[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα είναι από απλά έως πολύ απλά. Το καλοκαίρι έγινε μια προσπάθεια ­
μιλάμε για μεγάλη προσπάθεια ­ από μέρους της κυβέρνησης, να πουλήσει όσο όσο
την Ολυμπιακή. Το «πουλήσει» δεν είναι τόσο ακριβής όρος. Ο ακριβέστερος,
αυτός που αποδίδει την πραγματικότητα, είναι να «χαρίσει», και επιπλέον να
δώσει και bonus από πάνω σ’ αυτόν που θα την έπαιρνε. Όλοι οι περί την εγχώρια
Ιερουσαλήμ γνώριζαν ότι ο μόνος ο οποίος είχε ενστάσεις για την προτεινόμενη
λύση ήταν ο αρμόδιος υπουργός Μεταφορών. Για καλή του τύχη, και της
Ολυμπιακής, συνέβη ό,τι συνέβη στις 11 Σεπτεμβρίου, και πήραν τα πάνω τους
όσοι αντιδρούσαν στην πώληση της Ο.Α. στην εταιρεία ΑΧΟΝ. Το ότι τα γεγονότα
τούς δικαίωσαν με την κατάρρευση της ΑΧΟΝ, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και
ευθύνες για το φιάσκο αυτό. Υπάρχουν και πρέπει να καταλογισθούν. Πήρε μήπως
κάποιος το σφουγγάρι και έσβησε από τον μαυροπίνακα τις πολιτικές ευθύνες
εκείνων που πίεζαν να δοθεί η Ολυμπιακή στην ΑΧΟΝ; Εξ όσων γνωρίζουμε, όχι…

Γιατί έχουμε το βέτο;

Παράδειγμα δεύτερο, κυβερνητικών ευθυνών, που η κυβέρνηση προσπαθεί να
αποποιηθεί κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό και σφυρίζοντας αδιάφορα εύθυμους
σκοπούς, η υπόθεση του ευρωστρατού. Κάθεται και συζητάει επί ενός κειμένου που
όσοι γνωρίζουν τα επί μέρους στοιχεία του θεωρούν ότι συντάχθηκε μόνο και μόνο
για να υιοθετήσει όλα τα αιτήματα της Άγκυρας. Συζητάμε, βάζουμε αστερίσκους
υποτίθεται, κάνουμε μια ολόκληρη κατάσταση για ένα θέμα, για το οποίο θα
έπρεπε εξαρχής, και κάθετα, να πούμε όχι. Να κάνουμε αυτό που μονίμως απειλεί
ότι θα κάνει η Τουρκία, δηλαδή θα ασκήσει βέτο. Υπάρχει λογική εξήγηση επ’
αυτού; Δεν υπάρχει. Μόνο κάτι ψελλίσματα ακούς, ότι συζητάμε, είμαστε σε
συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους, ότι θα δούμε τι θα κάνουμε αφού
συζητήσουμε, και άλλα τέτοια που μοιάζουν με περικοκλάδες. Πείτε το «όχι», να
δείτε πώς θα τρέξουν να βρουν άμεσα λύση, έστω στενοχωρώντας την Τουρκία…

Έγιναν πιο λάιτ

Για το Κυπριακό να μην τα πούμε τώρα, καλύτερα να περιμένουμε. Να δούμε,
δηλαδή, τι κατάληξη θα έχει αυτή η νέα προσπάθεια προσέγγισης των δύο πλευρών.
Αλλά όσο να ‘ναι, μια ανατριχίλα την νιώσαμε. Όχι τόσο από την προοπτική ότι
μπορεί να λυθεί το Κυπριακό, όσο από τις λεπτομέρειες που έγιναν γνώστες, και
οι οποίες δείχνουν ότι τα 27 χρόνια που πέρασαν από την εισβολή των τουρκικών
στρατευμάτων στο νησί άμβλυναν τις αντοχές. Έκαναν τους ανθρώπους πιο λάιτ και
έτοιμους να καταπιούν το καθετί στο όνομα μιας λύσης που θα βγάλει από πάνω
τους τον βραχνά της κατοχής. Ξέρετε με τι αυτοκίνητο πήγε ο Κληρίδης στο σπίτι
του Ντενκτάς; Με αυτοκίνητο που έφερε συμβατικές πινακίδες και όχι το οικόσημο
της Κυπριακής Δημοκρατίας! Γιατί; Διότι στο δείπνο προσήλθε όχι ως Πρόεδρος
της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι, αλλά ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής
πλευράς. Μπράβο! Εύγε! Τα θερμά μας συγχαρητήρια, διότι 27 χρόνια αγώνων πήγαν
στράφι…

Ολίγον ρατσιστικό

Τώρα που ο… συνασπισμός Χριστόδουλου (ο Αρχιεπίσκοπος και οι υποστηρικτές
του δηλαδή) διαλύεται, επειδή οι «υποστηρικτές» εκτιμούν ότι ο κ. Χριστόδουλος
είναι αποφασισμένος να διαχειριστεί μόνος του την Εκκλησία ­ και τα οικονομικά
της ­ είναι ευκαιρία να δούμε καλύτερα αυτόν τον «θεσμό». Ο Χριστόδουλος ανήκε
(και ανήκει;) σε μια εσω-θρησκευτική οργάνωση που έχει ιδρύσει ο Μητροπολίτης
Πειραιώς Καλλίνικος και ονομάζεται «Χρυσοπηγή». Στην οργάνωση αυτή ανήκουν
πολλοί ιεράρχες. Οι περισσότεροι έχουν στραφεί κατά του Αρχιεπισκόπου. Και
εκείνος τι κάνει; Ως καλός παίκτης που είναι στο παιχνίδι της πολιτικής
επικοινωνίας, πετάει την μπάλα έξω από το γήπεδο. Επιλέγει να τα βάλει με
όλους τους μη Ορθόδοξους ­ Καθολικούς, Διαμαρτυρόμενους, Εβραίους,
Μουσουλμάνους ­ στους οποίους απαγορεύει τη συμμετοχή σε μυστήρια. Ήτοι, έχεις
φίλο Εβραίο και θέλετε να γίνετε κουμπάροι; Ξεχάστε το. Το απαγορεύει ο
Χριστόδουλος. Ρατσιστικό ακούγεται αυτό, Χριστούλη μου, ή μου φαίνεται;

Ο Λαλιώτης στον ρυθμό του

Αυτό το «σκληρό ροκ», ως πολιτικός όρος, έγινε φύλλο και φτερό. Όπου σταθείς
κι όπου βρεθείς, αυτό ακούς. Θα τρίζουν τα κοκάλα των ρόκερς που έχουν φύγει
από τη ζωή, και όσοι ζουν, από Μπρους Σπρίγκστιν μέχρι τα υπόλοιπα των Ντορς
και των Πινκ Φλόιντ, θα αισθάνονται μια δυσφορία, ένα πνίξιμο, μια ναυτία από
όσα γίνονται κατ’ αυτάς εν Ελλάδι. Και μόνο ο πρώτος εισαγωγεύς του όρου, ο
Κώστας Λαλιώτης, συνεχίζει απτόητος. Κόντρα σε όσους υποστηρίζουν ότι ο Κ.
Σημίτης δεν κάλυψε τον Κ. Λαλιώτη ή ότι δεν συμφωνεί με τις κινήσεις του, η
πληροφορία που ακολουθεί: σύμφωνα λοιπόν με έγκυρες πηγές, ο Κ. Λαλιώτης
επισκέπτεται την προσεχή εβδομάδα, και πάντως πριν από τα Χριστούγεννα, και
πάλι τον εισαγγελέα κ. Παπαγγελόπουλο ­ τον εισαγγελέα που διερευνά τη ροή
μαύρου χρήματος στη Ν.Δ., μέσω της λιβεριανής εταιρείας ΜΑΥΟ…

Με νέα στοιχεία

Σπεύδω να προλάβω ερωτήσεις του είδους «τι θέλει πάλι ο Λαλιώτης στον
εισαγγελέα», για να σημειώσω ότι ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ­ κεφάλι αγύριστο… ­
έχει ορκιστεί να βγάλει πέρα την υπόθεση με τους τροφοδότες λογαριασμούς
Μητσοτάκη – Ν.Δ. Τώρα μάλιστα που η δημοσκόπηση της Μέτρον Ανάλυσις έδειξε ότι
το 73,6 % των ερωτηθέντων είναι υπέρ του ανοίγματος των λογαριασμών, άρα
εγκρίνει τις ενέργειές του, ποιος τον πιάνει. Ψάχνει λοιπόν συνεχώς την
υπόθεση και, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, επισκέπτεται τον κ.
Παπαγγελόπουλο, διότι έχει ΝΕΑ στοιχεία για τους λογαριασμούς. Τι ακριβώς
αφορούν αυτά τα στοιχεία, δεν γνωρίζω. Ξέρω όμως ότι θα διευκολύνουν πολύ τον
ανακριτή στην έρευνα που κάνει. Θα του ανοίξουν «νέους δρόμους». Εκτός από τα
μάτια…

Αρμοδιότητες ψυχολόγων

Σχιζοφρενικά θεωρούν πολλοί τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης που είδε πρόσφατα
το φως της δημοσιότητας (με πολύ… πρωτότυπο τρόπο ομολογουμένως ­ την
ανακοίνωσε ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Κ. Λαλιώτης!), και εδώ που τα λέμε δεν έχουν
άδικο. Πώς γίνεται οι Έλληνες να θέλουν κυβέρνηση Ν.Δ. και Πρωθυπουργό τον Κ.
Σημίτη; Ή η Ν.Δ. ταυτίζεται ιδεολογικοπολιτικά με το ΠΑΣΟΚ ή ο Κ. Σημίτης (θα
μπορούσε να) είναι ένας διακομματικός Πρωθυπουργός! Το ωραίο είναι ότι τα ίδια
πάνω-κάτω στοιχεία φαίνεται πως προκύπτουν από μια πρόχειρη ανάλυση μιας-δυο
δημοσκοπήσεων που ολοκληρώνονται τώρα και θα ανακοινωθούν το επόμενο διάστημα.
Λοιπόν; Ποιος θα μας πει τι ακριβώς συμβαίνει; Πού είναι οι αναλυτές; Οι
κοινωνιολόγοι, οι ψυχολόγοι και άλλοι ειδικοί επιστήμονες; Διότι αρμοδιότητας
ειδικών επιστημόνων είναι το πρόβλημα…