ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θρόνος και σκήπτρο

Φύλαξέ με κουράγιο μου από τον καναπέ. Βασιλιά τον έχω στο σπίτι, θρόνο και
καμάρι. Μέχρι να τον διαλέξω, περπάτησα όλη την Αθήνα. Και τώρα, όταν ξαπλώνω
στο τέλος της ημέρας και παίρνω στο χέρι το σκήπτρο, το τηλεκοντρόλ, φοβάμαι
μη με καταπιεί μαζί με το μυαλό μου, που φυραίνει. Αλλάζω κανάλια, ψάχνω την
ανταμοιβή της κουραστικής ημέρας. Τεντώνονται τα μέλη μου στα μαξιλάρια, αχ να
τεντώνονταν λίγο και οι νευρώνες. Πώς τα λένε αυτά τα όργανα που
αντιλαμβάνονται την ψυχαγωγία; Πατάω τα κουμπιά τού σκήπτρου. Γροθιές και
σαχλαμάρα στο ένα κανάλι, σεξ και αηδία στο άλλο, σίριαλ δακρύβρεχτα για γέλια
στο τρίτο. Το σεξ, σαν να το διηγούνται άνθρωποι που ποτέ δεν το χάρηκαν. Η
βία, από άλλους που δεν μέτρησαν ποτέ την προσβολή της. Αμάν. Λες και τις
ταινίες τις γυρίζουν ηθικοπλάστες γυμνασιάρχες, για να σε κάνουν να φοβηθείς
το σεξ, τον έρωτα, την αναμέτρηση, την κάθε αναμέτρηση. Λες κι είναι τίποτα
παπάδες οι σκηνοθέτες και όσο πιο ξεδιάντροπα τα δείχνουν, τόσο πιο πολύ
εκθέτουν τον σατανά. Στο τέταρτο κανάλι πια, αληθινοί παπάδες εκθέτουν τον
εαυτό τους. Έλεος. Ας είχε σούστες ο καναπές, να με τινάξει κατ’ ευθείαν στο
κρεβάτι. Δεν έχει. Κάτι εκπομπές της προκοπής, άπαξ εβδομαδιαίως, τις έβαλαν
όλες το ίδιο βράδυ, ταυτοχρόνως. Για να μετράνε ακροαματικότητες. Πρέπει να
ανταγωνίζονται ανά πάσα στιγμή. Εμείς, οι νέοι πιστοί της τηλεόρασης,
παράπλευρα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου (από κείνη την ημέρα το πάθαμε, δήθεν
παρακολουθούμε γεγονότα), ξέρουμε τουλάχιστον τι δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιο
στη ζωή μας. Οι βραδιές ελευθερίας, πριν ο καναπές μάς αιχμαλωτίσει.