ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κάτι τρέχει που εμείς αγνοούμε…

Είναι περιποιημένη, κομψή μέσα σε μια μαύρη κάπα και φοράει κάτι μπλε λαλίκ
στον λαιμό και τα αυτιά της. Η πτήση είναι αργή. «Μένετε στην Αθήνα;». «Είστε
τυχερή. Η χώρα έχει αλλάξει πολύ τελευταία».

Μου πιάνει κουβέντα με διακριτικότητα και περιγράφει μια Αθήνα που εμείς τη
χάνουμε στις λεπτομέρειες.

Η ζωή, το περιβάλλον, η ανάπτυξη, το Μετρό, τα έργα τέχνης στο Μετρό, το
αεροδρόμιο, οι άνθρωποι, το χαμόγελό της, η μουσική, το αναπάντεχο…

Είναι Ελβετίδα και κοσμοπολίτισσα. Πουλάει συμβουλές τέχνης σε ανθρώπους που
έχουν την ευχέρεια να αγοράσουν. Αν ήταν στο χέρι της όμως είναι πλέον βέβαιη
που θα ζούσε στην Αθήνα. «Μα, έχετε αλλάξει τόσο πολύ. Λίγα ακόμα να γίνουν,
και θα είστε καλύτεροι από άλλους», μου λέει χωρίς ίχνος ειρωνείας ή κακής
προαίρεσης. Το πιστεύει.

Και μετά μιλάει για τη χώρα της. Που το μόνο που της έμεινε είναι η φήμη. Για
τις επιχειρήσεις που έχουν εξαγοραστεί από ξένους, κυρίως τις περίφημες
τράπεζες. «Εμείς δεν έχουμε τίποτα, δεν φτιάχνουμε τίποτα», λέει κάποια στιγμή
με παράπονο. «Ούτε καν τα ρολόγια, κι αυτά πήγαν στη Νότια Αφρική».

Η πτήση δεν έχει τελειωμό. Κάποτε το αεροπλάνο τροχοδρομεί. Ανταλλάσσουμε
τηλέφωνα και κοινότοπες φράσεις. Να τα πούμε στην Αθήνα.

Ξαφνικά αυτή η απλή φράση μού προκαλεί ευφορία. Εγώ θα επιστρέψω.

Το αίσθημα επιβεβαιώνεται λίγες ημέρες μετά. Ένα γκρουπ σκυθρωπών Γερμανών με
το που μπαίνουμε στο λεωφορείο, σκάνε στα γέλια και ζωηρεύουν. «Κοίτα πώς
άλλαξαν», παρατηρεί ο διπλανός μου.

Μπαίνω στο ταξί και η Αττική Οδός με πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην καρδιά του
κόσμου. Σκέπτομαι το κωπηλατοδρόμιο στον Σχινιά και το έργο του Καλατράβα.

Τελικά, μήπως οι ξένοι έχουν δίκιο; Κάτι τρέχει με την Αθήνα εδώ και καιρό κι
εμείς επιμένουμε να το αγνοούμε. Μήπως πρέπει ν’ ανοίξουμε λιγάκι τα μάτια;