Σαν παλιό σινεμά

«Ήτανε σαν να ‘βλεπαν κινηματογράφο», είπε, αναφερόμενος στους παίκτες του, ο
Γιάννης Κυράστας μετά το τέλος του παιχνιδιού με τη Ρεάλ. Παρ’ όλο που, κακώς,
έβγαλε έξω τον εαυτό του (ο ίδιος άραγε δεν έβλεπε το ίδιο έργο;) και
περιόρισε την παρατήρησή του στο πρώτο ημίχρονο (ενώ και στο δεύτερο η ίδια
παράσταση συνεχίστηκε), ήταν ό,τι πιο αληθινό είπε στη συνέντευξη Τύπου. Γιατί
μπροστά στο θέαμα που χάρισε η Ρεάλ την περασμένη Τρίτη, τα λόγια, γενικώς,
είναι φτώχεια.

Υπήρξαν και θα υπάρξουν κατά καιρούς αρκετές μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες στο
ευρωπαϊκό στερέωμα. Για να μην πάμε πολύ πίσω, ας θυμηθούμε την κυριαρχία της
Μπάγερν, λίγο αργότερα της Λίβερπουλ και πιο πρόσφατα της Μίλαν των Σάκι –
Καπέλο και το δεύτερο κύμα του Άγιαξ επί Φαν Χάαλ. Όλες αυτές οι ομάδες, όπως
και η ίδια η Ρεάλ σε δύο περιπτώσεις μέσα στην τελευταία πενταετία, κατέκτησαν
τίτλους όντας κατά γενική ομολογία καλύτερες από όλες τις αντιπάλους τους κι
επανέλαβαν το κατόρθωμά τους σε μικρό χρονικό διάστημα και σε σχέση με το
σπουδαιότερο ευρωπαϊκό τρόπαιο, έτσι ώστε να περάσουν στην ποδοσφαιρική
ιστορία. Αρκετές μάλιστα από τις παραπάνω ομάδες σε μεμονωμένα, συχνά
ιδιαίτερα κρίσιμα, παιχνίδια έλαμψαν όπως η Μίλαν στον αξέχαστο τελικό της
Αθήνας με την Μπάρτσα του Κρόιφ. Όμως απ’ όλες τις ομάδες που θυμάται ένας
φίλαθλος της δικής μου γενιάς, των χρόνων δηλαδή της ενηλικίωσης του τότε
Κυπέλλου Πρωταθλητριών μετά την παντοδυναμία της πρώιμης Ρεάλ, μόνο μία ομάδα
μέχρι σήμερα προκαλούσε συνολικά στις αντιπάλους της το αίσθημα δέους που
ένιωσαν την Τρίτη στο Μπερναμπέου οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Σε επίπεδο
Εθνικής ­ και σε δικό της, για πάντα, πλανήτη ­ στάθηκε η μεγάλη Βραζιλία του
’70, σε επίπεδο όμως συλλόγων ο μόνος που κάπως την πλησίασε υπήρξε ο Άγιαξ
της εποχής του Κρόιφ, του Νέσκενς, του Κάιζερ και των άλλων Ολλανδών (και μόνο
Ολλανδών), που, κάτω από την μπαγκέτα του Μίχελς, αλλά βασιζόμενοι κυρίως στο
ποδοσφαιρικό και στο συλλογικό ένστικτο μιας παρέας διψασμένων για μπάλα
παιδιών των λουλουδιών, εφηύραν και δίδαξαν το λεγόμενο ολοκληρωτικό
ποδόσφαιρο. Και τότε θυμάμαι, σ’ ένα από τα πρώτα ματς που είδα στη ζωή μου,
οι ποδοσφαιριστές ­ και πάλι ­ του Παναθηναϊκού των αρχών της δεκαετίας του
εβδομήντα, με το ίδιο περίπου αίσθημα βγήκαν από τον ιστορικό τελικό του
Γουέμπλεϊ, νικημένοι αλλά και περιδεείς, με άδεια χέρια αλλά κεφάλια γεμάτα
εικόνες.

ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΥΒΡΙ

Η σημερινή Ρεάλ είναι βέβαια σε μεγάλο βαθμό μια αδοκίμαστη ακόμα ομάδα. Με
μέτρια μέχρι τώρα πορεία στο Πρωτάθλημά της, με γκρίνιες γύρω από το ανακάτωμα
που μοιραία έφερε η έλευση ενός παίκτη σαν τον Ζιντάν, με υπερβολικό βάρος, σε
παίκτες και σε νοοτροπία, από τη μέση και μπροστά, και χωρίς να έχει ακόμα
αντιμετωπίσει άλλα διεθνή μεγαθήρια, η δικαίως ονομαζόμενη βασίλισσα της
Ευρώπης έκανε αρκετούς ν’ αμφιβάλλουν και ίσως, κάποιες φορές, και τους ίδιους
τους παίκτες της να δυσπιστούν. Σιγά σιγά όμως η φετινή εικόνα της, στο
Τσάμπιονς Λιγκ τουλάχιστον, μοιάζει να διαμορφώνεται. Και είναι μια εικόνα που
κάνει κάθε φίλο του ποδοσφαίρου, σε όποια γωνιά της Ευρώπης κι αν βρίσκεται η
πολυθρόνα του, να την ευχαριστεί για την αισθητική αίγλη ­ και άρα για τη
δικαίωση ­ που προσφέρει σ’ αυτό που αγαπά. Η ύπαρξη στην ίδια ομάδα παικτών
σαν τον Φίγκο, τον Ζιντάν και τον Ρομπέρτο Κάρλος, η επιθετική κλάση του Ραούλ
αλλά και του Μοριέντες και το φυσικό δέσιμο όλων των υπολοίπων υποστηρικτών
της χορογραφίας στον ρυθμό των σούπερ σταρ αγγίζουν τα όρια της ποδοσφαιρικής
ύβρεως.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΕΛΟΣ

Όλα αυτά ουδόλως σημαίνουν ότι η Ρεάλ έχει στην τσέπη της το φετινό ευρωπαϊκό
Κύπελλο. Αρκετοί μονομάχοι ικανοί να κάνουν τη ζημιά καραδοκούν, περιμένουν τη
στιγμή τους και, όταν έρθει η ώρα, θα δοκιμάσουν σίγουρα το άστρο τους. Κανείς
όμως δεν νομίζω ότι έχει τις δυνατότητες να προσφέρει την αισθητική απόλαυση
των Μαδριλένων και το ρίγος που προκάλεσαν, όχι για πρώτη φορά, στους
συναδέλφους τους μέσα στο γήπεδο. Το γήπεδο, οι φανέλες, οι κινήσεις των
παικτών, ακόμα κι οι ματιές που έριχναν σε συμπαίκτες και αντιπάλους τους
είχαν μια επιβολή που έφτανε ως εμάς τους τηλεθεατές. Το πέρασμα στο σύγχρονο
ποδόσφαιρο, και μάλιστα στη σημερινή συγκυρία φαρμάκων και αναξιοπιστίας, από
το δέος του ενός παίκτη (του Μαραντόνα, του Φαν Μπάστεν) στο δέος μιας
ολόκληρης ομάδας, είναι ήδη μια νίκη.