ΜΑΤΙΕΣ Ο… πόλεμος!

Μια εφημερίδα ­ η «Καθημερινή» ­ έγραψε ότι η Ειρήνη Παπά «κιότεψε» και γι’
αυτό δεν θα είναι υποψήφια δήμαρχος Αθήνας στις προσεχείς εκλογές. Το
«κιότεψε» δεν είναι το σωστό ρήμα. Η Ειρήνη δεν φοβήθηκε. Η Ειρήνη
στενοχωρήθηκε, απογοητεύθηκε, «πάγωσε», θύμωσε, και γι’ αυτό δεν θέλησε να
δοθεί συνέχεια στη σκέψη για συμμετοχή της, με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ,
στην αναμέτρηση του Οκτωβρίου. Μου είπε: «Όταν διάβασα στον Τύπο ότι “η Ειρήνη
φέρνει πόλεμο” και “η Ειρήνη εναντίον της Ντόρας”, έμεινα με το στόμα ανοιχτό!
Φέρνω εγώ πόλεμο; Και ποιος είναι ο εχθρός; Και πώς είμαι εναντίον της Ντόρας;
Από πού κι ώς πού;».

Έτσι είναι. Η Ειρήνη βολιδοσκοπήθηκε, μέσα σ’ ένα κλίμα φιλικό και εγκάρδιο,
για το ενδεχόμενο ανάμειξής της στα «δημαρχιακά». Δεν ήταν κατηγορηματικά
αρνητική. Δήλωσε ότι, «αν μου γίνει συγκεκριμένη πρόταση, θα το σκεφθώ».
Πρόταση, όμως, δεν της έγινε. Βαβούρα έγινε. Και αμέσως μετά ήχησαν οι
σάλπιγγες και τα τύμπανα του πολέμου! Από το τίποτα! Πώς ήταν δυνατόν, ένας
καταξιωμένος και ευαίσθητος άνθρωπος, όπως είναι η Παπά, να μην ενοχληθεί και
να μην κόψει αμέσως κάθε περαιτέρω συζήτηση γι’ αυτό το θέμα;

Μου έκανε εντύπωση η αντίδραση της Μαριέττας Γιαννάκου, την οποία, οφείλω να
σημειώσω, ιδιαίτερα λογαριάζω. Είπε, λοιπόν, η ευρωβουλευτίνα της Ν.Δ., το
Σάββατο, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ότι όταν κάποιος διεκδικεί ένα δημόσιο
αξίωμα, δίνει μάχη για να το κατακτήσει. Κι αυτό συμβαίνει, πράγματι. Δεν με
ξάφνιασαν, όμως, τα λόγια της ευρωβουλευτίνας. Με ξάφνιασε το ύφος της. Μίλησε
για την Ειρήνη Παπά με ολοφάνερη δυσφορία. Με οργή, θα μπορούσα να πω. Γιατί
όμως; Η Ειρήνη Παπά είναι η πρώτη που αναφέρεται με κάποια απαξίωση στον τρόπο
με τον οποίο γίνεται το «πολιτικό παιχνίδι» στη χώρα μας; Ή το πολιτικό αυτό
παιχνίδι των κραυγών και την συγκρούσεων είναι για χειροκρότημα;

Κουβέντιασα πολλές φορές με την Ειρήνη Παπά, τις τελευταίες μέρες, για τα
«δημαρχιακά». Έμεινα με την εντύπωση ­ με τη βεβαιότητα, πιο σωστά ­ ότι η
μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, η «Γυναίκα της Ευρώπης» για το 2002, σ’ αυτή την
υπόθεση των δημοτικών εκλογών και εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων, ήθελε να
βοηθήσει. Μόνο να βοηθήσει. Την Ελλάδα. Την Αθήνα. Έξω από κόμματα και
«εμφύλιες συρράξεις». Κι αυτό τόνισε, και στη δήλωση της «αποχώρησής» της:
«Δεν θέλω να χωρίσω τον λαό μας σε φατρίες και τους συμπολίτες μου σε νικητές
και ηττημένους».

Η Ειρήνη αποχώρησε από τη σκηνή, πριν ακόμη βγει σ’ αυτήν. Και, κατά τη γνώμη
μου, ορθώς έπραξε.