ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ψυχολογία μου «θα πάει φούντο»!

«Μαμά, δεν σε έχω συνηθίσει έτσι», μου έλεγε ο γιος μου το τριήμερο τoυ
«αποκλεισμού» ­ ξαπλωμένοι και οι δύο νωχελικά στο χαλί, να βλέπουμε σαχλές
ταινίες στην τηλεόραση. Αυτές οι ξαφνικές «διακοπές του χιονιού» δεν μου
χάρισαν μόνο την ευκαιρία να ανανεώσω τη σχέση μου με το σπίτι και τους δικούς
μου ανθρώπους. Για πρώτη φορά είχα τον χρόνο να παρακολουθήσω συστηματικά ως
ακροατής ή τηλεθεατής τα δρώμενα της ελληνικής δημοσιογραφίας και της ­ με
ζήλο και ενθουσιασμό ­ κακοποίησης της έρμης (καημένης, κατακαημένης)
ελληνικής γλώσσας.

«Κυριολεκτικά», έλεγε και ξανάλεγε ο διαπρεπής συνάδελφος από ραδιοφώνου σε
αυτές τις πληκτικές, μακροσκελείς και πανομοιότυπες μεταδόσεις της
κακοκαιρίας, «η πόλη παρέλυσε». Φαντάζομαι ότι εννοούσε ότι η πόλη είχε χέρια,
πόδια και νευρικό σύστημα, το οποίο υπέστη παραπληγία ή ημιπληγία!

«Κυριολεκτικά πάγωσε το αίμα της από τον τρόμο», έλεγε λίγο μετά ένας…
φανατικός τηλεοπτικός συντάκτης αστυνομικού ρεπορτάζ. «Ο τυχερός του λαχείου
κυριολεκτικά πέταξε στον ουρανό από τη χαρά του», έδινε πάσα σε άλλο κανάλι η
νεαρά, που κρατούσε περήφανη το μικρόφωνο στο χέρι!

Μετά τη λέξη αυτή, η πιο ταλαιπωρημένη νομίζω ότι είναι η περίφημη
«ψυχολογία», με ιδιαίτερη εύνοια από τους «παροικούντες» το αθλητικό ρεπορτάζ:
Σε μία και μόνο αναμετάδοση αγώνα άκουσα: «Οι παίκτες δεν είχαν καλή
ψυχολογία», «Μετά την ήττα, η ψυχολογία των φιλάθλων ήταν χάλια», «Ο
προπονητής ποντάρει πολύ στην ψυχολογία της ομάδας»! Κύριοι, υποθέτω ότι
θέλετε να πείτε «η ψυχολογική κατάσταση» και όχι η επιστήμη που ονομάζεται
ψυχολογία.

Ο πολυαγαπημένος από τα φοιτητικά χρόνια μου καθηγητής της Γλωσσολογίας
Γιώργος Μπαμπινιώτης έγραφε προ ημερών ­ και πολύ σωστά ­ στο «Βήμα» ότι οι
μετανάστες στη χώρα μας θα πρέπει, αν θέλουν να ενταχθούν στο κοινωνικό
σύνολο, να μάθουν την ελληνική γλώσσα. Ένα άλλο θέμα, κύριε καθηγητά, είναι αν
οι ιθαγενείς αυτής της χώρας ξέρουν την ελληνική γλώσσα. Και μάλιστα: πόσο
καλά την ξέρουν οι δημοσίως γράφοντες και μεταφέροντες την πληροφορία δι’
αυτής;

Γιατί, αν ξανακούσω τέτοια «μαργαριτάρια»… κυριολεκτικά «θα βγω από τα ρούχα
μου» και η… ψυχολογία μου «θα πάει φούντο!».