ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τσάι και συμπάθεια

Έκλεισα το τηλέφωνο και άρχισα να ανακατεύω επίμονα το τσάι, κοιτώντας την
ελαφριά δίνη στο κέντρο του φλιτζανιού.

Θέλω να μιλήσω για έρωτα, φιλία κι εξαπάτηση. Να ξαναδώ αυτές τις λέξεις, που
τα άγχη, οι υποχρεώσεις, οι πιέσεις, οι πρεμιέρες, ο «Big Brother, έχουν βάλει
στην άκρη.

Είχαμε χρόνια να μιλήσουμε. Κι απόψε που μου τηλεφώνησε, έμεινα με τον ήχο της
φωνής της στ’ αυτιά μου. «Τίποτα δεν περιμένω ν’ αλλάξει και τίποτα δεν έχει
αλλάξει εδώ και χρόνια».

Η φίλη μου ζει μια καλή ζωή. Επιτυχημένη επαγγελματικά, υψηλόμισθο στέλεχος,
με ισορροπημένη προσωπική ζωή, πλούσιο σπίτι, παραθαλάσσιο εξοχικό και πλατύ
κύκλο γνωριμιών.

Από μια ασήμαντη αφορμή, θέλησε να συνδεθεί με το παρελθόν της κι άρχισε να
τηλεφωνεί σε παιδικούς φίλους και ν’ ανακαλεί ινδάλματα περασμένης εποχής.
Ημερήσιες εκδρομές, λευκώματα με κωδικοποιημένα μυστικά, αναστατωμένες
καρδιές, έρωτες, ξαναμμένα πρόσωπα, παπαρούνες στους αγρούς, λασπωμένα
παπούτσια, γέλια και κατοπινά δάκρυα, χωρισμούς και προδοσίες, μακρινές φιλίες
που χάθηκαν πριν δοκιμαστούν στα καλά και τ’ άσχημα. Αυτές τις φευγαλέες
στιγμές της ζωής που μας συνέδεαν με την προσδοκία της. Τη φλόγα να εφεύρεις
μια νέα ματιά για τον κόσμο.

Το παιχνίδι πάντα παίζεται μεταξύ αφέντη και δούλου. Μόνο που τότε διαλέγαμε
τον καλό ρόλο ­ ποιος ήταν, δεν το ξέραμε.

Τι χάσαμε σε όλο αυτό το διάστημα που γίναμε ερωμένες, σύζυγοι, γονείς,
εργαζόμενοι:

Ίσως, μόνο τον χαοτικό μας μύθο, πριν η ζωή μας αποκτήσει συνέπεια.

Ξαναθυμήθηκα τον Ίρβιν. «Ξύπνα αφεντάκο. Αφέντη σήκω, φτάσαμε στην κορυφή».