ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι Τούρκοι

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Αυγ. Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει:

«Αναφέρομαι σε επιστολή του κ. Νάσου Θεοδωρίδη, που δημοσιεύθηκε στη στήλη σας
στα “ΝΕΑ” της 14(;).5.01 υπό τον τίτλο “Μικρασία”. Γράφει ότι τα πολεμοκάπηλα
γεράκια του ελληνικού εθνικισμού προσπαθούν να αποτραπεί η δημιουργία κλίματος
προσέγγισης Ελλάδος – Τουρκίας και ότι κακώς το υπερπατριωτικό μπλοκ της
Βουλής επιθυμεί να χαρακτηριστεί ως “γενοκτονία” η Μικρασιατική Καταστροφή.
Θεωρεί ως άφρονα και άκρως ιμπεριαλιστική τη μικρασιατική εκστρατεία και
πιστεύει ότι οι αγριότητες που διαπράχθηκαν είναι δύσκολο να διαγραφούν από τη
μνήμη του ελληνικού και του τουρκικού λαού.

Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού θέλει την
αποκατάσταση των σχέσεών μας με την Τουρκία, υπό την προϋπόθεση να μη θιγεί ο
εθνικός μας χώρος. Εξάλλου, δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια αποτροπής της
δημιουργίας ευνοϊκού κλίματος μεταξύ των δύο χωρών. Για την εξομάλυνση των
σχέσεών μας καλές είναι οι προσπάθειες του κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά δεν αρκούν
μόνον αυτές. Έτσι, εξακολουθούμε να ξοδεύουμε τεράστια ποσά για τον εξοπλισμό
μας, προς όφελος των εμπόρων όπλων και εις βάρος της κοινωνικής πολιτικής.

Το θέμα είναι πώς θα αναγκαστεί η Τουρκία να παύσει τις διεκδικήσεις της από
την Ελλάδα και τις προκλητικές ενέργειές της. Ουσιαστικός διάλογος μεταξύ της
χώρας μας και της Τουρκίας θα αποτύχει, αφού η Τουρκία ζητεί, στην ουσία,
συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Είναι απαραίτητη λοιπόν η επέμβαση των ΗΠΑ, ώστε με
το κύρος τους και την επιρροή τους να επιβάλουν στην Τουρκία να παύσει τις
διεκδικήσεις από τη χώρα μας. Πλέον δε αυτού, να συμφωνήσει για μία δίκαιη
λύση στο Κυπριακό. Δυστυχώς όμως οι ΗΠΑ, κατά πάγια τακτική τους, δεν
δυσαρεστούν την Τουρκία. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα το
πρόβλημα εμφανίζεται άλυτο και θα υφίσταται, μέχρις ότου η Τουρκία αναγκαστεί
να συμμορφωθεί.

Σχετικά με τη μικρασιατική εκστρατεία, άσχετα με την ατυχή έκβασή της, πιστεύω
ότι οι σκοποί της ήταν απελευθερωτικοί, δεδομένου ότι σε πολλές παραλιακές,
κυρίως, περιοχές της Μικράς Ασίας υπήρχε μεγάλος αριθμός Ελλήνων. Μετά δε την
απόβαση στη Σμύρνη, το 1919, ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να προχωρήσει στο
εσωτερικό, λόγω των τουρκικών αντεπιθέσεων. Σημειώνεται ότι πριν από την
απόβαση, είχε αρχίσει το Κεμαλικό Κίνημα και τουρκικά στίφη καταδίωκαν ή
έσφαζαν Έλληνες. Τα δε εγκλήματα του ελληνικού στρατού ωχριούν μπροστά στα
εγκλήματα των τουρκικών στιφών. Πιστεύω, όμως, ότι από τα εγκλήματα υπάρχει
σήμερα μια αμυδρή μόνο εικόνα αυτών».

Ο Αθ. Λαύκας, Ελ. Βενιζέλου 85, Ελληνικό, γράφει:

«Η Μάιρα, η Τζαλίλ, ο Ομάρ. Τα καστανά, τα μαύρα, τα μπλε μεγάλα, αθώα μάτια.
Τα μάτια των παιδιών του πολέμου και της προσφυγιάς, της φτώχειας, της ερημιάς
και του πόνου. Τα μάτια του αιώνιου και αναπάντητου “γιατί”. Τα μάτια της
μεγάλης και επίμονης απορίας.

Η Μάιρα, η Τζελίλ, ο Ομάρ. Τα μάτια τα καστανά, τα μαύρα, τα μπλε. Που δεν
μπορούν να δακρύσουν. Που δεν ξέρουν να δακρύζουν. Δεν κλαις όταν γνωρίζεις
μόνο τον πόνο. Ούτε όταν γνωρίζεις μόνο τη χαρά. Πρέπει να τα γνωρίσεις και τα
δύο.

Η Μάιρα, η Τζαλίλ, ο Ομάρ. Τα μάτια τα καστανά, τα μαύρα, τα μπλε. Τα μάτια
που και μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης σε καρφώνουν ανελέητα και σε
ματώνουν.

Η Μάιρα, η Τζαλίλ, ο Ομάρ. Τα μάτια τα καστανά, τα μαύρα, τα μπλε. Ντροπή μας!!».