ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι απέναντι

Στο μουσείο της Λευκωσίας υπάρχει ένας ωραίος αναγεννησιακός πίνακας, με την
Κατερίνα Κορνάρο, τη νέα και ωραία βασίλισσα «Κύπρου και της Παλαιστίνης»,
μισογερμένη στα βελουδένια της ανάκλιντρα, να παραδίδει το βασίλειο στον δόγη
της Βενετίας. Το είχε κληρονομήσει από τον σύζυγό της, τον Λουζινιάν, τον
οποίον μάλλον τον δολοφόνησαν οι Βενετσιάνοι, για να συνεννοηθούν απευθείας με
τη συμπατριώτισσά τους, την Κατερίνα. Χρυσοκέντητο στιγμιότυπο, απατηλά
γαλήνιο. Ήταν κάποτε κοινό βασίλειο η Κύπρος με την Παλαιστίνη, έστω και κατ’
όνομα. Κι ωραίες ξανθές κοπελούδες είχαν στα χέρια τους τη μοίρα των λαών,
εκείνο τον παλιό καλό καιρό. Στη βενετσιάνικη περίοδο χρωστάει η Λευκωσία το
συμμετρικό της τείχος, το ενδεκάγωνο με τα αστέρια, που τώρα το χωρίζει στη
μέση η Πράσινη Γραμμή (και μόνο πράσινη δεν είναι). Κύπρος και Παλαιστίνη,
απέναντι η μια από την άλλη, σταυροδρόμια πολιτισμών και συγκρούσεων, πέρασαν
πολλά κι ακόμα βασανίζονται. Αλλά ενώ στην Ιερουσαλήμ οι μάρτυρες αυτοκτονίες
σπέρνουν θάνατο και καταστρέφουν τις ελπίδες για ειρήνη, στη Λευκωσία ανοίγει
μια πόρτα στο τείχος κι η ελπίδα τρυπώνει κι από τις δυο μεριές. Στον τουρκικό
τομέα, κάμποσες γυναίκες, για να υποδεχτούν τον Κληρίδη, μαζεύτηκαν στον δρόμο
με μπαλόνια, περιστέρια, πανό και χαμόγελα. Χρειάστηκαν κι αυτές αρκετό
κουράγιο. Άλλης ποιότητας, άλλου βάθους κουράγιο. Δεν θα ήταν εύκολο να
στηθούν έτσι, μπροστά σε καχύποπτους γείτονες, σε κυνικούς και πεσιμιστές
παρατηρητές, για την υποδοχή του «εχθρού», που δεν πιστεύουν όλοι ακόμα ότι θα
γίνει φίλος. Σαν από άλλο κόσμο, το κουράγιο των χαμογελαστών γυναικών και το
κουράγιο των ασυμβίβαστων μαρτύρων. Πόσο μακριά, τώρα πια, οι απέναντι χώρες.