ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σύνθημα: λευκή νύχτα

Ένα μήνυμα μέσω e-mail. Ένας χώρος μυστικός και ασυνήθιστος. Μια
συνθηματική λέξη, που επιτρέπει την είσοδο. Κι ένας κανόνας: να μη σε
ακολουθεί κανείς.

Ιδιωτικές βραδιές: πάνω απ’ όλα, εχεμύθεια!

Οι μπουάτ είναι πολύ ακριβές. Στα μπαρ έχει πολύ κόσμο, και δεν ξέρεις ποτέ τι
θα σου σερβίρουν. Στα κλαμπ βάζουν τη μουσική τόσο δυνατά που δεν μπορείς να
μιλήσεις. Κάπως έτσι γεννήθηκαν στη Γαλλία οι «ιδιωτικές βραδιές». Όπως λέει
στη Λιμπερασιόν ο νεαρός συγγραφέας Καρλ ντε Καναντά, ένας από τους
εμπνευστές αυτής της ιδέας, το βασικό είναι να βρεις ένα χώρο όπου δεν έχει
γίνει ποτέ γιορτή. Ένα αρχοντικό, για παράδειγμα. Το παράνομο εργαστήρι όπου ο
διαβόητος ληστής Ζακ Μεσρίν επισκεύαζε την BMW του. Ένα παλιό τυροκομείο. Ή
την αίθουσα εφημερίας ενός νοσοκομείου. Το επόμενο βήμα είναι να βρεις τα
κλειδιά: μπορεί να σου τα δώσει ο ιδιοκτήτης, μπορεί και να μην έχει ιδέα, σε
κάθε περίπτωση το πάρτι θα είναι νόμιμο. Αφού το κάνεις κι αυτό, δεν μένει
παρά να καλέσεις ένα στενό κύκλο ανθρώπων, που θα εξασφαλίσουν ότι θα περάσετε
καλά και δεν θα πλακώσει όλη η πόλη.

Ο ντε Καναντά βάφτισε τις βραδιές του “Έχω τα κλειδιά”. Άλλοτε βάζει είσοδο,
άλλοτε όχι, ανάλογα με τον χώρο. Αλλά το σύστημα δεν δουλεύει πάντα. Τις
προάλλες οργάνωσε ένα πάρτι σε ένα παλιό γυμναστήριο. Η πρόσκληση έγραφε:
«Keep it underground, φρόντισε να μη σε ακολουθήσει κανείς, αντίγραφο αυτού
του mail θα σου ζητηθεί στην είσοδο». Όμως οι μερικές εκατοντάδες εκλεκτοί που
την έλαβαν δεν άντεξαν, και το είπαν και στους φίλους τους. Το αποτέλεσμα ήταν
να γίνει διαδήλωση, και το πάρτι να διακοπεί. «Όταν μαθαίνεις για μια ιδιωτική
γιορτή σε έναν πρωτότυπο χώρο, με φτηνό ποτό και καλή μουσική, είσαι
υποχρεωμένος να το πεις στην παρέα, αλλιώς είσαι προδότης», εξηγεί ένας νεαρός
που συνωστίζεται στην ουρά, ενώ 800 άνθρωποι στο εσωτερικό χορεύουν ξέφρενα
υπό τους ήχους ενός περίεργου μείγματος χάουζ, φανκ και ηλεκτρονικής μουσικής.

Παρά τα απρόοπτα, η ιδέα έχει βρει μιμητές, και τα κλειστά πάρτι έχουν απλωθεί
σε όλη τη Γαλλία. «Ο κόσμος εδώ είναι ανακατεμένος, είναι το αντίθετο της
μπουάτ: έχεις την εντύπωση ότι όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, ότι όλοι είναι
φίλοι», λέει η Μύνα, μια φοιτήτρια από τη Βουλγαρία. «Στο Παρίσι, οι άνθρωποι
δεν μιλάνε ποτέ, δεν χαλαρώνουν ποτέ. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάτι τόσο
αυθόρμητο», συμπληρώνει η Φιόνα, που είναι από την Ιρλανδία. Μετά τις
ιδιωτικές βραδιές, αρχίζουν να εμφανίζονται τώρα και τα «γιγαντιαία πρωινά»,
σαν αυτά που οργανώνει στο σπίτι του ο 22χρονος Ερίκ, ή τα «γιγαντιαία
απεριτίφ», που γίνονταν κάθε Πέμπτη, όλο το καλοκαίρι, σε διάφορα σημεία του
Παρισιού. Πολλοί βρίσκουν σε τέτοιες συνάξεις τον σύντροφο της ζωής τους. Ο
πρώτος στόχος, όμως, είναι η απλή, ζεστή ανθρώπινη επαφή.