Ψιχαλίζει ή εγώ ιδρώνω;

-Δύο ώρες, κυρία μου, μου είπε ο ταξιτζής. Ηλιούπολη – Χαλάνδρι, δύο ώρες μες
στο νερό. Και να ‘τανε μες στο νερό, πάει στον διάολο. Έξω από το νερό. Το
νερό όλο κι όλο δυο σταγόνες μιλάμε. Δύο. Μετρημένες. Μία στην Ηλιούπολη, μία
στο Χαλάνδρι. Δύο σταγόνες, δύο ώρες. Ώρα και σταγόνα, να, καληώρα!

Κηφισίας. Φάρος. Στο πίσω κάθισμα. Καθόμουνα. Καθόμουνα. Καθόμουνα. Περνάνε τα
λεπτά. Οι ώρες. Τα χρόνια. «Πώς πέρασεν η ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια»… Εμένα
θα μου πείτε, φίλτατε Κ.Π. Καβάφη;

Ούτε μπρος ούτε πίσω. Εκεί. Σταθεροί. Αμετακίνητοι. Βράχοι. Ντούροι σαν το
ΚΚΕ. Οχήματα σωρό. Η γλίτσα να φέρνει την άσφαλτο προς το αρζαντέ λαμέ. Δεξιά
ο Βασιλόπουλος. Ρώτα με ό,τι θέλεις για τις προσφορές αυτής της εβδομάδας.
Πόσο το λάδι, πόσο το ξίδι, πόσο το λαδόξιδο. Στο παρμπρίζ κάτι συμπλεγματικές
ψιχάλες. Ένα κλάτσα – κλάτσα, ένα πράγμα ντεμί πανσιόν, ένας καιρός σαν
αναποφάσιστος ψηφοφόρος σε γκάλοπ. Ένα «δεν ξέρω, δεν απαντώ» ως κατάσταση!

«Κίνηση». Γιατί τη λέμε «κίνηση»; Η κίνηση προϋποθέτει κίνηση. Κάτι κινείται.
Ένα γιωταχί, ένα ταξί, ένα λεωφορείο, μια νταλίκα. Κάτι πάει από εδώ εκεί. Από
το άλφα σημείο στο βήτα. Κάτι διασχίζει. Κάτι διανύει.

Όταν τίποτα απολύτως δεν κινείται, γιατί το λέμε «κίνηση»; Γιατί όχι
«ακινησία»; «Κίνηση επικρατεί στην Πατησίων»;

«Ακινησία επικρατεί στην Πατησίων». Να καταλαβαινόμαστε, παιδιά. Να έχουμε
έναν στοιχειώδη κώδικα επικοινωνίας. Να ξέρουμε πού πάμε και ­ κυρίως ­ πού
ΔΕΝ πάμε. Όχι τίποτα άλλο, να συνεννοούμαστε και μεταξύ μας δηλαδή:

­ Πού σκοπεύεις να ΜΗΝ πας σήμερα;

­ Λέω πρώτα να ΜΗΝ πάω Αμπελοκήπους και μετά, αν προφτάσω, ΔΕΝ θα πάω και
Χαριλάου Τρικούπη.

Ο ταξιτζής άπλωσε το χέρι του δίπλα στο «Απαγορεύεται το κάπνισμα» κι έπιασε
το πακέτο τα τσιγάρα:

­ Δύο ώρες Ηλιούπολη – Χαλάνδρι. Ανάψανε οι μηχανές, ανάψανε και τα ραδιοταξί.
Όπου μπλοκάριζε ο ένας συνάδελφος, το ‘λεγε στον άλλον. Την Ευελπίδων ξέχνα
την. Η Κατεχάκη ούτε για πλάκα. Περιφερειακό μην τον πιάσεις στο στόμα σου.
Αλαλιάσαμε, κυρία μου. Πάνω – κάτω σαν τους τρελούς, χάσαμε τα αυγά και τα
πασχάλια. Ξεχάσαμε από πού ξεκινήσαμε και πού πάμε. Μα την Παναγία, μπλοκάρισε
το μυαλό μου. Θυμόμουνα ότι ξεκίνησα από Ηλιούπολη, αλλά στο Χαλάνδρι βάρεσα
μπιέλα. Κάπου προς βόρεια προάστια μου ‘ρχότανε, έτσι στο φλου. Μαρούσι,
Μελίσσια, Βριλήσσια, θα σας γελάσω. Λάλησα. Ένα μυαλό χειμώνα – καλοκαίρι, τα
‘παιξα. Τα ‘φτυσα. Πήρα τη γυναίκα μου στο κινητό. Δέσποινα, της λέω, μήπως
θυμάσαι όταν ξεκίνησα για πού ξεκίνησα; Χαλάνδρι, μου λέει η Δέσποινα. Να
πάρεις μια πελάτισσα για Νέα Ερυθραία, μου λέει. Τέρας, τέρας μνήμης αυτή η
γυναίκα. Καλά που την παντρεύτηκα. Χωρίς τη Δέσποινα κούρσα δεν θα σταύρωνα.

­ Μήπως να αλλάζατε επάγγελμα;

­ Μήπως να αλλάζαμε δρόμους; Νοοτροπία; Λογική; Μήπως να μην είμαστε αλλού ο
παπάς, αλλού τα ράσα του; Μήπως με ΔΥΟ σταγόνες να μην παρέλυε μια Αθήνα
ολόκληρη; ΔΥΟ. Μία Ηλιούπολη, μία Χαλάνδρι. Διότι στον κατακλυσμό, να το
καταλάβω. Να ανοίξουν οι κρουνοί, να πω «μέσα». Και κυκλοφοριακό και πήξιμο
και λεωφόροι που γίνονται λίμνες. Αλλά με το κάτουρο; Το κάτουρο το απλό, το
στρέιτ; Δηλαδή, πώς το βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι; Πώς λειτουργούν αυτοί που
δηλώνουν σαν κράτος ένα πράμα; Μπαίνει Νοέμβρης, δεν τους περνάει απ’ το μυαλό
ότι θα βρέξει; Την πρώτη ψιχάλα δεν την περιμένουνε ποτέ; Με τίποτα;
Χειμώνιασε, βρέχει κι αυτό είναι ΟΥΦΟ; Αδυνατούν να το συλλάβουν; Να πάρουν
κάνα μέτρο, να σουλουπώσουν κάνα φανάρι, να βάλουν κάναν τροχονόμο, να
ξεβουλώσουν κάνα λούκι; Τι είναι η βροχή τον χειμώνα; Το αναπάντεχο; Το
ασύλληπτο; Το αεροπλάνο στους δίδυμους πύργους; Για βροχούλα του Θεού μιλάμε!
Πώς τους διακατέχει αυτό το άναυδο; Αυτό το σουρπρίζ από πού τους προκύπτει;
Τα ίδια δεν έχουμε και τον Αύγουστο; Βγαίνουνε με το στόμα ανοιχτό, έκπληκτοι.
Θα έρθει, λέει, κύμα καύσωνος. Αμ, αν δεν έρθει τον Αύγουστο, πότε θα έρθει;
Πρωτοχρονιά να τα βαρέσουμε τα σαραντάρια; Έχουμε τρελαθεί; Θέλει πολύ νιονιό
να καταλάβουν ότι το κύμα είναι κύμα; Κύμα κακοκαιρίας τον Νοέμβρη, κύμα
καύσωνος τον Αύγουστο. Κάθε κύμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο.
Κουκιά μετρημένα. Τα λέω καλά ή έχω φλιπάρει; Έχω φλιπάρει, τέρμα. Από άνθρωπο
που ξεκινάει από το σπίτι του και ξεχνάει πού πάει, όλα να τα περιμένει
κανείς.

­ Συγγνώμη, μήπως εσείς από ‘κεί διακρίνετε αν η φαρίνα στον Βασιλόπουλο είναι
σε υπερπροσφορά;

­ Δεν αφήνετε τη φαρίνα να πεταχτείτε μέχρι μέσα να πάρετε ξηρά τροφή γιατί
δεν μας βλέπω καλά; Με την ησυχία σας. Μη το βιαστείτε. Όση ώρα και να κάνετε,
θα μπείτε, θα βγείτε, εδώ θα με βρείτε. Εδώ ακούνητο. Στο φανάρι του Φάρου θα
σας περιμένω. Στο φανάρι θα μείνουμε, εδώ θα ξημερωθούμε. Να ‘χουμε,
τουλάχιστον, κάτι να μασουλάμε. Αχ, κυρία μου, οκτώ χρόνων παιδί έχω. Οκτώ
χρόνων παιδάκι κι έτσι που πάμε θα το ξαναδώ στην Κόρινθο.

­ Γιατί ειδικά στην Κόρινθο;

– Φαντάρο, μαντάμ. Φαντάρο!