Με δυο λόγια…

– Καλησπέρα.

– Ήρθες;

– Όχι, δεν ήρθα. Γωνία Ομήρου και Σταδίου είμαι ακόμα.

– Πάλι με νεύρα;

– Δεν την μπορώ αυτή την ερώτηση. Αυτό το πράγμα, δεν το μπορώ. Ακούς κλειδί,
μπαίνω σπίτι, κλείνω την πόρτα, βγάζω το μπουφάν, «ήρθες;». Δώδεκα χρόνια τώρα
«ήρθες;».

– Μια φορά να μπεις χαμογελαστός και τι στον κόσμο. Να πεις μια ανθρώπινη
κουβέντα, κάτι καλό, βρε αδελφέ…

– Κάτι καλό; Τι καλό έχουμε σήμερα;

– Ό,τι καλό είχαμε και χτες.

– Ψαρόσουπα;

– Ωραιότατη!

– Πάλι;

– Συγγνώμη, δεν πρόλαβα να ξεπαγώσω τον φασιανό.

– Πρώτον, δεν μ’ αρέσει η ψαρόσουπα…

– Η δική μου η ψαρόσουπα δεν σ’ αρέσει. Της μάνας σου, όποτε πάμε, την κάνεις
σουβενίρ.

– Η χτεσινή ήτανε λύσσα. Τι διάολο, πήρες το Κάλας και βομβάρδιζες αλύπητα τον
ροφό τον ανυπεράσπιστο;

– Αφαιρέθηκα.

– Στο αλάτι βρήκες να αφαιρεθείς;

– Τώρα να στη ζεστάνω ή θα μου βγάλεις την ψυχή;

– Μη μου ζεστάνεις τίποτα, ένα τοστ θα φάω.

– Το τοστ δεν είναι φαΐ.

– Και η συγκεκριμένη ψαρόσουπα δεν είναι φαΐ.

– Και θα την πετάξω, δηλαδή; Σ’ αυτό το σπίτι θα πετάμε τα τάπερ πέντε πέντε;
Ούτε το παιδί την έφαγε.

– Με το δίκιο του…

– Δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Όλο γαριδάκια, τσιπς και πακοτίνια.
Βγαίνουν κι αυτές οι διαιτολόγες στην τηλεόραση και λένε για μεσογειακές
διατροφές, φρούτα, λαχανικά, ελαιόλαδα. Αμ έλα, κυρά μου, σπίτι να ταΐσεις εσύ
τον Κωνσταντίνο ελαιόλαδο, για κόπιασε, να, κι αν δεν σου τα τρίψει στη
μούρη…

– Πρέπει όμως. Θα καταστρέψει το στομάχι του μ’ αυτές τις αηδίες.

– Μίλα του κι εσύ. Δεν παίρνεις θέση, δεν του λες μια κουβέντα.

– Από πού να του την πω την κουβέντα, ρε μάνα μου;

– Όλο το λούκι, όλο το παλούκι μόνη μου…

– Την κουβέντα, από πού; Από το ΙΚΑ; Μπροστά μου οι ουρές, ο κοσμάκης να
ποδοπατιέται, να μας βρίζουν όλους συλλήβδην, καπάκι να ‘ρχονται και τα
συνεργεία με τις κάμερες μην και δεν καταγράψουν το χάος και την ξεφτίλα, ο
χαμός ­ κι εγώ να παρατήσω τις ορδές των Ούννων για να νουθετήσω τον
Κωνσταντίνο;

– Δεν λέω αυτό…

– Ο προϊστάμενος ανασαίνει στον σβέρκο μου, όλοι έχουμε πιαστεί μαλλί με μαλλί
κι εγώ θα τηλεφωνάω σπίτι «Κωνσταντίνε, κοίτα μη δεν χλαπακιάσεις, αγόρι μου,
τη μεσογειακή διατροφή, πολύ θα την πικράνεις τη μανούλα».

– Υπερβάλλεις…

– Υπερβάλλω; Για πήγαινε εσύ στη δουλειά αύριο στη θέση μου, άντε να σε χαρώ,
να σε φάνε ζωντανή οι συνταξιούχοι με τα μπάι-πας και τα καροτσάκια τα
αναπηρικά και σου εξηγώ εγώ μετά. Εμείς πια δεν είμαστε δημόσια υπηρεσία. Η
χαρά του Ευαγγελάτου είμαστε.

– Πάλι θα σε δείξουν το βράδυ στις ειδήσεις;

– Αν δεν δείξουν εμένα, θα δείξουν τον Θανάση. Αν δεν δείξουν τον Θανάση, θα
δείξουν την Αποστολοπούλου. Κάνει γύρα το πράγμα. Ανακυκλωνόμαστε. Εμείς πια
δεν είμαστε υπάλληλοι. Χαρτί υγείας σε κάδο ανακύκλωσης είμαστε.

– Δεν φαντάζομαι να σπάσατε πάλι τίποτα κάμερες.

– Πήρε το αυτί μου ένα γδούπο πίσω αριστερά. Τώρα κάμερα ήταν, ο τμηματάρχης
ήταν…

– Μα δεν τους εξυπηρετείτε κι εσείς τους ανθρώπους.

– Όχι δεν τους εξυπηρετούμε. Απ’ έξω τα μιλιούνια κι εμείς μέσα τραβάμε πέρα
χαρτομάνια και σφραγίδες, στρώνουμε την τσόχα και το ρίχνουμε στην πρέφα.
Είσαι σοβαρή, βραδιάτικα; Αυτό μπορούμε, αυτό κάνουμε. Σ’ αυτή τη χώρα άλλος
φταίει, άλλος τα ακούει. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι…

– Είπες «ψάρι»… Τελικά, θα την φας την ψαρόσουπα.

– Δεν συνεννοούμαστε σ’ αυτό το σπίτι. Άλλ’ αντ’ άλλα τα μεγάλα της Παρασκευής
το γάλα…

– Είπες «γάλα». Κάνε μια παλικαριά να προλάβεις την ΕΒΓΑ ανοιχτή, γιατί δεν
έχω γάλα για τα κορν φλέικς του παιδιού.

– Σε λίγο.

– Σε λίγο θα την προλάβεις κλειστή. Κι εγώ τι θα του δώσω για πρωινό;

– Γαριδάκια.

– Πολύ αστείο, μπράβο, γελάσαμε, βρε παιδιά.

– Κάποτε, ό,τι έλεγα, το έβρισκες αστείο.

– Κάποτε. Τώρα θα πας για το γάλα ή να πάρω τους δρόμους με την κλαρωτή τη
ρόμπα;

– Θα πάω.

– Να βάλω τηλεόραση;

– Έχει τίποτα καλό;

– Τα χτεσινά.

– Πάλι τα χτεσινά;

– Πάλι…

– Άσε. Προτιμάω την ψαρόσουπα!