ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Σαντάμ σκοτώνει

Οι κυρώσεις σκοτώνουν: αυτό είναι αποδεδειγμένο, και στην περίπτωση του
Ιράκ οι επιπτώσεις είναι δραματικές. Καιρός όμως να αποδοθούν τα του Καίσαρος
Καίσαρι.

Σαντάμ Χουσεΐν. Ο Ιρακινός δικτάτορας σε διάφορες πόζες

Πόσα παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους στο Ιράκ εξαιτίας των κυρώσεων των
Ηνωμένων Εθνών; Πάνω από ένα εκατομμύριο, λένε οι πιο ακραίοι επικριτές της
αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Ενάμισι εκατομμύριο, λέει ο Σαντάμ.
Σύμφωνα με τις πιο έγκυρες επιστημονικές μελέτες που έχουν γίνει τα τελευταία
χρόνια, ο πραγματικός αριθμός είναι αρκετά μικρότερος. Ο Ρίτσαρντ Γκάρφιλντ,
από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, μελέτησε την περίοδο από το 1990 μέχρι τον
Μάρτιο του 1998 και υπολόγισε σε 227.000 τα παιδιά που πέθαναν ως αποτέλεσμα
κυρίως των κυρώσεων, αλλά και των καταστροφών που προκλήθηκαν από τον πόλεμο
του Κόλπου. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του, το ποσοστό παιδικής
θνησιμότητας αυτή τη δεκαετία ήταν διπλάσιο από την προηγούμενη.

Στις αρχές του 1999, ο Μοχάμεντ Άλι, από τη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής
Ιατρικής του Λονδίνου, και ο Ικμπάλ Σαχ, από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας,
μελέτησαν 40.000 νοικοκυριά στο Νότιο Ιράκ και στις κουρδικές περιοχές, στον
Βορρά. Και βρήκαν ότι η παιδική θνησιμότητα στον Νότο αυξήθηκε από 56 θανάτους
ανά 1.000 γεννήσεις την περίοδο 1984-89 σε 131 τοις χιλίοις την περίοδο
1994-99, ενώ στον Βορρά μειώθηκε την ίδια περίοδο από 80 σε 72 τοις χιλίοις.
Συνυπολογίζοντας αυτά τα στοιχεία, ο Γκάρφιλντ αναθεώρησε τους αριθμούς του
και έφτασε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που είχαν χάσει τη ζωή τους μέχρι το
2000 ήταν 350.000.

Μεγάλη ευθύνη για τους θανάτους αυτούς φέρουν χωρίς αμφιβολία οι Ηνωμένες
Πολιτείες, που τιμωρούν τον ιρακινό λαό προκειμένου να απομονώσουν τον Σαντάμ
Χουσεΐν. Εγκληματική είναι όμως και η πολιτική του Ιρακινού δικτάτορα, γράφει
στο περιοδικό Νέησιον ο Ντέηβιντ Κόρτραϊτ, συγγραφέας του βιβλίου «Η
Δεκαετία των Κυρώσεων» (εκδ. Lynne Rienner). Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν προτείνει
την τελευταία δεκαετία διάφορα σχέδια αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης,
με τελευταίο τις «έξυπνες κυρώσεις», αλλά η Βαγδάτη προβάλλει συνεχώς εμπόδια.
Κατά το τελευταίο εξάμηνο του 2000, τα έσοδα από το πρόγραμμα «Τρόφιμα αντί
πετρελαίου» έφτασαν τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Η ιρακινή κυβέρνηση μειώνει
όμως συχνά, και ορισμένες φορές σταματά εντελώς, τις εξαγωγές πετρελαίου
προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τις κυρώσεις. Αυτός που την πληρώνει είναι
φυσικά ο πληθυσμός.

Η σύγκριση ανάμεσα στα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας στον Νότο, που ελέγχεται
από την κυβέρνηση, και στον Βορρά, που ελέγχεται από τον ΟΗΕ, είναι εύγλωττη.
Τη δεκαετία του ’70 η θνησιμότητα στις κουρδικές περιοχές ήταν διπλάσια από
εκείνη στον Νότο. Σήμερα, η κατάσταση είναι αντίστροφη. Οι εικόνες των παιδιών
που πεθαίνουν στο Ιράκ είναι συγκλονιστικές. Όσο όμως ο δικτάτορας είναι στην
εξουσία και προσπαθεί να αναπτύξει όπλα μαζικής καταστροφής για να τσακίσει
τον ιμπεριαλισμό, οι εικόνες αυτές δύσκολα θα αλλάξουν.