ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μητροπολιτική κιγκαλερία

Το πρώτο καγκελάκι μπήκε στη νησίδα της Ευελπίδων πέρσι. Ανάμεσα στα παρτέρια
άφηνε λίγο χώρο να περάσεις, τον οποίο κάλυψαν αμέσως τα αυτοκίνητα που,
φυσικά, συνέχισαν να παρκάρουν. Για να μπορέσει να ανοίξει η πόρτα του
αυτοκινήτου δεν πρέπει να έχει κάγκελο δίπλα, απλό δεν είναι; Η δίοδος λοιπόν
για τους πεζούς είναι το καλύτερο σημείο για παρκάρισμα. Στο μεταξύ το
καγκελάκι έσπασε από την πολλή μανούβρα, πετάχτηκαν έξω τα σίδερα, σαν λόγχες.
Οι μεγάλοι γδέρνουν τα πόδια τους, τα παιδιά γδέρνουν τα χέρια τους, για να
περάσουν. Κι αν έχεις και λίγη ευαισθησία

για την πόλη, γδέρνεις την ψυχή σου. Επειδή έχουν δοθεί εκατομμύρια για τα
κάγκελα αυτά, σαν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στη δημοτική μας ζωή τα
τελευταία χρόνια. Λεφτά, που δεν πήγαν σε απαλλοτριώσεις, να κρατηθούν μερικά
οικοπεδάκια ελεύθερα, να αποκτήσει ο δήμος βιβλιοθήκες, νηπιαγωγεία, σχολεία ή
στέκια. Όχι. Αυτά όλα δεν θα φαίνονταν πολύ, δεν θα εντυπωσίαζαν τόσο, όσο τα
κάγκελα. Κάγκελα παντού, ατέλειωτα χιλιόμετρα σιδερόφρακτων πεζοδρομίων, με
μπρούτζινα χερούλια, αλλά χωρίς διόδους. Σαν να μην ξέρανε αυτοί που τα
έφτιαξαν σε τι χρησιμεύουν. Ή

σαν να φοβούνταν ότι αν μας εξυπηρετούσαν αυτά τα κάγκελα, ίσως τα εκτιμούσαμε
λιγότερο. Τώρα που μας ταλαιπωρούν τα θαυμάζουμε, σίγουρα δεν συνηθίζουμε την
ύπαρξή τους. Οι γρατσουνιές στα πόδια μας και οι ικανότητες που αναπτύξαμε για
να κυκλοφορούμε ανάμεσά τους, μας κάνουν να τα υπολογίζουμε ιδιαιτέρως. Σήμα
κατατεθέν της δημοτικής παρέμβασης. Αυτού του δήμου που ίσως ονομαστεί
μητροπολιτικός. Όμως, τι νόημα έχει η ονομασία, αν δεν νιώσουμε ποτέ την πόλη
μας σαν μητέρα, αν μείνει πόλη- μητριά;