Θα ξεστρ-ΕΥΡΩ-θούμε;

Από την Τράπεζα της Ελλάδος λάβαμε το ενημερωτικό φυλλάδιο για το ευρώ. Εκ
πρώτης όψεως, αλέγκρο μού φάνηκε. Έτσι χαρούμενο, μπριόζο. Στο εξώφυλλο κάτι
παιδάκια με πράσινες αθλητικές φόρμες ­ σαν τον Κυράστα επί ΠΑΟ ­ να παίζουνε
μπάλα. (Άσχετο.) Το ένα κάνει κάτι σαν πιρουέτα, μια τσαχπινιά με το δεξί χέρι
και στο αριστερό κρατάει το ευρωνόμισμα. (Άσχετο). Η κούραση φταίει; Το
ψοφόκρυο φταίει; Πάντως, το κόνσεπτ αυτό, αδύνατον να το αποκωδικοποιήσω.

«Ευρώ. Το δικό μας νόμισμα», λέει πάνω – πάνω. Και μας εξηγεί γιατί δεν πρέπει
να το φοβόμαστε. Μη σκιαχτούμε άμα το πρωταντικρύσουμε νύχτα κι απότομα. Μην
κάνουμε το σημείο του σταυρού να το ξορκίσουμε. Να το αντιμετωπίσουμε απλά,
χαλαρά, με μια διάθεση ευπροσήγορη. Να του τον πάρουμε τον αέρα. Τον ευρω-αέρα
να του πάρουμε πριν μας τον πάρει αυτό!

Χλωμό το βλέπω. Το μόνο που έχω αντιληφθεί είναι ότι ένα ευρώ ίσον 341
δραχμές. Περίπου. Δηλαδή, αν πάω να αγοράσω κάτι που κοστίζει 341 δραχμές,
δίνω ένα ευρώ. Και κόντρα φιλέτο: Με ένα ευρώ, αγοράζω κάτι που κάνει 341
δραχμές. Να σου το διπλασιάσω, μη με πεις ανεγκέφαλη; Δύο ευρώ. Δύο ευρώ
(2Χ341=682) άρα 682 δραχμές. Μέχρι εκεί φτάνω. Μέχρι εκεί και μη παρέκει. Από
τρία και πάνω, βαράω μπιέλα.

Όμως πόσα πράγματα σε αυτήν τη ζωή κάνουν ακριβώς 341 δραχμές; Τα υπόλοιπα; Τα
345; Τα 686; Τα 5.869; Τα 18.094; Τα 174.386; Εκεί πώς βγάζεις άκρη; Πώς το
υπολογίζεις;

Θα μου πεις, γι’ αυτό βγήκανε τα μηχανάκια. Αυτά τα ειδικά που κάνουνε τις
μετατροπές. Αυτά που μας μάραναν. Μαύρες γιορτές θα περάσουμε. Άγιες μέρες,
ήτανε που ήτανε πήχτρα τα σούπερ μάρκετ. Άρχιζε η ουρά από το ταμείο και
τέλειωνε στις μαγευτικές Πρέσπες. Οι καροτσάρες οι ξέχειλες, στο μήνα τους,
έτοιμες να τους σπάσουν τα νερά. Το προϊόν να μη γράφει τιμή πάνω. Η Τασία
περιμένει να πάει η Σούλα στα καλλυντικά να δει πόσο τιμάται το σαμπουάν δύο
σε ένα. Οι πισινοί σου να παρακαλάνε να πέσεις ξερός, μπας και προχωρήσει λίγο
η ουρά.

Να δίνεις την πιστωτική. Να παίρνουν έγκριση. Να βουίζει το τηλέφωνο.
Λιποθυμάνε γυναικόπαιδα, καταρρέουν γέροι μες στη σκοτοδίνη, αποδεκατίζεται
κοσμάκης πάνω σε χαρτιά τουαλέτας. Και καπάκι στον κουρνιαχτό, τον ορυμαγδό,
να ‘χεις να μεταφράζεις το ευρώ σε δραχμές. Αυτό να δω ­ και τι στον κόσμο!
Την ταμία που λέει στη γριούλα:

– 64,5 ευρώ, μαντάμ.

Αυτό! Αυτό! Αυτό! Δεν θέλω τίποτα άλλο. «64,5 ευρώ, μαντάμ». Πίσω η ουρά,
μπρος η γριούλα η χαροκαμένη. Ακουμπάει το τσαντικό στο ταμείο, δίπλα στον
ξηρό τον καρπό. Ψάχνει τα γυαλιά πρεσβυωπίας. Βρίσκει τα γυαλιά πρεσβυωπίας.
Τα βγάζει από τη θήκη. Τα φοράει. Βγάζει μηχανάκι. Πληκτρολογεί γενικώς κι
όποιον πάρει ο Χάρος. Τι στην ευχή πράξη κάνει τώρα, που ‘χει να κάτσει στα
θρανία από τα μονοτάξια; Τι της είπε ο γιος της; Διαίρεση; Αφαίρεση; Όχι!
Πολλαπλασιασμό. Πολλαπλασιασμό ­ βαριά κουβέντα. Τι πολλαπλασιάζεις, τώρα εσύ,
Βαγγελίστρα μου;

– Πόσο είπες, κορίτσι μου;

Η ταμίας ανέλαβε βάρδια το πρωί και απόγευμα έχουν ασπρίσει τα μαλλιά της:

– 64,5 ευρώ, μαντάμ.

Πίσω της αποδεκατίζονται πληθυσμοί, λαοί, πολιτισμοί, μειονότητες. Μείναμε που
μείναμε πέντε νοματαίοι, κάτι η υπογεννητικότητα, κάτι το ευρώ, θα ξεκάνουμε
κάνα δυο εκατομμύρια ακόμα.

Η γριά θυμάται τον ρημαδοπολλαπλασιασμό, αλλά δεν θυμάται ποιο σύμβολο στο
κομπιουτεράκι πατάς για να κάνεις τον ρημαδοπολλαπλασιασμό.

Πίσω της, στήνουν γλέντι και χορό βάλιουμ με λεξοτανίλ. Ο επόμενος πελάτης
παρατάει μπίρες, οδοντόκρεμες και τερηδόνες και αναλαμβάνει να τη συνδράμει:

– Εκεί πατάτε, εδώ πατάτε, αλλού βρίσκεστε, να το αποτέλεσμα, 64,5 ευρώ,
περίπου 22.000 δραχμές.

Η γριά τον κοιτάζει καχύποπτη:

– 22.000 γιατί; Πέντε πράγματα όλα κι όλα. Τα χρειώδη. Τα είδη της πρώτης
ανάγκης, της πρώτιστης. Από πού κι ώς που 22.000; Δεν μπορεί! Αν δεν σας κάνει
κόπο, το ξανακάνουμε διότι κάτι θα πατήσατε λάθος, παλικάρι μου.

Παρόλα αυτά, το φυλλάδιο επιμένει: «Ευρώ! Το δικό μας νόμισμα!» (Ότι το
κατέχεις και καλά το αντικείμενο. Ότι το έχεις κάνει κτήμα σου εσύ τώρα.)
Πάντως, ωραιότατες οι φωτό. Σούπερ. Ιλουστρασιόν. Εκείνα τα κέρματα, τι
απαστράπτοντα! Τι λαμέ! Σαν μιούζικαλ του Δαλιανίδη.

Καταρχάς, στα επτά τραπεζογραμμάτια (που εγώ η άσχετη τα έλεγα
«χαρτονομίσματα») τα «χαρακτηριστικά ασφαλείας» σού εγγυώνται, λέει, ότι το
παρόν δεν είναι πλαστό. Άμα το πάρεις και το σηκώσεις στο φως, παρατηρείς το
υδατογράφημα και την ταινία ασφαλείας. Μετά που το σηκώνεις στο φως, το
παίρνεις και το γέρνεις στο πλάγιο του και διακρίνεις τη λωρίδα ελάσματος
στο… «ολόγραμμα το σύμβολο του ευρώ και την αξία του τραπεζογραμματίου»;
Κάπως έτσι…

Και όλα αυτά, μια γριά σ’ ένα ταμείο σούπερ μάρκετ. Να το παίρνει ένα-ένα, να
το σηκώνει ψηλά, μετά αριστερά, μετά δεξιά για να τσιγαριστεί καλά από όλες
τις πλευρές του. Κι από πίσω της, ανάβουν τα κινητά. Καλούν απεγνωσμένα τα
166. Έρχονται σωρηδόν τα ασθενοφόρα. Περιθάλπουν τους ηρωικώς πεσόντες σε αυτό
το Αλβανικό ευρω-έπος της απόλυτης παράνοιας.

Άντε, βρε. Νερό κι αλάτι. Ας μη γκρινιάζουμε. Ας το καλοδεχτούμε! Κι ας
αναφωνήσουμε, η χούφτα οι Έλληνες:

– ΕΥΡΩ ­ ΑΕΡΑΑΑ!