«Ροκ με τη Δεξιά, τανγκό με την Αριστερά…»

Διευρύνει το… χορευτικό ρεπερτόριο της πολιτικής ορολογίας ο Κώστας
Λαλιώτης, ο οποίος φέρεται “αμετανόητος” στην πολιτική του σκληρού ροκ έναντι
της Ν.Δ.. Και προτείνει “ροκ με τη Δεξιά, τανγκό με την Αριστερά και… μπλουζ
με τους άλλους”. Ταυτοχρόνως, ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ απορρίπτει τις κατηγορίες
όσων ­ ένθεν και ένθεν ­ του προσάπτουν τη “ρετσινιά” της παρελθοντολογίας,
κάνοντας σαφές πως δεν προτίθεται να υποχωρήσει στο ζήτημα του ροκ.

Στη στρατηγική που θα πρέπει να έχει το κυβερνών κόμμα, ο κ. Λαλιώτης εντάσσει
­ για πρώτη φορά με τόση έμφαση ­ το άνοιγμα προς την Αριστερά. Η προοπτική,
κατά τον ίδιο, πρέπει να είναι η μακρόπνοη συνεργασία και αλληλεγγύη, με
δημιουργία ενός πόλου προόδου. Χωρίς να αποκλείει τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, δεν
κρύβει το… προτιμησιακό καθεστώς της Αριστεράς, σημειώνοντας ότι σε ουκ
ολίγες χώρες της Ευρώπης τα “αδελφά” του ΠΑΣΟΚ κόμματα συνεργάζονται ­ ακόμη
και σε επίπεδο διακυβέρνησης ­ με άλλα κόμματα του ευρύτερου προοδευτικού
χώρου. Όταν, ωστόσο, του επισημαίνεται πως οι συναντήσεις που είχε πρόσφατα με
τις ηγεσίες αυτών των κομμάτων ­ και, κυρίως, με τον ΣΥΝ ­ δεν είχαν κάποια
συνέχεια, χαμογελά αινιγματικά. Και περιορίζεται να πει πως “φρέναρε”, διότι
κάθε άνοιγμα δεν πρέπει να ξεπερνά τα όρια αντοχής του ενός εκ των δυο
“εταίρων”.

Όταν η συζήτηση έρχεται στο στυλ αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ., ο γραμματέας του
ΠΑΣΟΚ… ξεσπαθώνει. Και υποστηρίζει φανατικά την ανάπτυξη των πραγματικών
αντιθέσεων, με τη δημιουργία ενός πόλου προοδευτικού και ενός πόλου
συντηρητικού. “Καλά, πρέπει να χάσουμε για να συγκρουστούμε;”, αναρωτιέται
ειρωνικά ο κ. Λαλιώτης, σημειώνοντας πως “υπάρχει η συναίνεση, αλλά υπάρχει
και η διαφορά”.

Όταν του επισημαίνεται πως όσοι έχουν αντιρρήσεις με το “σκληρό ροκ” του
επικαλούνται τον κεντρώο χώρο και το ενδεχόμενο αποξένωσης του χώρου αυτού από
το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Λαλιώτης κάνει μια πρόβλεψη για την οποία ο ίδιος είναι
απολύτως βέβαιος. Ότι ο διπολισμός θα φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα ­ άνω του
80% ­, με τη Ν.Δ. να επιλέγει στρατηγική εφ’ όλης της ύλης και κατά μέτωπο
επίθεσης, όπου το κύριο υλικό θα είναι η σκανδαλολογία, σε συνδυασμό με
χειρονομίες καλής θέλησης προς την Αριστερά. Η μοναδική φορά που κέρδισε η
Δεξιά, τα τελευταία χρόνια, θυμίζει, ήταν όταν με τη σκανδαλολογία συμπαρέσυρε
το Κέντρο και τώρα ακολουθείται πανομοιότυπη στρατηγική από τη Ν.Δ.

Ο Κώστας Λαλιώτης είναι απολύτως κατηγορηματικός πως εάν δεν υπάρξει η
ανάδειξη της διαφοράς των οραμάτων, η ανάδειξη των δύο πόλων, το ΠΑΣΟΚ χάνει.
Γι’ αυτό η… συνταγή νίκης δεν μπορεί παρά να είναι η οριοθέτηση και η
αντιπαράθεση, “ενίοτε και η σύγκρουση”.

Όταν η συζήτηση έρχεται στο εάν η “συνταγή” είναι ή δεν είναι
παρελθοντολογική, ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ επιλέγει ένα επίκαιρο παράδειγμα: την
υπόθεση του ευρώ. Και λέει πως πέρα από την επιτυχία του εγχειρήματος, πρέπει
να δούμε και τον 20ετή κύκλο που άρχισε με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ και
ολοκληρώθηκε με την έλευση του ευρώ στη χώρα μας. Σε αυτήν την 20ετία, λέει,
ασφαλώς υπάρχει η συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά από κει και πέρα τα
πάντα είναι έργο του ΠΑΣΟΚ. Εάν, λέει, δεν υπήρχε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το
μνημόνιο που συνήψε με την ΕΟΚ, με τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, με
τις προσπάθειες για πραγματική και ονομαστική σύγκλιση, με τον Κώστα Σημίτη
και τα άλλα δύο Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, τι θα γινόταν; Η σύγκλιση έτσι
επετεύχθη και τώρα πρέπει να πούμε πώς φτάσαμε εδώ, στο ευρώ. “Αυτό δεν είναι
παρελθόν, η δεκαετία δεν είναι παρελθόν, είναι ο ρέων χρόνος και αφορά το
παρόν και το μέλλον”, επιμένει ο Κώστας Λαλιώτης.

Όταν του επισημαίνουμε πως κατηγορείται ότι… ρέπει προς τη σκανδαλολογία,
επικαλείται τις περιπτώσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, του Κολ και του
Σιράκ, όπου κι εκεί η διαφάνεια βρέθηκε στο επίκεντρο, αλλά ουδείς έκανε λόγο
για παρελθοντολογία ή για σκανδαλολογία. Και στο σημείο αυτό επαναλαμβάνει τις
επιθέσεις του στη Ν.Δ. ­ “αυτοί έλεγαν σε όλους τους προϋπολογισμούς που
καταθέταμε ότι καταρρέουμε, ότι δεν θα πετύχουμε. Απεδείχθησαν τυφλοί.
Απεδείχθη πως δεν έχουν όραση. Αυτό δεν πρέπει να το πούμε, να το
σημειώσουμε;”.

Πέραν του ροκ με τη Δεξιά και του τανγκό με την Αριστερά, ο Κώστας Λαλιώτης
εισάγει και το “μπλουζ με τους άλλους”. Όπου “άλλοι”, είναι αυτοί με τους
οποίους το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρίσκεται σε διάλογο: “κοινωνικές δυνάμεις που το
ΠΑΣΟΚ ανέδειξε αλλά μέχρι τώρα δεν έχει εκφράσει, ο χώρος των επιχειρήσεων,
που είναι και κατεξοχήν κεντρώος χώρος. Εκεί δεν έχουμε δουλέψει, έχουμε
υστέρηση”. Αλλά και “οι εκτός των τειχών” άνθρωποι, οι άνεργοι και οι
μετανάστες ­ κι από αυτούς έχουμε απόσταση…”.

Το πάθος του Κώστα Λαλιώτη και η εμμονή στην πολιτική του ­ τη στρατηγική του,
όπως λέει ­ προδικάζει πως η υπόθεση “ροκ” θα έχει αρκετές ακόμη συνέχειες.
Επικουρούμενη, όμως, από το τανγκό και από το μπλουζ. Το ερώτημα είναι πόσοι
και ποιοι θα χορέψουν…. όταν κι ο πρωτοχορευτής είναι δεδομένος.