ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Σύνταξη ΙΚΑ

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Γ. Πολύδωρα, Μετεώρων 49, Αθήνα, γράφει:

«Σας γράφω για μια μάνα με τρία παιδιά που δουλεύει 30 ολόκληρα χρόνια, και
λέω ολόκληρα, γιατί μπορεί να φανταστεί κανείς τι είναι για μία γυναίκα με
τρία παιδιά να δουλεύει. Ύστερα από αυτά τα 30 χρόνια δουλειάς, αποφάσισε και
λόγω υγείας και λόγω υπερβολικής κούρασης, να βγει σε σύνταξη.

Έχει λοιπόν διαδοχική ασφάλιση 30 χρόνων εκ των οποίων τα 17 ασφάλιση στο ΙΚΑ,
σε αυτό το φοβερό Ίδρυμα. Η σύνταξη θα βγει από τη 17χρονη ασφάλιση στο ΙΚΑ
και τη 13χρονη σημερινή ασφάλιση. Ας αφήσουμε τη σημερινή ασφάλιση και ας
πάρουμε την παλαιά, εκείνη του ΙΚΑ.

Η σύνταξη που της αναλογεί, από το διάστημα των 17 χρόνων που ήταν ασφαλισμένη
στο ΙΚΑ και που, απ’ ό,τι θυμάμαι, είχε καλό μισθό για την εποχή, γιατί
ετύγχανε των αναλόγων προσόντων, είναι γύρω στις 50.000 δρχ. Εύλογα λοιπόν
ρωτάς: το ΙΚΑ δεν προσαρμόζει τις συντάξεις των παλαιών ασφαλισμένων στη
σημερινή πραγματικότητα; Μπορεί σύμφωνα με τους μισθούς της εποχής εκείνης να
βγάζει συντάξεις για τη σημερινή εποχή; Δεν είναι άδικο ένας άνθρωπος να
δουλεύει 30 χρόνια και με τη σύνταξή του να μη μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς;

Εάν για τα περισσότερα χρόνια της δουλειάς του αμείβεται περίπου με 50.000
δρχ., πώς με τα υπόλοιπα χρόνια θα συμπληρώσει τη σύνταξη που πρέπει για να
μπορέσει να ζήσει όπως του αξίζει;

Αναρωτιέμαι μήπως για να τιμωρηθεί αρκετά, επειδή σπούδασε, επειδή έχει τρία
παιδιά πρέπει να δουλεύει 30 τουλάχιστον χρόνια στη σημερινή δουλειά,
προκειμένου να πάρει μια σύνταξη φυσιολογική; Τότε πλέον δεν θα χρειάζεται τα
17 χρόνια του ΙΚΑ, θα μπορεί να τα χαρίσει μήπως και συνέλθει το ΙΚΑ πίνοντας
το αίμα των εργαζομένων.

Αυτά και άλλα εξωφρενικά συναντάς σε αυτό τον τόπο, εδώ συναντάς το δίκαιο να
είναι παράνομο και το άδικο εντελώς νόμιμο, να κάνεις τη ζωή δύσκολη στον απλό
άνθρωπο, που δεν έχει καιρό για άλλα τρεχάματα, αλλά να μην εμποδίζεται
εκείνος που κυνηγάει κάθε ευκαιρία.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και ελπίζω να έλθει το πλήρωμα του χρόνου και να
αλλάξουν κάποια πράγματα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ως γνωστόν».