ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μπροστά στο τζάκι…

Θυμάμαι… Εικόνα περασμένη αλλά όχι ξεπερασμένη…

Ήταν, τουλάχιστον, εκατοντάδες. Στέκονταν από τα άγρια
χαράματα στην ουρά. Είχαν περάσει προ πολλού την ηλικία της
αντοχής, αυτήν που σου δίνει υπομονή στα πόδια. Το τραπέζι ήταν
χορτάτο. Η πιατέλα ξεχείλιζε από χοιρινό με δαμάσκηνα. Γεύμα γκουρμέ. Έπιασαν
κουβέντα.

Με τόση αυταπάρνηση περίμεναν για ένα δεκαχίλιαρο. Επίδομα για τους
απομάχους, είπε η κυβέρνηση. Πιο δίπλα, η ηλεκτρονική
ταμπέλα μετρούσε αντίστροφα για τη μεγάλη ώρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Της δουλειάς απόμαχοι, όχι της ζωής, τόνισε με – μπουκωμένο – νόημα η
μεσήλικη, πλην νεάζουσα, κυρία. Κούνησε το κεφάλι της μελαγχολικά, ρούφηξε με
θορυβώδη ευχαρίστηση μια γουλιά καφέ. Ιδού η Ελλάδα της φτώχειας, υπενθύμισε
και συμφώνησαν όλοι. Εκείνη την ημέρα, θυμήθηκαν, η εφημερίδα έγραφε
αναλυτικότατα το πρόγραμμα σιτισμού των απόρων της Αθήνας για τις ημέρες των
γιορτών. Αγοράζουν εφημερίδα οι άστεγοι; Γέλασαν με το αστείο… Γέμισε από
δαύτους η Ομόνοια, αναθεμάτισε με θλίψη ένας και χουχούλιασε αγκαλιάζοντας
τρυφερά το καλοριφέρ. Να θυμηθούμε να πάμε τα παλιά μας ρούχα στην εκκλησία…
Ενοχές φιλευσπλαχνίας. Έπιασαν τόπο τα μαθήματα των Θρησκευτικών, ειρωνεύτηκε
ο διπλανός. Ήταν η ώρα του χωνευτικού για το βαρυστομάχιασμα. Η φτώχεια και η
ανασφάλεια είναι σημάδι των καιρών, λιποψύχησε ο οικοδεσπότης σερβίροντας.
Αλλά είναι μίζερο να βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο, είπε με θυμοσοφία… Η
παρέα – κι εγώ ανάμεσά τους – τραβήχτηκε στους καναπέδες να απολαύσει την
υπόλοιπη βραδιά. Ανησυχούντες, κάθισαν μπροστά στο τζάκι – η γκλαμουριά του
μικροαστού… Το μάτι μου έπεσε – αλλά απέφυγε να σταθεί – στη φωτογραφία του
νεαρού Αργεντινού, που σφιχταγκάλιαζε με λαχτάρα μια αρμαθιά από σαλάμια.
Πεινασμένος, μόλις είχε λεηλατήσει ένα σούπερ μάρκετ. Τι κρίμα σκέφτηκα και
λυπήθηκα πολύ… Και ήταν ημέρες γιορτινές…