Χιόνια στο καμπαναριό

Τυφλός τυφλόν οδηγεί, αμφότεροι εις λάκκον έπεσαν. Τέρμα, τα παιδιά, παιδί
μου, είναι τρελά. Καλά και σώνει να βγουν να παίξουν στο χιόνι. Τέτοια
παράνοια. Βρίσκεσαι τώρα εσύ σπίτι. Με τη ρομπίτσα σου τη χνουδωτή. Τις καρό
σου τις παντόφλες. Τη συσκευή μόνιμα στη ΝΕΤ με πλάνα του κακού μας του
καιρού. Και αίφνης ­ όχι το κόμμα ­ το απόκομμα σε τραβάει από το μανίκι, να
παίξετε χιονοπόλεμο. Ένα παιδί θέλει να παίξει. Πού φτάσαμε, Θεούλη μου; Τι
άλλο θα ακούσουμε ακόμα;

Τυφλός τυφλόν οδηγεί αμφότεροι εις λάκκον έπεσαν. Ντυθήκαμε ροβυθοκεφτέδες, το
ένα ρούχο πάνω από το άλλο, ο εφιάλτης του στυλίστα. Βγήκαμε στο αποκλεισμένο
προάστιο. Άσπρη, ασπρίλα πλάκωσε. Πού άρχιζε το πεζοδρόμιο πού τέλειωνε ο
δρόμος ­ κανείς δεν το ‘πε και δεν το ‘βρε ακόμα. Σκαλί, καλέ μου, σκαλί,
σκαλί θα κατεβώ ­ μια κουβέντα είναι. Στουμπώνεις αποφασιστικά το πόδι στο
μισό μέτρο χιόνι, λες ­ νάτο το πέτυχα το σκαλάκι.

Έλα όμως που δεν το πέτυχες εσύ. Σε πέτυχε αυτό. Σε πέτυχε και σε απογείωσε.
Ψηλά, πολύ ψηλά! Οι ουρανοί είναι δικοί μας! Ο Σούπερμαν σε νέες περιπέτειες!
Και μετά την πτήση την υπερπόντια, πέφτεις με τα μούτρα στο μπρούμυτο. Στο
μπρούμυτο ­ πρόσθιο, ύπτιο, πώς το λένε αυτό;

Ξεφτίλα το λένε. Εσύ τάβλα, το παιδί σκασμένο στα γέλια. (Όλοι σκάνε στα γέλια
με τον πεσμένο. Όλοι, εκτός από τον πεσμένο). Η Χάιντι, το κοριτσάκι των
Άλπεων σε βερσιόν μανιοκατάθλιψης.

Τυφλός τυφλόν οδηγεί, αμφότεροι εις λάκκον πέσαμε. Δεν αφήσαμε λάκκο για
λάκκο. Πώς ισορροπήσαμε στα ανισόρροπα; Πώς περπατήσαμε; Πώς βάλαμε το ένα
πόδι μπροστά στο άλλο; Πώς κάναμε κάτι που αμυδρά παρέπεμπε σε βηματισμό; Πώς
αξιωθήκαμε να τα διανύσουμε τα πέντε μέτρα; Ο Θεός! Ο Θεός μάς είδε από ψηλά
και μας λυπήθηκε! (Η πίστις σώζει, εγώ πάντα στο ‘λεγα, εσύ λύσσα να ψηφίζεις
ΚΚΕ.)

Τυφλός τυφλόν οδηγεί, βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο. Εκεί με έπιασε το
σχιζοφρενικό μου. Αντί να κοιτάξω να σώσω το τομάρι μου, μου προέκυψε το
ντελίριουμ κοινωνικής καταγγελίας. Στάθηκα όρθια, αγκάλιασα μια νεραντζιά,
όπως δεν έχω αγκαλιάσει άνθρωπο κι άρχισα να μετράω τα οχήματα που πέρναγαν.

Σε μισή ώρα περίπου, είκοσι δύο Ι.Χ. ακριβώς. Από τα είκοσι δύο μόνον τα εξής
δύο είχαν αλυσίδες. Τα υπόλοιπα είκοσι, αμέριμνα. Στον κόσμο τους. Μέσα
γυναικόπαιδα, μωρά, τρίτες ηλικίες, τέταρτες ηλικίες. Κι αυτοί μάγκες!
Οδηγάρες! Φιντιμπάλντι! Που δεν βγήκανε και με τα 4Χ4. Με τα ασημί μεταλλίκ
βγήκανε. Τα μικρά. Με τα τάπερ βγήκανε στον δρόμο, τον Χόλιντεϊ ον Άις.

Ραδιόφωνα και τηλεοράσεις να ωρύονται μία εβδομάδα τώρα «βάλτε αλυσίδες».
Όμως, του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει. Οι αλυσίδες, τα πάσης φύσεως
δεσμά, δεν ταιριάζουν στο φρόνημά του. «Πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες, δεν
έχουμε καιρό γι’ άλλες ελπίδες». Έτσι είναι! Τους ειδικούς θα ακούσουμε τώρα ή
τη Μαρινέλλα;

Αφού μετατρέψαμε το μισό προάστιο σε τέλειες ολοστρόγγυλες χιονόμπαλες,
επιστρέψαμε σπίτι μας. Στην τηλεόραση, ξενυχτισμένοι τροχονόμοι προσπαθούσαν
να πείσουν τους οδηγούς να βάλουν τις αλυσίδες. Να τους δώσουν να καταλάβουν
ότι χωρίς αυτές δεν πάνε παρακάτω. Δεν μπορούν να πάνε παρακάτω. Δεν γίνεται
να πάνε παρακάτω. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να πάνε παρακάτω.

Κι εκείνοι, οι οδηγοί, οι φορμουλάδες, οι αδελφοί Σουμάχερ, αντί να τους πουν
«ευχαριστώ», τους βρίζανε κι από πάνω. Ο ένας θα του σπάσουνε οι αλυσίδες. Ο
άλλος αν τις βάλει τώρα, θα τις βγάλει σε πέντε μέτρα. Ο τρίτος, πονάει η μέση
του και πώς να σκύψει; Φωνές, Χριστοπαναγίες, σε εξουθενωμένα όργανα που
προσπαθούσαν να τους προστατέψουν. Να τους σώσουν τη ζωή. Και που δεν τους
τραβάγανε τη μούντζα την ξεγυρισμένη, τη ρωμέικη, την προ-ευρώ τη μούντζα και
να τους πουν:

«Δεν πα να κόψεις τον λαιμό σου; Τράβα μπρος και μη σε μέλλει, μεγάλε. Κι αν
έρθει τούμπα ο κουβάς σου και τσακιστείς σε κάνα γκρεμό, τυχερά είναι αυτά. Να
ζούμε να σε θυμόμαστε, μ…! Ε, μ….! Που ξεροστάλιασα δύο μερόνυχτα χωρίς
μια κούπα ζεστό καφέ για την πάρτη σου και με βρίζεις κι από πάνω, ηλίθιε!».

Και το κερασάκι στην τούρτα: «Μα, υπάρχει κράτος;». Αλήθεια, υπάρχει; Εγώ σου
λέω «όχι». Δεν υπάρχει. Δεν υπήρχε. Αλλά ΟΤΑΝ υπάρχει, ΟΠΟΥ υπάρχει, ΕΑΝ
υπάρχει κράτος ­ τότε ΔΕΝ υπάρχει πολίτης.

Από το κράτος; Τα παίρνει στο κρανίο ο πολίτης. Παρόν το κράτος; Τα παίρνει
χειρότερα στο κρανίο ο πολίτης. Τσατίζεται. Δεν γουστάρει, βρε αδελφέ. Εδώ
είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε – γέλασε. Για ποιον με πέρασες που θα βάλω
και αλυσίδες; Για κάνα σκιτζή Γερμαναρά, άσχετο; Εγώ ρε, οδηγάω από δεκαπέντε
χρόνων χωρίς δίπλωμα. Και θα ‘ρθεις εσύ τώρα να μου κάνεις τον ξύπνιο; Άσε με
κάτω σε παρακαλώ. Κι αν έχω παιδιά, σκυλιά, γατιά, στο όχημα, δικά μου είναι,
ό,τι θέλω τα κάνω. Άμα λάχει, τους βάζω φωτιά και τα καίω. Αλυσίδες να βάλει η
κότα η πλατινέ πίσω μου ­ όχι εγώ. Εγώ, ο Άρχοντας της Ασφάλτου!

Το λευκό υποχωρεί. Το τοπίο επιστρέφει στις νορμάλ του αποχρώσεις. Τότε,
νάτην, νάτην, πετιέται η ώρα του απολογισμού: στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης,
τελικώς, δεν υπήρξε τίποτα. Ούτε κράτος ούτε πολίτης. Εξαιρέσεις υπήρξαν.
Εξαιρέσεις που επιβεβαίωσαν τον κανόνα αυτής της μοιραίας σχέσης
κράτους-πολίτη:

Τυφλός τυφλόν οδηγεί, αμφότεροι εις λάκκον έπεσαν!