Ο «Ευρωστρατός»

Επειδή πολλή συζήτηση γίνεται τον τελευταίο καιρό για τον «ευρωστρατό», καλό
είναι να μην ξεχνάμε ότι η χρησιμοποίηση του βολικού αυτού όρου είναι
καταχρηστική και ενδεχομένως παραπλανητική. Διότι ευρωπαϊκός στρατός, ούτε
υπάρχει, ούτε σοβαρά προβλέπεται να υπάρξει στο ορατό μέλλον. Ελλείψει
κεντρικής ευρωπαϊκής αρχής, η υπό προετοιμασία ισχνή κοινοτική «δύναμη ταχείας
αντίδρασης» θα συγκροτείται εκάστοτε για περιορισμένης εμβέλειας και διάρκειας
ειρηνευτικά καθήκοντα, από μόνες τις διατιθέμενες να συμβάλουν χώρες, και μετά
ομόφωνη απόφαση του συνόλου των κρατών-μελών. Και συνεπώς ουδόλως προσφέρεται
­ και ούτε και εκλαμβάνεται ­ ως μέσο προάσπισης εθνικών συνόρων. Ασφαλώς δε
όχι των δικών μας έναντι τής εξ Ανατολών απειλής, με δεδομένη και την
κατηγορηματική και διαχρονική άρνηση απαξαπάντων των εταίρων μας να εμπλακούν
στρατιωτικά σε μια ελληνοτουρκική σύρραξη. (Άλλωστε, η βραδιά των Ιμίων θα
έπρεπε να μας έχει οριστικά απαλλάξει από τις σχετικές ψευδαισθήσεις).

Πρόκειται βέβαια για μια δυσάρεστη πραγματικότητα ­ την οποία όμως δεν μπορούν
να εξαλείψουν οι όποιοι χειρισμοί μας περί των σχέσεων τής Άγκυρας με την εν
λόγω δύναμη. Διό και οι προσπάθειές μας πρέπει μάλλον να επικεντρωθούν στην
αποτροπή ρυθμίσεων που, ανεξάρτητα από τα συμφωνηθησόμενα για τον ρόλο της
Τουρκίας ­ εξάλλου, οι περισσότεροι και κυριότεροι από τους λοιπούς
ευρωεταίρους ενδιαφέρονται για την κοινοτική αυτονομία τουλάχιστον όσο και
εμείς ­ δεν θα δημιουργούν έστω και έμμεσα για την ελληνική επικράτεια και την
μεταενταξιακή Κύπρο απαράδεκτες δουλείες στα πλαίσια της κοινοτικής Ευρώπης.
Ενώ κατά τα λοιπά, έως ότου η τελευταία αυτή μεταλλαχθεί σε γνήσια
κοινοπολιτεία, η άμυνά μας, πέραν από την κάλυψη που η Ατλαντική Συμμαχία μάς
προσφέρει έναντι εξωΝΑΤΟϊκών απειλών, θα εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τη
στρατιωτική μας επάρκεια. Χάριν της οποίας οφείλουμε, επί ποινή
δορυφοροποίησης ή εθνικής περιπέτειας, να αποδεχόμαστε θυσίες κατά πολύ
υπερβαίνουσες εκείνες των λοιπών Ευρωπαίων.