30 Ερωτήσεις ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΤΣΑΤΣΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στις 21 Σεπτεμβρίου 1972.

ΣΠΟΥΔΑΣΕ Φιλοσοφία, Θεατρολογία και Υποκριτική στο Παρίσι.

ΚΑΙ ΧΟΡΟ, στο Κονσερβατουάρ Νασιονάλ.

ΉΘΕΛΕ, βλέπεις, να γίνει ηθοποιός του μιούζικαλ. Να ζει στη Νέα Υόρκη
και να παίζει στο Μπρόντγουεϊ.

ΔΙΔΑΣΚΕΙ χορό στην Αθήνα.

ΌΤΑΝ ΤΗ βλέπεις διακρίνεις την αρχή της γυναίκας και το τέλος της
παιδούλας.

Η Κατερίνα Μουτσάτσου είναι Αιγινίτισσα. Όταν γύρισε από τη Γαλλία, έπαιξε
στο θέατρο και σε δύο σίριαλ, έκανε μια ταινία, τραγούδησε δύο σεζόν σε
κέντρο. Το 1998 της πρότειναν να πρωταγωνιστήσει σε μια τουρκική ταινία.
Έπαιξε στον «Καϊξή». Η ταινία έφερε την πρόταση για το σίριαλ. Είναι εδώ και
ένα μήνα η πολύ γνωστή πια στην Τουρκία «Ελένη» της «Ιστορίας χωρίς τέλος» που
παίζεται στο Κανάλ Ντε και έχει μεγάλη θεαματικότητα.

ΕΡ.: Ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση από την Τουρκία;

ΑΠ.: Πρωτοπήγα στον Τσεσμέ. Μα, βρίσκομαι σε άλλη χώρα τώρα;
αναρωτήθηκα.

ΕΡ.: Και από την Κωνσταντινούπολη;

ΑΠ.: Ένιωσα πολύ φτωχή που δεν είχα δει μέχρι τότε την Αγιά Σοφιά.

ΕΡ.: Τι άλλαξε στη ζωή σου η Τουρκία;

ΑΠ.: Μου άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο.

ΕΡ.: Σου έμαθε κάτι;

ΑΠ.: Μ’ όλο που σπούδασα σε ξένα σχολεία, η εθνική αφήγηση είχε
προφανώς απόηχο μέσα μου. Για να δούμε τα τετρακόσια χρόνια, είπα.

ΕΡ.: Και τώρα;

ΑΠ.: Κάνω μεταπτυχιακές σπουδές τουρκολογίας!

ΕΡ.: Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τον συμπρωταγωνιστή σου και δεν τον
ρωτάς;

ΑΠ.: Ξέρεις τι είναι να ζεις σε ελεύθερη χώρα;

ΕΡ.: Πώς θα περιέγραφες τους συναδέλφους σου στο πλατό;

ΑΠ.: Θα έλεγα ότι κατάλαβα από πού προέρχεται ο ωχαδερφισμός μας.

ΕΡ.: Τι κάνεις τις ελεύθερές σου ώρες;

ΑΠ.: Πηγαίνω σινεμά.

ΕΡ.: Τι σε εμπνέει;

ΑΠ.: Όταν δεν είμαι στην Αίγινα, όπου με εμπνέει η φύση, οι ανθρώπινες
ψυχές.

ΕΡ.: Και η μοναξιά;

ΑΠ.: Δεν μου αρέσει, αλλά όταν μου συμβαίνει μου κάνει καλό.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Αν δεν μείνεις λίγο μόνος αλλοτριώνεσαι.

ΕΡ.: Η συντροφικότητα;

ΑΠ.: Είναι πολύ ωραία, όταν ο σύντροφος είναι σαν να μην υπάρχει.

ΕΡ.: Η ζωή είναι παίξιμο;

ΑΠ.: Θέατρο ή ζωή, δεν υπάρχει διαφορά.

ΕΡ.: Τι είναι το παίξιμο;

ΑΠ.: Η ανάγκη να είσαι παιδί όντας μεγάλος.

ΕΡ.: Έχει αγνότητα;

ΑΠ.: Όχι. Απλώς όσο πιο αγνό φαίνεται τόσο πιο καλό είναι.

ΕΡ.: Όλοι παίζουμε, λες. Πώς παίζει η Τουρκία;

ΑΠ.: Όπως όλοι. Σε τεντωμένο σκοινί. Στη μια πλευρά η πραγματικότητα (η
δική σου, φυσικά), στην άλλη ο ρόλος. Αν χάσεις την ισορροπία, πέφτεις στην
πραγματικότητά σου ή γίνεσαι ο ρόλος.

ΕΡ.: Έχεις μια Ιθάκη;

ΑΠ.: Όταν, μικρή, έλεγα στον πατέρα μου θέλω να γίνω ηθοποιός, μου
έλεγε κι εγώ θέλω να γίνω αστροναύτης. Με σημάδεψε η απάντηση αυτή.

ΕΡ.: Τι θα έκανες ιδανικά;

ΑΠ.: Θα έπαιζα με Ιταλούς σκηνοθέτες. Μόνο σινεμά. Πού και πού θέατρο.
Δεν το έχω ανάγκη να παίζω κάθε σεζόν στο θέατρο.

ΕΡ.: Εναλλακτικά;

ΑΠ.: Κάτι που να δίνει και να παίρνει. Εκτός από εμπόριο: δίνεις
λιγότερο από αυτό που παίρνεις.

ΕΡ.: Φοβάσαι κάτι;

ΑΠ.: Φοβάμαι για τους άλλους.

ΕΡ.: Τι πρέπει να διαθέτει μια ηθοποιός;

ΑΠ.: Ταλέντο και λάμψη.

ΕΡ.: Μπορεί να αποκτηθεί η λάμψη, αν δεν είναι έμφυτη;

ΑΠ.: Μπορεί. Με την καλλιέργεια, την αναζήτηση, την καθημερινή
αναθεώρηση των προκαταλήψεων.

ΕΡ.: Πώς τις αναθεωρείς;

ΑΠ.: Τις γκρεμίζεις, γίνεσαι παρθένος και φτου κι απ’ την αρχή. Δύσκολη
δουλειά…

ΕΡ.: Τι θαυμάζεις σ’ έναν άνθρωπο;

ΑΠ.: Τη γνώση όταν συνοδεύεται από ευαισθησία.

ΕΡ.: Τι παρατηρείς σ’ έναν άνθρωπο που πρωτοβλέπεις;

ΑΠ.: Έχει καθαρό βλέμμα ή όχι; Δεν συμπεραίνω αυτομάτως για να
απορρίψω.

ΕΡ.: Ποια είναι η ελπίδα σου γι’ αυτόν τον κόσμο;

ΑΠ.: Ήθελα να μη σπαταλά την ενέργειά του, να την κάνει κάτι.

ΕΡ.: Για τους ανθρώπους αυτών των δύο χωρών που έχεις δει, νομίζεις ότι
μπορεί να γίνει κάτι;

ΑΠ.: Θα γίνει, αλλά θέλει πολύ χρόνο και δεν μιλάω μόνο για την
τουρκική πλευρά. Εμείς πρέπει να φανούμε πιο γενναιόδωροι γιατί είμαστε σε πιο
προνομιακή θέση.