ΓΝΩΜΗ Το «τανγκό» του τρόμου

Ο Αριέλ Σαρόν και ο Γιάσερ Αραφάτ είναι παρτενέρ σε ένα τραγικό «τανγκό». Οι
πρόσφατες αποφάσεις της ισραηλινής κυβέρνησης είναι καταδικαστέες, αν και
μπορεί κανείς να διακρίνει τις δυσκολίες, όταν η χώρα δέχεται τέτοιες
επιθέσεις. Όμως δεν είναι δυνατόν να νικήσουμε την τρομοκρατία μόνο με τη
χρήση των όπλων. Μαζί με την ισχύ χρειάζεται και διάλογος.

Οι Εργατικοί του Πέρες θα έπρεπε να είχαν εγκαταλείψει τον κυβερνητικό
συνασπισμό. Διέπραξαν βαρύ σφάλμα όταν ευθυγραμμίστηκαν με τη Δεξιά. Εδώ και
μήνες παρέχουν άλλοθι στον Σαρόν. Δεν τους αρέσει να βρίσκονται στην
αντιπολίτευση, αισθάνονται καλύτερα στην κυβέρνηση. Πιστεύω πως θα παραμείνουν
στον πλευρό του Λικούντ. Μπορεί να παραπονεθούν λιγάκι, αλλά στο τέλος θα
ακολουθήσουν τον Σαρόν.

Το τραγικό τους «τανγκό», ο Σαρόν και ο Αραφάτ το χορεύουν περίφημα. Ο ένας
παίζει το παιχνίδι του άλλου. Μα, από τη μεριά των δύο λαών, είναι δύο
παρτενέρ αποτρόπαιοι. Όσον αφορά το μέλλον του Αραφάτ, αυτό πρέπει να το
αποφασίσουν οι Παλαιστίνιοι. Πάντως, η προαναγγελία του πολιτικού του θανάτου
είναι πρόωρη. Δεν παύει να είναι ένα σύμβολο και στο παρελθόν έχει επιβιώσει
πολλές φορές σε δύσκολες περιστάσεις.

Οι Ισραηλινοί έχουν υποστεί δοκιμασίες, είναι σημαδεμένοι από τραύματα. Είναι
φυσικό λοιπόν οι αντιδράσεις τους να είναι σκληρές σε όποιον τους κάνει κακό.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους Παλαιστινίους. Όμως, πώς μπορούμε να
συνεχίσουμε έτσι; Αν θέλουμε να σωθούμε, χρειάζεται να οικοδομήσουμε μια
αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα για συνεννόηση, για διαπραγματεύσεις. Αν ήμουν στη
θέση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, θα επεδίωκα μια συνάντηση με τον Αραφάτ
χωρίς μεσολαβητές, πρόσωπο με πρόσωπο. Μόνο έτσι θα μπορούσε να επιτευχθεί
κατάπαυση του πυρός και διακοπή των εβραϊκών εποικισμών. Τότε ο αρχηγός της
Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης θα μπορούσε να καταπολεμήσει
την τρομοκρατία και ο αρχηγός της ισραηλινής κυβέρνησης θα μπορούσε να
τερματίσει την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών.

Ο Yossi Sarid, αρχηγός του αριστερού εργατικού κόμματος Μερέτζ, υπήρξε
υπουργός στην κυβέρνηση Μπαράκ και είναι υποστηρικτής της ειρηνευτικής
διαδικασίας.