ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πού πάμε;

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγία Παρασκευή, γράφει:

«Ήδη αρχίσανε να διαφαίνονται τα αποτελέσματα της λαθεμένης και ίσως ολέθριας
αντιμετώπισης της τρομοκρατίας από τις ΗΠΑ. Από το ένα μέρος γίνεται φανερός ο
προβληματισμός και η ανησυχία του αμερικανικού λαού για την ασφάλειά του, ο
φανερός πλέον φόβος νέων καμικάζι και χημικού και βιολογικού πολέμου και από
το άλλο, νέα θύματα, εκατοντάδες για την ώρα, αθώων Αφγανών και κίνδυνος
θανάσιμος για τα 6.000.000 πρόσφυγες Αφγανούς, τρία εντός του Πακιστάν και
άλλα τρία στα σύνορα Αφγανιστάν – Πακιστάν, εν όψει μάλιστα βαρύτατου χειμώνα
και των τρισάθλιων συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων αυτών, συνθηκών που
συνεπάγονται και ενδεχόμενη, αν μη ασφαλή, εμφάνιση επιδημιών που δύσκολα
αναχαιτίζονται και ίσως δεν αναχαιτίζονται.

Πού πάμε, λοιπόν; Μάλλον πού βρισκόμαστε; Σε αδιέξοδο… Πρέπει να γίνει
αντιληπτό: Μια ιδεολογία ή πίστη δεν αντιμετωπίζεται, ιδίως σήμερα, με βία,
αλλά μόνο με άλλη ιδεολογία ή πίστη. Και ο Ισλαμισμός είναι πίστη. Και αν
ακόμη οι σημερινοί ηγέτες του εξουδετερωθούν, δεν θα αργήσουν να αναφανούν
άλλοι. Αδιέξοδο θανάσιμο… Πώς θα ξεφύγει και μάλλον πώς θα το αποφύγει η
ανθρωπότητα; Μένει καμία αμφιβολία ότι μόνο με την αποφυγή της δημιουργίας
του; Άλλη λύση δεν υπάρχει.

Θα έπρεπε η Αμερική, αντί της θανάσιμης αδιέξοδης και πολυδάπανης βίας, να
αρθεί στο ύψος, στο επίπεδο που υπαγορεύει ο υποτιθέμενος πολιτισμός μας και
να αναγγείλει, ευθύς μετά την ΙΙη Σεπτέμβρη, τη χρηματοδότηση π.χ. της
ανέγερσης χιλίων ή δύο ή τριών χιλιάδων σχολείων στο Αφγανιστάν και
τουλάχιστον επί δέκα χρόνια των δαπανών της λειτουργίας των. Και επίσης τη
χρηματοδότηση της οικονομίας, της ανάπτυξης του Αφγανιστάν. Ασφαλώς και άλλα
παρόμοια μέτρα.

Οι άνθρωποι πρέπει να πλησιάζουν αλλήλους με την καλή τους αμοιβαία πλευρά.
Αυτά θα στοιχίζανε στις ΗΠΑ λιγότερο απ’ ό,τι θα στοιχίσει η εκστρατεία. Χώρια
το αίμα, ξένο και δικό τους. Και όλα να ανατεθούν στην εποπτεία του ΟΗΕ ή
καλύτερα άλλου διεθνούς οργανισμού, αφού ο ΟΗΕ κατέληξε να είναι όργανο των
ΗΠΑ. Πότε έλαβε απόφαση εναντίον των; Και όσο για το εσωτερικό των, εκεί
δικαιούνται να λάβουν κάθε αμυντικό μέτρο προς προστασία των. Μόνο με κάποια
τέτοια πολιτική θα απομονωνότανε ακόμη και από τους μουσουλμανικούς λαούς η
απεχθής τρομοκρατία και θα εξουδετερωνότανε.

Ίσως να θεωρηθούν αφελή τα παραπάνω. Όμως αποτελούν Αρχές πανάρχαιες του
πολιτισμού, για τον οποίο καυχόμαστε. Από τα λίγα που διάβασα, ξέρω ότι ο
Πλάτωνας δίδαξε: “Ουδαμώς άρα δει αδικείν, ούδε ανταδικείν, ουδέ κακώς ποιείν
ουδένα ανθρώπων ουδ’ αν οτιούν πάσχη υπ’ αυτών”. Και ο Χριστός, 400 χρόνια
μετά τον Πλάτωνα, συμπλήρωσε: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών. Καλώς ποιείτε τους
μισούντας υμάς”. Ασφαλώς ανάλογα θα λέει και το Κοράνιο. Ήτανε αφέλεια αυτά;
Όχι ασφαλώς. Δεν ήτανε ούτε αφέλεια, ούτε απλά όμορφη αγάπη, ούτε ανωτερότητα.
Ήτανε και είναι ρεαλιστικές Αρχές, βάσει των οποίων ήτανε και είναι ανάγκη να
πορευθεί, σαν σε μονόδρομο, η Ανθρωπότητα.

Πού είναι οι μεγάλοι πολιτικοί επιστήμονες; Καλλιτέχνες και στοχαστές των ΗΠΑ
για να αντιταχθούν στο 85% του λαού των που ήθελε και στην ηγεσία των που με
οργή κυρίως αλλά ασφαλώς απερίσκεπτα και εν θερμώ αποφάσισε όσα αποφάσισε; Δεν
έχουνε ασφαλώς το απαιτούμενο θάρρος… Ας διαβάσουν λοιπόν ένα άλλο βιβλίο:
τη “Σκιαγραφία των Γενναίων” του Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ. Σκιαγραφεί σ’ αυτό
κάποιους γενναίους ανθρώπους, οι οποίοι σε περιπτώσεις γενικής οργής και
εντονότατου κλίματος ανταπόδοσης που την λέγανε οι ιθύνοντες Δικαιοσύνη,
αντιτάξανε με προσωπικό τους κίνδυνο τον Ορθό Λόγο. Δεν θυμάμαι τα ονόματά
τους. Κάποιος που δάνεισα το βιβλίο δεν μου το επέστρεψε. Θυμάμαι όμως τον
τελευταίο βιογραφούμενο. Ήτανε ένας μεγάλος Αμερικανός νομικός που αντιτάχτηκε
στη δίωγξη των ηγετών του Ναζισμού, γιατί αυτό αντέβαινε στην από παλιά
καθιερωμένη Αρχή του Ποινικού Δικαίου “Ουδέν αδίκημα, ουδεμία ποινή άνευ
προηγούμενου Νόμου”. Και δεν υπήρχε Νόμος που να καθιερώνει σαν έγκλημα την
προπαρασκευή και εξαπόλυση επιθετικού πολέμου, έγκλημα για το οποίο τελικά
δικαστήκανε οι ηγέτες του Ναζισμού».

Ο Ν. Μαμής, Άγιος Κωνσταντίνος Λοκρίδας, γράφει: «Στην Κομματική
Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, όσες φορές προσπάθησα να εκφράσω τη γνώμη μου, πήρα κάτι
απαντήσεις ακαταλαβίστικες από τους γνωστούς ξερόλες. Ρωτάω: Με ποιες
ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις ενημερώθηκα και έδωσα την ψήφο μου σ’ αυτόν
που με εκπροσώπησε στο Συνέδριο;».