίζεις ίδια μάρκα
τσιγάρα, θα πέσεις κι εσύ πάνω σε κάποιον που υποχωρεί εύκολα και αναγκα-στικά
θα είναι εκείνος που θα οπισθο-χωρήσει. Η διαφήμιση βρίσκεται στη στάση του
λεωφορείου. Φτάνει εκεί μπροστά ένα στέισον βάγκον που το οδηγεί ένας
τεράστιος άνδρας με τσιγάρο στο στόμα. Στρίβει, από ‘δω, στρίβει από ‘κει,
βογκά από την προσπάθεια. Παίρνει βαθιές αναπνοές, ή μάλλον ρουφηξιές απ’ το
τσιγάρο, τέλος τα καταφέρνει. Το αυτοκίνητό του κλείνει τη στάση ίσα ίσα, ό,τι
έπρεπε ήταν ο χώρος της στάσης για το στέισον. Και σίγουρα δεν υποχωρεί
εύκολα, έστω κι αν καπνίζει άλλη μάρκα τσιγάρων. Δεν χρειάζονται οι ρητορικές
ερωτήσεις της διαφήμισης για να πειστεί κανείς να μην του πει κουβέντα.
Φαίνεται το πράγμα, καθώς βγαίνει με κόπο από τη θέση του οδηγού, ορθώνεται
και κοιτά ευχαριστημένος γύρω του, σαν να πάρκαρε μόλις στην είσοδο του
κάστρου του. Η κοπέλα της διαφήμισης τον κοιτά πονηρά. Μοιάζω να υποχωρώ
εύκολα; ξαναρωτάει. Και να που την επόμενη μέρα στη στάση έχει τοποθετηθεί μια
άβολη μεταλλική πλατφόρμα. Κανένα αυτοκίνητο δεν μπορεί να παρκάρει πια εκεί,
οι επιβάτες έχουν χώρο να πλησιάσουν το τρόλεϊ αρχοντικά. Κοίτα λοιπόν που
ήταν με το μέρος τους αυτή η ανυποχώρητη της διαφήμισης, τελικά. Κάτι ήξερε
και δεν υποχωρούσε. Ποιος θα το φανταζόταν;