Να γίνει νόμος για τα δελτία ειδήσεων

Αφορμή για το σημερινό άρθρο έδωσε η πρόσφατη δημοσκόπηση σχετικώς με τα
δελτία ειδήσεων-διασκέδασης των τηλεοράσεων, που δείχνουν ότι η κοινή γνώμη τα
αντιμετωπίζει με δυσπιστία.

Τα βαθύτερα αίτια όμως της ανάλυσης που κάνω, και της πρότασης στην οποία
καταλήγω, στηρίζονται στην προσωπική μου εμπειρία από τα «infotainment»
(ειδήσεις-διασκέδαση), καθώς και στις φωνές διαμαρτυρίας απέναντι σ’ αυτά που
προέρχονται ακόμη και από τον ίδιο τον δημοσιογραφικό χώρο.

Πολλαπλασιάζονται λοιπόν οι διαφωνίες και οι διαμαρτυρίες για τα δελτία
ειδήσεων που παρέχουν στους τηλεθεατές ειδήσεις και γεγονότα αναμεμειγμένα με
σχόλια και ρεπορτάζ από τον ευρείας κατανάλωσης καλλιτεχνικό χώρο, από τα
κουτσομπολιά του χώρου αυτού, με video clips κ.ο.κ. Συμμερίζομαι αυτούς που
αγανακτούν, βλέποντας διάφορα άσχετα θέματα, σκουπίδια ή μη, να παρελαύνουν
από τη μικρή οθόνη, ενώ οι τηλεθεατές περιμένουν τις ημερήσιες ειδήσεις. Όμως
δεν θα είχα τίποτα να πω, αν υπήρχε μια ταξινόμηση των θεμάτων, ανάλογη με το
περιεχόμενό τους. Π.χ. ουδείς διαμαρτύρεται για τις ξεχωριστές αθλητικές
ειδήσεις. Και επίσης, ουδείς είχε αντίρρηση με την πιπεράτη – καλλιτεχνική
μικροενότητα, με την οποία συνήθως τελείωναν στο πρόσφατο παρελθόν τα δελτία
ειδήσεων.

Μακάρι το θέμα να μην είχε προκύψει. Ή, αφού προέκυψε, μακάρι να το επέλυαν οι
ίδιοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί, με μία επί της δεοντολογίας συμφωνία των
ιδιοκτητών ή των διευθυντών τους. Επειδή, όμως, αυτή η συμφωνία δεν έχει
υπάρξει, εκτιμώ πως πρέπει να υπάρξει είτε νομοθετική πρωτοβουλία της
κυβέρνησης είτε πρόταση νόμου βουλευτών, προκειμένου η Πολιτεία να θέσει
κάποιους ελάχιστους όρους για την προστασία του ενημερωνόμενου πολίτη.

Φυσικά και δεν εννοώ να επιτραπεί ή να ευνοηθεί η οιαδήποτε κρατική παρέμβαση
στη διαμόρφωση των τηλεοπτικών προγραμμάτων και κυρίως των ειδησεογραφικών
τμημάτων τους. Η πρότασή μου αφορά απλώς την ανάγκη για μια νομοθετική
ρύθμιση, που θα σχετίζεται με τη μέτρηση της τηλεθέασης των δελτίων ειδήσεων.

Πιστεύω, λοιπόν, πως αφού τα ίδια τα Media δεν φαίνεται να συμφωνούν
θεσπίζοντας σχετικό κανόνα δεοντολογίας, πρέπει με νόμο να μην επιτρέπεται η
μέτρηση της τηλεθέασης των δελτίων ειδήσεων. Είναι σωστότερο δηλαδή, οι
ιδιοκτήτες ή οι διευθυντές των καναλιών και των προγραμμάτων να απαλλαγούν από
το βάρος ­ διότι περί βάρους πρόκειται ­ της καταμέτρησης των ποσοστών της
τηλεθέασης (είδησης με την είδηση) και να κάνουν τη δουλειά τους δίχως τις
παρενέργειες που δημιουργεί η συνεχής στάθμιση του ειδικού «τηλεθεατικού»
ποσοστού εκάστης είδησης κ.ο.κ. Χρήσιμος επίσης θα είναι και ο πολιτικός
συμβολισμός που θα προκύψει από μια τέτοιου είδους νομοθετική ρύθμιση.
Χρησιμότερη όμως θα είναι η σχετική συζήτηση που θα ξεκινήσει ανάμεσα στη
Βουλή των Ελλήνων και τα Media και, ακόμη περισσότερο, ανάμεσα στα ίδια τα
Media.

Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει πως το Σύνταγμα της χώρας (άρθρο 15 παρ. 2)
όχι μόνον επιτρέπει την ανωτέρω νομοθετική παρέμβαση, αλλά θα μπορούσε να
ανεχθεί και άλλες πολύ αυστηρότερες. Κι αυτό γιατί στη διάταξη αυτή
προβλέπεται η υποχρέωση του κράτους να μεριμνά για την ποιότητα της ενημέρωσης
του πολίτη. Και αξίζει να θυμίσω, πως η συνταγματική ρύθμιση, που προβλεπόταν
από το 1975, δεν άλλαξε στην πρόσφατη αναθεώρηση του 2001. Πράγμα που οδηγεί
στο αβίαστο συμπέρασμα, πως η συνταγματική αυτή διάταξη επικαιροποιήθηκε ως
προς τα νοήματα, τις προτροπές και τις απαγορεύσεις της. Και όσο θα ήταν λάθος
και πηγή κινδύνων να διατυπώνει το κράτος απόψεις για το περιεχόμενο και το
ύφος των δελτίων ειδήσεων, τόσο λάθος θα ήταν επίσης και η αδιαφορία του για
την εκ μέρους του ανάληψη των συνταγματικών του υποχρεώσεων.

Ο βουλευτής Ανδρέας Λοβέρδος είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού
Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β’ Αθηνών