ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εικονολάτρες

Τα μάτια τους είδαν πολλά σ’ αυτή την πόλη. Μέσα σε είκοσι χρόνια έζησαν
συμπυκνωμένη την ιστορία αιώνων. Είδαν μοντέρνες εφευρέσεις να εξαπλώνονται,
είδαν γυναίκες να φοράνε μίνι και να πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο, αλλά λίγο
μετά χρειάστηκε να δουν τανκς να εισβάλλουν στους δρόμους, τις γυναίκες
σταδιακά να εξαφανίζονται. Είδαν μουτζαχεντίν να νικούν Σοβιετικούς
στρατιώτες, είδαν αίμα και δάκρυ, είδαν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται, είδαν
δημόσιες εκτελέσεις, είδαν τα παιδιά τους να πεινάνε, είδαν τους Ταλιμπάν να
αφήνουν τα γένια τους μακριά, είδαν καλάσνικοφ και φορητά αντιαεροπορικά
πυροβόλα, είδαν δημοσιογράφους να μεταμφιέζονται, να συλλαμβάνονται, να τους
ρωτούν, να σκοτώνονται, είδαν μάχες, είδαν νεκρούς, είδαν, και τι δεν είδαν.
Κι όμως, σαν να μην έχουν δει απολύτως τίποτα, στριμώχτηκαν έξω από το σινεμά
και τσαλαπατήθηκαν για να δουν το πρώτο έργο που προβλήθηκε ύστερα από χρόνια
απαγορεύσεων, στερημένοι, διψασμένοι για εικόνες. Σαν παιδιά που πρώτη φορά τα
πάνε στον κινηματογράφο κι η λαχτάρα τους ξεχειλίζει. Σκαρφάλωσαν στους
φράχτες, σκουντήθηκαν, ας φοράνε σαρίκια, φέσια, φουλάρια, κελεμπίες, ας είναι
βασανισμένοι από τον πόλεμο, πενθούντες ίσως, ας έχουν διαφορετική κουλτούρα,
τα μάγια της κινούμενης εικόνας τούς πιάνουν όπως όλους μας, όπως κάθε
ανθρώπινο πλάσμα απανταχού της γης. Και μάλιστα έτσι όπως τρέχουν κι
αγωνίζονται και σπρώχνονται, θυμόμαστε το σινεμά όπως πρωτοεμφανίστηκε, σχεδόν
ζηλεύουμε αυτούς τους ταλαίπωρους για το μόνο σπάνιο είδος που διαθέτουν μέσα
στη φτώχεια τους, τα παρθένα μάτια. Τη συγκίνηση της πρώτης φοράς, που έχουν
το προνόμιο να νιώθουν. Τόσα είδαν τα μάτια τους στη ζωή, και σαν να μην είδαν
τίποτα, όταν βρίσκονται μπροστά την οθόνη.