ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο ρόλος μας είναι…

Αγαπημένε μου Φάνη,

Ως δημοσιογράφος νιώθω υπερηφάνεια που μπορεί ο κλάδος μας να παρεμβαίνει και
να επιλύει ζωτικής σημασίας προβλήματα ατόμων που έχουν ανάγκη. Ως απλός
πολίτης ντρέπομαι, γιατί η αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων δυστυχώς δεν
συγκινούν κανέναν εάν δεν δουν το φως της δημοσιότητας. Άξιοι συγχαρητηρίων οι
καθηγητάδες-γιατροί που ευαισθητοποιήθηκαν να βοηθήσουν τα παιδάκια από τη
Δράμα που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα όρασης. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί
έπρεπε να γίνουν σούργελο πανελληνίως, προκειμένου να φθάσουν στα χέρια των
ειδικών επιστημόνων τα παιδιά αυτά; Κανένας φορέας, δημόσιος βέβαια, δεν
υπήρχε για να τους δείξει τον δρόμο; Φαίνεται πως όχι, αν αναλογισθούμε τις
παρακλήσεις που δεχόμαστε καθημερινά για να βοηθήσουμε πραγματικά
αξιοπαθούντες. Όχι, κατ’ ανάγκην με δημοσιεύματα ­ άλλωστε δεν είναι εύκολη
υπόθεση να ζητήσεις δημόσια βοήθεια ­ αλλά απλή προφορική παρέμβαση. Δεν
προσφεύγουν σ’ εμάς ποντάροντας στο κύρος μας ή στις προσωπικές μας γνωριμίες,
κακά τα ψέματα. Εκτιμούν πως η δική μας ανάμειξη θα προκαλέσει τον φόβο
δημόσιου διασυρμού, που κανένας φορέας δεν θα ήθελε να υποστεί. Και εμείς
αναγκαζόμαστε να παίζουμε ένα ρόλο που κάθε άλλο παρά υπερήφανους πρέπει να
μας κάνει. Φαινομενικά παρακαλούμε. Ουσιαστικά, εκβιάζουμε. Ή, στην καλύτερη
των περιπτώσεων, «εξαργυρώνουμε» υποχρεώσεις. Είναι κι αυτός ένας από τους
ρόλους μας. Πολύ σημαντικός. Πολύ ουσιαστικός. Και δυστυχώς θα γίνεται όλο και
πιο αναγκαίος όσο το κάθε τηλεφώνημά μας δεν προκαλεί ντροπή στον συνομιλητή μας…