Τρεις μέρες στα βουνά του Τόρα Μπόρα

Τόρα Μπόρα: Τα βουνά που ενδεχομένως κρύβουν το οχυρό των τρομοκρατών είχε επισκεφθεί παλαιότερα ο ανταποκριτής των «Τάιμς» Trevor Fishlock

Στα δέκα χρόνια του πολέμου τους στο Αφγανιστάν, οι Ρώσοι δεν κατάφεραν ποτέ
ένα σοβαρό πλήγμα στο Τόρα Μπόρα. Το μέρος αυτό μοιάζει να είναι τόσο γερό όσο
ο βράχος που το περιβάλλει. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που αποτελεί σήμερα το
οχυρό της Αλ-Κάιντα, τον κρυψώνα 2.000 Αράβων μαχητών που είναι πιστοί στον
Μπιν Λάντεν. Πολλοί απ’ αυτούς έφυγαν από το Τζαλαλαμπάντ, κάπου 60 χιλιόμετρα
στα βορειοανατολικά, που αποτελούσε παραδοσιακά το κυριότερο σημείο εφοδιασμού
του φρουρίου. Το φρούριο, που έχει επανειλημμένα βομβαρδιστεί από τους
Αμερικανούς, λέγεται ότι είναι μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο από ποτέ,
ένας λαβύρινθος από σπηλιές και τούνελ, ο οποίος τροφοδοτείται με ηλεκτρική
ενέργεια από ένα ορεινό ποτάμι. Ξεκίνησα νύχτα για το Τόρα Μπόρα από το
Πέρασμα Χάιμπερ μαζί με 35 μουτζαχεντίν, οι περισσότεροι γύρω στα 25. Υστερα
από μερικές ώρες πορείας σε έναν ορεινό ανηφορικό δρόμο, ακούστηκε ένας
ψίθυρος: «Αφγανιστάν». Συνεχίσαμε να περπατάμε, με μερικά μικρά διαλείμματα
για προσευχή και ανάπαυση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την πορεία. Στην
πραγματικότητα, δεν υπήρχε δρόμος, παρά μόνο ένα μονοπάτι που ανέβαινε το
βουνό. Κάπου-κάπου ήταν κατεστραμμένο από τη βροχή ή τις βόμβες. Το ίδιο το
μονοπάτι είναι μέρος της άμυνας του φρουρίου. Ύστερα από τρεις ημέρες φτάσαμε
τελικά στον προορισμό μας. Δεν είδα το Τόρα Μπόρα παρά όταν ανεβήκαμε στην
κορυφή της πλαγιάς. Ηταν ένα σπαρτιάτικο μέρος, όπου έμεναν 200 πάνοπλοι
άνδρες. Αρχηγός τους ήταν ο Αμπντούλ Χαγιούμ, ένας πρώην καθηγητής γεωγραφίας
στο Τζαλαλαμπάντ, που κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα Καλάσνικοφ και δύο
περιοδικά περασμένα στη ζώνη του. «Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς», μου είπε,
«και πρέπει να εξασφαλίσουμε προμήθειες όπλων και φαρμάκων. Στο τέλος, πάντως,
θα διώξουμε τους Ρώσους. Δεν έχουν μάθει τα μαθήματα της γεωγραφίας και της
ιστορίας».

Ο Trevor Fishlock ήταν ανταποκριτής των «Τάιμς» στη Νότια Ασία και το
τελευταίο του βιβλίο λέγεται «Ο Δρόμος της Κόμπρας».