Φόνοι, ληστείες, αποδράσεις και διασυρμός της ΕΛ.ΑΣ.

19-2-2000

Με νεκρό έληξε η πρώτη μάχη Πάσσαρη – αστυνομικών

Οι δύο αστυνομικοί, θύματα του Πάσσαρη κατά την απόδρασή του από το Γενικό Κρατικό. Αριστερά ο Αθανάσιος Δρακόπουλος και δεξιά ο Διονύσιος Αλεβιζόπουλος

Για τους τέσσερις αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης ήταν μια περιπολία ρουτίνας.
Ξημερώματα Σαββάτου, στις 19 Φεβρουαρίου του 2000, μισή ώρα προτού λήξει η
βάρδια τους, είχαν κληθεί από το Μενίδι για να συνεχίσουν την περιπολία στην
Πλατεία Βάθη. Τίποτα το ιδιαίτερα ανησυχητικό, τίποτα που να προμηνύει αυτό
που θα ακολουθούσε. Την προσοχή τους τράβηξε μια βυσσινή BMW με τρεις επιβάτες
να μπαίνει με μικρή ταχύτητα στο στενό δρομάκι της οδού Μαιζώνος. Οι
αστυνομικοί τούς έκαναν σήμα να σταματήσουν και αυτοί φάνηκαν πρόθυμοι να
υπακούσουν στις εντολές τους. Είχαν αρχίσει να πλησιάζουν προς το αυτοκίνητο
όταν έπεσαν οι πρώτες ριπές από αυτόματο όπλο Ούζι. Από τα διασταυρούμενα πυρά
­ έπεσαν πάνω από 50 πυροβολισμοί ­ σκοτώθηκε ένας από τους κακοποιούς, ο
20χρονος Ρουμάνος Βασίλ Ίον, τραυματίστηκαν τρεις αστυνομικοί, ενώ ο αρχηγός
της συμμορίας με το Ούζι και ο συνεργός του διέφυγαν.

Τότε στη «μάχη» της Πλατείας Βάθη ακούστηκε πρώτη φορά το όνομα του κακοποιού
Κώστα Πάσσαρη. Και ήταν το πρώτο κεφάλαιο, η αρχή της ιστορίας που σημαδεύτηκε
με αιματηρές συναντήσεις, αποδράσεις και αστυνομικές επιχειρήσεις-φιάσκα που
διέσυραν την ΕΛ.ΑΣ. και προκάλεσαν τριγμούς στην ηγεσία της. Ένα θρίλερ
αποδράσεων και διαφυγών που άφησαν πίσω τους δύο νεκρούς αστυνομικούς και
έκαναν τον Πάσσαρη υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενο για την Ελληνική Αστυνομία.

Από τα 15 στο αναμορφωτήριο

Κωνσταντίνος Πάσσαρης. Μια ζωή γεμάτη φόνους, ληστείες και απόδράσεις

Σε μια γειτονιά της Καλλιθέας μεγάλωσε ο Κώστας Πάσσαρης. Στα έξι του χρόνια
έχασε τη μητέρα του και από μικρός είχε προβληματική συμπεριφορά. Οξύθυμος και
πολλές φορές επιθετικός, είχε προκαλέσει προβλήματα στο σχολείο του με
μικροκλοπές. Ο δρόμος για το αναμορφωτήριο άνοιξε στα 15 του χρόνια, όταν
κατηγορήθηκε για κλοπές.

Η πορεία του στην παρανομία ήταν προδιαγεγραμμένη και από τότε δεν έπαψε να
μπαινοβγαίνει σε φυλακές. Το μεγαλύτερο σχολείο ήταν οι φυλακές της
Κασσαβέτειας, όπου γνωρίστηκε με Ρουμάνους κακοποιούς, ήδη χωμένους στην
παρανομία. Αδελφικός φίλος και κολλητός του έγινε ο Νικολάι Γκορέα και στην
παρέα μετά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές της Κασσαβέτειας, τον Δεκέβριο
του 1999, μπήκε και ο Ρουμάνος Βασίλ Ίον, ο οποίος σκοτώθηκε στη συμπλοκή με
τους αστυνομικούς στην Πλατεία Βάθη.

Ληστείες σε ξενοδοχεία και ανταλλακτήρια συναλλάγματος στο κέντρο της Αθήνας
συνέθεταν τη δράση της συμμορίας ώσπου ήρθε η αιματηρή συμπλοκή με τους
αστυνομικούς στην Πλατεία Βάθη.

Με χειροβομβίδα κατά Τμήματος

Το πάθος του Πάσσαρη για εκδίκηση για τον θάνατο του Ρουμάνου συνεργού του στη
βεντέτα που άνοιξε με την Αστυνομία φάνηκε την επομένη της συμπλοκής στην
Πλατεία Βάθη. Με μια χειροβομβίδα επιτέθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα της Μάνδρας
προκαλώντας ζημιές, και στο τηλεφώνημα που ακολούθησε ορκίστηκε εκδίκηση.

Σε αυτήν τη φάση δεν πρόλαβε να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, γιατί δύο
ημέρες αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου, συνελήφθη. Το μίσος του για την
Αστυνομία έγινε πιο βαθύ, όταν το ίδιο βράδυ έπεσε νεκρός από σφαίρες
αστυνομικών ο δεύτερος συνεργός του και αδελφικός του φίλος Νικολάι Γκορέα.

Ο Πάσσαρης κλείστηκε στις φυλακές του Κορυδαλλού, αλλά ο φάκελος δεν έκλεισε
για την Αστυνομία. Συμπληρώθηκε αργότερα με νέες σελίδες, στον νέο κύκλο βίας
και εκδίκησης που άνοιξε ο Πάσσαρης.

Στις Φυλακές Κορυδαλλού έκανε ακόμα μια χρήσιμη γνωριμία. Τον πήρε από κοντά ο
εκβιαστής της νύχτας Κώστας Ναστούλης. Στο παιχνίδι εκβιασμών, με έδρα τον
Κορυδαλλό, μπλέχτηκε και ο πατέρας του Πάσσαρη, ο οποίος συνελήφθη να
μεταφέρει μια βόμβα στο σπίτι ενός διακοσμητή.

16-2-2001

Αιματοβαμμένη απόδραση με θύματα 2 φρουρούς του

Οι σκέψεις για τη μεγάλη απόδραση και για εκδίκηση δεν εγκατέλειψαν τον
Πάσσαρη όσο καιρό βρισκόταν στις Φυλακές του Κορυδαλλού. Στο μυαλό του
σχεδίαζε το σκηνικό που θα τον οδηγούσε στην ελευθερία και περίμενε την
κατάλληλη στιγμή για να το υλοποιήσει.

Η μεγάλη στιγμή που κατέληξε στο μακελειό στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών
ήρθε στις 9.30 το πρωί στις 16 Φεβρουαρίου του 2001. Ο Πάσσαρης είχε φροντίσει
να προετοιμάσει το έδαφος και λίγους μήνες πριν άρχισε να δηλώνει πονοκεφάλους
και να εμφανίζει επιληπτικές κρίσεις. Εξετάστηκε από τους αρμόδιους γιατρούς
και αποφασίστηκε η μεταγωγή του για εξετάσεις στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο.

Στο ραντεβού που είχε κλειστεί για αξονική τομογραφία για τους «πονοκεφάλους»,
ο ασθενής του Κορυδαλλού δεν πήγε ποτέ.

Με τους δύο αστυφύλακες του Τμήματος Μεταγωγών και τον ειδικό φρουρό του
υπουργείου Δικαιοσύνης έφθασαν μέχρι το κεφαλόσκαλο του πρώτου ορόφου του
Κτιρίου 3 του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου.

Με τις χειροπέδες ο κακοποιός αιφνιδίασε τους φρουρούς του και άρχισε να
πυροβολεί στο ψαχνό με όπλο που ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί πώς και από πού
το προμηθεύτηκε.

Από τις σφαίρες του όπλου του Πάσσαρη σωριάζονται νεκροί οι δύο αστυφύλακες
του Τμήματος Μεταγωγών, Αθανάσιος Δρακόπουλος, 47 χρόνων, και Διονύσης
Αλεβιζόπουλος, 49 χρόνων, ενώ από τύχη σώθηκε, σοβαρά τραυματισμένος, ο
ειδικός φρουρός Ανδρέας Φυσέκης.

Ο δρόμος για την ελευθερία ήταν ανοιχτός για τον Πάσσαρη, ο οποίος διέφυγε από
το διπλανό Νοσοκομείο Σωτηρία.

Τα σχέδια του επικίνδυνου κακοποιού τα ευνόησε μια σειρά λαθών και παραλείψεων
των φρουρών του, και η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η μεταγωγή
του, χωρίς να γίνει κανένας έλεγχος και χωρίς να ληφθεί κανένα μέτρο ασφαλείας
για τη φρούρησή του.

31-7-2001

Ξέφυγε από ενέδρα 37 αστυνομικών!

Η σύλληψή του, μετά το μακελειό, ήταν «ζήτημα τιμής» για την Αστυνομία, όπως
έλεγαν από τότε αξιωματούχοι.

Η επιχείρηση όμως που στήθηκε έξι μήνες αργότερα, στις 31 Ιουλίου, κατέληξε σ’
ένα ακόμα θλιβερό φιάσκο για την Αστυνομία. Ύστερα από έρευνες και
πληροφορίες, η Αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει ένα από τα κρησφύγετα του
Πάσσαρη, σε διαμέρισμα της οδού Ιππάρχου, στον Νέο Κόσμο. Στήθηκε επιχείρηση,
επτά πάνοπλοι ΕΚΑΜίτες τον περίμεναν κρυμμένοι στο διαμέρισμα ενώ άλλοι 30
αστυνομικοί και παρατηρητές είχαν πάρει τις θέσεις τους σε μεγάλη ακτίνα.

Ακόμα μια φορά κυρίαρχος του παιχνιδιού αποδείχθηκε ο Πάσσαρης, ο οποίος με
ψυχραιμία έπαιξε το τελευταίο του χαρτί και κατάφερε, αν και τραυματισμένος,
να διασπάσει τον αστυνομικό κλοιό και να διαφύγει.