Το Πεδίον του Άρεως

Ο κ. Αδάμ Κ. Χατζής, από την Αθήνα, γράφει για το Πεδίον του Άρεως:

«Ένα από τα πιο κακόγουστα θεάματα αντίκρυσα ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο
Αλεξάνδρας στις 15-12-2001.

Η θεά Αθηνά επιτηρούσε από ψηλά τις εργασίες στησίματος λούνα παρκ και
παραγκών για το χριστουγεννιάτικο παζάρι που διαδραματιζόταν στα πόδια της. Το
άγαλμα είχε μείνει “άγαλμα”!

Τα τελευταία 5-6 χρόνια η κατάσταση που επικρατεί στο πολύπαθο Πεδίον του
Άρεως είναι ασφυκτική για το χώρο και για τους περιδιαβαίνοντες αυτόν. Κάθε
χρόνο για 3 μήνες συνολικά ο χώρος διατίθεται σε εκθέσεις βιβλίου, ανθοκομικής
και στο παζάρι Χριστουγέννων και Πάσχα, με αποτέλεσμα οι εγκαταστάσεις αυτών
των εκδηλώσεων να κλείνουν για αποκλειστική τους χρήση τα 2/3 του πάρκου.

Ειδικά εφέτος δόθηκε άδεια εγκατάστασης και λούνα-παρκ, αδιαφορώντας, η αρχή
έκδοσης αδειών, αν ενοχλούνται, ή τουλάχιστον αν εξασφαλίζουν απλή δίοδο
περάσματος, όσοι όλο το χρόνο αθλούνται στο χώρο αυτό (λες και η Αθήνα
προσφέρει πολλούς ανάλογους χώρους), όσοι περπατούν σ’ αυτόν και όσα παιδιά
έχουν ακόμη τη δυνατότητα, στην Αθήνα του 2000, να κάνουν ποδήλατο και να
τρέχουν, παρά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζουν με τον ελλιπέστατο
φωτισμό, την ανύπαρκτη επιτήρηση του πάρκου (ναρκωτικά, πορνεία) και την
πλημμελή καθαριότητα. Η μοναδική “αναβάθμιση” που του έχει γίνει είναι όταν
του άλλαξαν το όνομα σε Πάρκο Ειρήνης.

Το Πεδίον του Άρεως βοά. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αναβολής λήψης μέτρων
αναβάθμισης. Ένας χώρος ελεύθερος σε μια πόλη που ασφυκτικά δεν είναι
υποχρεωτικά χώρος που περιμένει να τον “γεμίσουν”».