[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κάτι περίεργα ακούγονται για το ταξίδι του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στις ΗΠΑ,
και καθόλου δεν μας αρέσουν. Η πρόσκληση από τον πλανητάρχη, λέει, είναι κλήση
του τύπου «άκουσε παιδί μου, το πρωί στο γραφείο μου με τον κηδεμόνα σου». Και
ότι όσοι νομίζουν πως η επίσκεψη γίνεται γιατί τον Μπους τον έπιασε μια
πρεμούρα να (μας) επιλύσει τα εθνικά θέματα, είναι μακριά νυχτωμένοι. Πρώτο
θέμα στην ατζέντα των συνομιλιών (λέγεται ότι θα) είναι η τρομοκρατία και πως
ο πλανητάρχης θα ζητήσει να γίνει ταμείο για το τι κάναμε έως τώρα ­ κι ως
γνωστόν δεν κάναμε και πολλά ­ για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Συλλήψεις και τέτοια δηλαδή. Να δεις που κάτι ψυχανεμιζόταν ο Σημίτης και
ήθελε να κάνει την επίσκεψη αργότερα, τον Φεβρουάριο…

Το ευρώ μας έλειπε

Η παροιμία είναι σαφής και δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση: «Τι του
λείπει του ψωριάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι». Τη θυμάμαι κάθε φορά που ακούω
ότι η κυβέρνηση είναι, λέει, εξαιτίας του ευρώ α) ανήσυχη, β) προβληματισμένη,
γ) με πονοκέφαλο ­ τύπου τα χάπια μου γρήγορα, δ) σε μια περισυλλογή, ε) σε
μια κατάσταση έχω το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι ή έχω το χέρι σε στάση
τέτοια που να κρατάει το κεφάλι μη μου πέσει κάτω, από τις ευθύνες! Τώρα,
τρεις ημέρες πριν από την εφαρμογή του ανακάλυψαν ότι ο κρατικός μηχανισμός ­
που έπρεπε να δίνει το καλό παράδειγμα ­ δεν είναι και τόσο έτοιμος. Ότι στις
εφορίες επικρατεί χάος (άκου τώρα είδηση). Ότι το «σύνδρομο του ΙΚΑ» (τότε,
πέρσι, δηλαδή, που έστειλαν τα γεροντάκια να πάρουν τη σύνταξη από τα… ΑΤΜ)
απειλεί να χτυπήσει και το ευρώ. Ότι όλο και περισσότεροι σκέφτονται το ασεβές
«το ευρώ μας έλειπε, για να συμπληρωθεί η ευτυχία μας»!

Και πήγαιναν τόοοσο καλά

Μα γιατί; Αφού όλα πήγαιναν τόοοσο καλά. Το υπουργείο Οικονομίας είχε κάνει
μια σπουδαία δουλειά στον τομέα της επικοινωνίας, έτσι ώστε νέοι και γέροι,
μικροί, μεγάλοι, γυναίκες, άνδρες και παιδιά να παίζουν στα δάχτυλα του ενός
χεριού το ευρώ και τις υποδιαιρέσεις ή τα πολλαπλάσιά του. Αν θυμάμαι καλά,
και θυμάμαι, όταν επισημαινόταν ότι η ενημέρωση για το νέο νόμισμα είναι από
πλημμελής έως αναποτελεσματική, η απάντηση ήταν όπως πάντα ότι δεν αρμενίζουμε
στραβά, απλώς ο γιαλός είναι στραβός. Τώρα; Τώρα είναι αργά. Κι αν θέλει η
κυβέρνηση να προλάβει τα χειρότερα, που είναι κύματα ανατιμήσεων και
κερδοσκοπίας, πρέπει να κινηθεί όσο γίνεται γρήγορα και αποτελεσματικά.
Άλλωστε δεν θα κάνει και τίποτε το εξαιρετικό. Όπως πάντα, τελευταία στιγμή
τρέχει ­ και προλαβαίνει, δεν προλαβαίνει…

Ξέχασε τη Mayo…

Ωραία συνέντευξη έκανε ο Κ. Καραμανλής στον Γιώργο Παπαδάκη, στον Antenna.
Ωραία με την έννοια ότι απέδειξε, για άλλη μια φορά, πως άμα δεν έχεις τι να
πεις, καλύτερα να μη λες τίποτε, διότι, ειδικά στην πολιτική, συμβαίνει ό,τι
και με τις συλλήψεις υπόπτων στην Αμερική: «ό,τι πεις, θα χρησιμοποιηθεί
εναντίον σου». Πάσχισε ο δημοσιογράφος να του βγάλει μια κουβέντα για τη Mayo,
τη λιβεριανή εταιρεία που «έσπρωχνε» χρήμα ζεστό πλην μαύρο, κατάμαυρο, στη
Ν.Δ., λέξη ο αρχηγός. Δεν είδα, δεν ξέρω, δεν άκουσα, δεν έμαθα, δεν διάβασα,
δεν μου είπαν, δεν… δεν… Αν είχε χιούμορ ο Λαλιώτης (υστερεί στο
συγκεκριμένο θέμα), θα του έστελνε ένα πακέτο με δημοσιεύματα, και
παραστατικά. Τουλάχιστον για να μην πει την επόμενη φορά ότι δεν ήξερε τίποτε
για την υπόθεση αυτή, που κάνει τζιτζ λόγω Μητσοτάκη και ενότητας του
κόμματος…

… Θυμήθηκε τον Εμφύλιο

Αντιθέτως ο Κ. Καραμανλής ήταν λαλίστατος στο θέμα του… Εμφυλίου. Το που τον
θυμήθηκε ­ πώς του κατέβηκε, έτσι ξαφνικά ­ έχει περισσότερη σημασία από το
γεγονός ότι αναγνώρισε πως η «παράταξή μας» έκανε ορισμένα λάθη. Ορισμένα; Μα
τι λέτε τώρα. Για όνομα. Επειδή μερικοί στυλοβάτες της παράταξής «μας», χίτες,
φασίστες, ταγματασφαλίτες, δοσίλογοι και, γενικώς, κάθε «πατριωτικής» καρυδιάς
καρύδι έσφαξαν μερικές δεκάδες χιλιάδες από τους «άλλους»; Σιγά το θέμα ­ που
ήταν και Εμφύλιος άλλωστε, άρα υπήρχε «δικαιολογία»…

Στήνει ξόβεργες

Αναγνωρίσεις λαθών να σου κάνω εγώ όσες θέλεις. Έχει καμιά σημασία; Όχι
ασφαλώς. Για τον Καραμανλή όμως έχει. Όπως έχει και για το ακροατήριό του. Που
είναι όλος αυτός ο κόσμος της Αριστεράς, που ακούγοντάς τον θα είπε, «μωρέ τι
καλό παιδί είναι αυτός. Ζητάει συγγνώμη ακόμη και για πράγματα που δεν φταίει,
το αθώο» (αθώο, αφού δεν είχε καν γεννηθεί, τότε). Το «αθώο», είναι
πονηρούλικο. Στήνει ξόβεργες, να πιάσει πραγματικούς αθώους. Που του
χρειάζονται μέχρι τον τελευταίο για να μπορέσει να γίνει κυβέρνηση. Κι επειδή
­ οι δημοσκοπήσεις το λένε ­ έχει ακουμπήσει το ταβάνι στον χώρο της Δεξιάς,
ρίχνει δίχτυα στην Αριστερά. Να ‘ναι γι’ αυτό άραγε που δεν θέλει να θυμάται
το «βρώμικο ’89»;

Οι νταλίκες είναι ίδιες

Εμείς με τα δικά μας, σκυμμένοι πάνω από τον αφαλό μας να ομφαλοσκοπούμε ως
κέντρο της γης, όπου εδώ γίνονται όλα, από εδώ προήλθαν όλα, και παραπέρα
τίποτε. Γκρίνια, μουρμούρα, κριτική και σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση,
επειδή ταλαιπωρήθηκαν οι εκδρομείς κατά την έξοδο των Χριστουγέννων. Ναι, ε;
Το ότι από την κακοκαιρία παρέλυσε το κέντρο της Γερμανίας, οι μεγαλύτερες
πόλεις της Γαλλίας, ότι οι εκδρομείς ταλαιπωρήθηκαν επίσης στην Αυστρία, την
Ιταλία, την Αγγλία, την Ανατολική Ευρώπη, προφανώς αφορά αυτούς, και σ’ εμάς
δεν λέει τίποτε. Η ευκολία της κριτικής και η δυσκολία της αναγνώρισης ότι τα
προβλήματα είναι κοινά παντού, ακόμη και σε χώρες που εμείς θεωρούμε πολύ
προηγμένες. Γιατί η νταλίκα διπλώνει το ίδιο στον παγωμένο δρόμο, είτε είναι
έξω από τα Καμένα Βούρλα, είτε έξω από τη Φρανκφούρτη, και κλείνει για ώρες το
ρεύμα κυκλοφορίας, όσα μέτρα και να ληφθούν…

Οι… Κόκκινες Μηλιές

Καλά περάσαμε τα Χριστούγεννα, αλλά στη χώρα που γεννήθηκε ο Χριστός το αίμα
εξακολουθεί να ρέει στους δρόμους, επειδή τρελαμένοι ηγέτες κι από τις δυο
πλευρές αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και ζουν με ανεκπλήρωτα οράματα
σαν τη δική μας «Κόκκινη Μηλιά», αν έχετε ακουστά. Το τελευταίο «κατόρθωμα» σ’
αυτό τον άθλιο πόλεμο που συνεχίζεται χωρίς διακοπή με την ανοχή – συνενοχή
των Αμερικανών αφεντικών, είναι η απαγόρευση που επέβαλε στον Αραφάτ ο Σαρόν,
να παραστεί στη Λειτουργία της Γέννησης στον ναό της Βηθλεέμ. Φρίττουν σ’
Ανατολή και Δύση με την αθλιότητα, αλλά είναι η μοναδική; Το πιο σωστό θα ήταν
να έφριτταν με τις αγριότητες που γίνονται στο όνομα, είπαμε, μιας «Κόκκινης
Μηλιάς», που δεν υπάρχει…