ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί ιατρών

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Παν. Σπηλιόπουλος, Αττικής 13, Παιανία, γράφει:

«Σε απάντηση στα όσα έγραψε ο κ. Θεοφ. Μεταλλίδης στο φύλλο της Πέμπτης
20.9.01 με τίτλο “Οι γιατροί”, έχω να πω τα εξής:

Γιατί να μας κάνει εντύπωση που “οι ιατροί μας ξέχασαν τον όρκο που έχουν
δώσει”; Έχω τη γνώμη ότι τον όρκο του Ιπποκράτη όλες τις εποχές και όλοι
(έστω, σχεδόν όλοι) οι ιατροί παντού στον κόσμο, όχι μόνο τον ξέχασαν, αλλά
ποτέ δεν τον “έμαθαν”. Ξεχνάει κανείς κάτι, αφού πρώτα το είχε μάθει. Και πώς
να μάθει ο ιατρός (πόσο μάλλον να εφαρμόσει) κάτι που αντίκειται στο υλικό
συμφέρον του; Βλέπετε, “η λογική (η ηθική) ψιθυρίζει, το συμφέρον κραυγάζει”,
έτσι πού να “ακούσει” κανείς τον Ιπποκράτη και να ορκιστεί στον Απόλλωνα. Ως
εκ τούτου, το του όρκου “… θα χρησιμοποιώ κατά την κρίση μου και κατά τον
καλύτερο τρόπο την επιστήμη μου προς όφελος των ασθενών… ” πάει περίπατο.

Οπωσδήποτε, όλα όσα συμβαίνουν στον ιατρικό κόσμο “δικαιολογούνται”, θέλω να
πω ότι έχουν τη λογική τους εξήγηση. Εν πρώτοις, ποιο είναι το έργο της
Ιατρικής; Ασφαλώς, η υπεράσπιση της υγείας των ανθρώπων. Υπόθεση, δηλαδή, πολύ
σπουδαία για κάθε άνθρωπο. Όλοι μας ζούμε προσδοκώντας υγεία και τιμή, δύο
αγαθά που για να τα διατηρήσουμε ή να τα επανακτήσουμε “τα δίνουμε όλα”. Το
πρώτο αγαθό (υγεία) αφορά το άτομο σε σχέση με τον εαυτό του κυρίως και το
δεύτερο (υπόληψη) το άτομο σε σχέση με την κοινωνία ως επί το πολύ. Βέβαια, το
δεύτερο αγαθό το υπερασπίζονται οι εκπρόσωποι της νομικής επιστήμης (δικηγόροι
κ.λπ.) οι οποίοι, όμως, με τον ίδιο (συμφεροντολογικό) ζήλο και αυτοί το
εκμεταλλεύονται.

Το “μακριά από γιατρούς και δικηγόρους” του λαού δεν είναι καθόλου άστοχο,
αντιθέτως είναι συμπέρασμα της μεγάλης κακοπάθειάς του από τους παραπάνω
“υπερασπιστές” των υπέρτατων αυτών αγαθών. (Τους δικηγόρους, επειδή δεν είναι
του παρόντος, ας τους αφήσουμε). Συνεπώς, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο
εκμεταλλεύσιμο είναι να υπερασπίζεται κάποιος ένα τόσο πολύτιμο αγαθό προς
ίδιον όφελος, αφού τα θύματα (οι ασθενείς ήθελα να πω) αφήνονται
“ανυπεράσπιστοι”, υπό το κράτος της αγωνίας τους για την πορεία της νόσου
τους, στις αρπακτικές διαθέσεις των ιατρών. (Λέτε ότι αδίκως έχουν
χαρακτηρίσει τους ιατρούς ως δικτάτορες, επειδή από όλους τους εργαζομένους,
όλων των κλάδων, αυτοί είναι που δύνανται να ασκήσουν τη μεγαλύτερη
(ψυχολογική) βία στον συνάνθρωπό τους; Μάλλον όχι αδίκως και τα αποτελέσματα
αυτής της τακτικής είναι όσα συμβαίνουν σήμερα (και πάντα) στον ιατρικό κλάδο:
φακελάκια, εύκολος πλουτισμός, φιλοχρηματία, αναγκαστικές καισαρικές και άλλα
πολλά μη ευάκουστα.

Ως προς το αν η Ιατρική (ως εφαρμοσμένη επιστήμη) είναι πράγματι επιστήμη και
όχι εμπειρία ή τέχνη, ας το αφήσουμε για άλλη φορά. Το γεγονός, πάντως, ότι
χιλιάδες συνάνθρωποί μας κατ’ έτος απέρχονται του κόσμου τούτου από λάθη
ιατρών, δεν αφήνει πολλά ερωτηματικά για την πραγματική φύση της Ιατρικής.

Στον επίλογό του, ο κ. Μεταλλίδης αποφαίνεται ότι “η Ιατρική δεν είναι
επάγγελμα, είναι θείον λειτούργημα”. Πολύ θα ήθελα να ήταν αληθινό ως προς την
πραγματικότητα, έστω και σε μέτριο βαθμό, αλλά δυστυχώς, ως επί το πλείστον,
είναι κερδοφόρο επάγγελμα, ου μην αλλά, πάμπολλλες φορές, ο ιατρός ο ίδιος
γίνεται μέρος του προβλήματος για τους πάσχοντες.

Ασφαλώς, πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για το θέμα αυτό και αλήθεια είναι
ότι η ιατρική “επιστήμη” νοσεί και ότι το μόνο εξυγιαντικό μέσο είναι η
παιδεία που θέτει τον άνθρωπο, ως ηθικο-πνευματική υπόσταση, στο επίκεντρο του
ενδιαφέροντος. Επιστροφή (πραγματική) στο ιπποκρατικό πνεύμα; Ναι. Λιγότερη
οίηση και φιλοσοφική προσέγγιση του θέματος σε βάθος; Οπωσδήποτε. Πάντως,
συγχαρητήρια στον κ. Μεταλλίδη για την ωραία μετάφραση (δική του ή επιλογή
του) του όρκου του Ιπποκράτη».