ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αντίπαλοι στρατοί

Στην παιδική χαρά, η μαμά συμμαζεύει το παιδάκι της. Βάζει το πουκάμισο μέσα
στο παντελόνι, του δένει τα κορδόνια, κι εκείνο αντιστέκεται και φωνάζει,
κραδαίνοντας μια πλαστική πιστόλα πιο μεγάλη από το ίδιο: «Ετοιμαστείτε
παλικάρια μου, πάμε να πολεμήσουμε τους Αμερικανούς, μπαμ, μπαμ». Η μαμά του
γυρίζει χαμογελώντας στις άλλες μαμάδες, δεν είναι χαριτωμένο το μικρό της;
Του φτιάχνει τελευταίο τον γιακά και το ελευθερώνει, να φύγει για τον πόλεμο
στην άμμο, μαζί με τ’ άλλα πιτσιρίκια. Τρέχουν σαν τρελά πέρα δώθε, μιμούνται
την κίνηση των πολυβόλων, των πυραύλων, «έρχονται οι Αμερικάνοι, έρχονται» και
με παραγωγή αφρών στο στόμα, «θα τους δείξουμε εμείς τώρα!» Οι μαμάδες
αδιαφορούν, συζητάνε για άλλα θέματα μεταξύ τους. Έχουν συνηθίσει να ακούν από
τα αγοράκια πολεμοχαρείς κραυγές από αρχαιοτάτων χρόνων, είτε σε καιρό
ειρήνης, είτε σε καιρό πολέμου. Δεν τις απασχολεί ότι φανταστικός εχθρός των
παιδιών τους είναι οι Αμερικανοί. Ούτε η παρέα με τις ξανθές αλλοδαπές στην
άλλη γωνία τις απασχολεί. Πολωνές ή Ρωσίδες, μαζεμένες παρέα, λένε κι αυτές τα
δικά τους. Μόνο όταν υψώνονται οι φωνές στη μάχη κατά των Αμερικανών κοιτάζουν
λίγο προς το μέρος των Ελληνίδων. Τα παιδιά τους παίζουν κι αυτά μεταξύ τους,
χωριστά από τα άλλα. Πολεμούν, αλλά όχι εναντίον Αμερικανών. Ίσως θα ήταν
πρόθυμα να παραστήσουν αυτά τους Αμερικάνους, σε μία σύγκρουση που ενδεχομένως
θα τους διασκέδαζε όλους πολύ περισσότερο. Αλλά οι μανάδες τους τα μαζεύουν
και φεύγουν. Πάνε παραπέρα. Δεν κάθονται να εξηγήσουν στις Ελληνίδες, γιατί
αυτές δεν είναι εναντίον των Αμερικανών, ούτε να ρωτήσουν να μάθουν τη δική
τους γνώμη.